Algieria - i po wyborach prezydenckich

foto:dpa

Jak na Afrykę wszystko poszło bardzo elegancko. Ale tylko, jak na Afrykę. Nie obyło się bowiem bez zamachów bombowych, spalonych lokali wyborczych i 160 tysięcy żołnierzy i policjantów obecnych, w miarę możliwości, wszędzie. I wreszcie nie należy zapominać również o tym, że to przed rokiem obecny i nowy prezydent Algierii zmienił na swoją korzyść konstytucję kraju tak, by mógł kandydować w wyborach w... nieskończoność. Bowiem jeszcze przed rokiem konstytucja zakładała, że możliwe są tylko dwie, pięcioletnie kadencje. Ale w Afryce to nic nowego. W sąsiadującej z Algierią od zachodu Tunezji już dawno praktykuje się te pomysły.

72 letni Abdelaziz Bouteflika zdobył w czwartkowych (9. 4. 2009.) wyborach 90,24 % głosów, a frekwencja wyborcza była wysoka i wyniosła 74,54 %. Uprawnionych do głosowania było 20,6 milionów osób. Tyle oficjalny komunikat algierskiego ministerstwa spraw wewnętrznych.
Opozycja, w Algierii słaba, wzywała przed wyborami, częściowo, do ich bojkotu, obawiając się oszustwa. Jaka to, między innymi, opozycja, niech świadczy fakt, że wśród zwolenników bojkotu był także przedstawiciel Al Kaidy na Afrykę Północną. Opozycja algierska, za która stoją albo socjaliści trockistowscy, albo fundamentaliści islamscy daje o sobie od czasu do czasu znać przeróżnymi w swych rozmiarach i efektach zamachami bombowymi. Nie obyło się bez nich również w trakcie wyborów. Kilku policjantów zostało rannych, spalono przy okazji kilka lokali i urn wyborczych.

Tylko w stolicy kraju, Algierze nad bezpieczeństwem wyborów czuwało 20 tysięcy policjantów, a policyjne helikoptery krążyły nad miastem. W Algierii od lat i prawie codziennie dochodzi do zamachów bombowych i ataków na policję. W minioną środę nieznani sprawcy zastrzelili trzech strażników prywatnej firmy budowlanej, tego samego czterech żołnierzy zostało rannych w wyniku ataku na konwój wojskowy. Lokalne media podają, że w okresie ostatnich sześciu miesięcy władze zabiły 250 osób, podejrzanych o terroryzm. Oficjalnych danych brak.

Dotychczasowy, rządzący od 10. lat prezydent Bouteflika doprowadził niewątpliwie do zakończenia krwawej wojny domowej w Algierii. Wobec islamistów stosowana jest od lat metoda: złóżcie broń, to obejmie was amnestia generalna. Również i teraz Bouteflika chce kontynuować ten model. Czy ma być on nadal stosowany, rozstrzygnąć ma samo społeczeństwo w referendum. Opozycja krytykuje takie rozwiązanie, przypominając, że uniemożliwia to ściganie przestępców.
A referendum, jeśli w ogóle do niego dojdzie, przebiegać będzie z pewnością podobnie sprawnie i tak samo po myśli prezydenta, jak wybory.

Sprawnie rozwijająca się w ostatnim dziesięcioleciu Algieria, jest jednym z największych światowych eksporterów gazu i ropy naftowej. Prezydentowi bardzo zależy na dobrych kontaktach z Europą, w tym z Francją i Niemcami. I te kontakty mają wymierny i pozytywny charakter. Ale szalony wzrost gospodarczy kraju nie stanowi jednocześnie rozwiązania problemów na rynku wewnętrznym. Wśród zwłaszcza młodych osób panuje wysokie bezrobocie. Tłumy Algierczyków marzą o emigracji do Europy. Toteż w jednej z obietnic przedwyborczych mowa była o programie pobudzania koniunktury wewnętrznej, o wartości prawie 115 miliardów euro. W jego ramach tworzone mają być nowe miejsca pracy i budowane mieszkania. Tak wielkie pieniądze, to nie problem dla Algierii. Problemem może być jedynie realizacja przedwyborczych obietnic.

Algieria, w porównaniu z innymi krajami Afryki północnej jest niewątpliwie krajem bogatym i relatywnie demokratycznym. I jednocześnie, jak to w Afryce, charakterystyczne są tu ogromne kontrasty. Relatywne bogactwo i dobrobyt dużych, zadbanych miast występuje tam tuż obok skrajnej, niewyobrażalnej wręcz biedy "domków" - blaszanych lepianek, na których "dachach" króluje... las anten satelitarnych. Ale mimo tego Afryka, ta pozostała, może się od Algierii z pewnością wiele nauczyć.

W artykule wykorzystano materiały agencji dpa, ap i stacji tv euronews.

Grzegorz Ziętkiewicz

• Gra na czas, cicha wojna służb specjalnych w Iranie
• Kaszmir, utracony raj
• Cichnący głos Tbilisi
• Irak, wybory z bombami w tle
• Dżuba w cieniu Darfuru – Sudan 2011

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 5.5

Komentarze użytkowników (1) Dodaj nowy komentarz

Michał Lipa
15 kwiecień 2009 (04:03)

Kolejny odpływ demokratyzacji...

Egipt nie chciał iść śladem Algierii (pomysł z wolnymi wyborami na początku lat 90-tych, który zakończył się wojną domową), więc Algieria poszła śladem Egiptu - dożywotni prezydent i "demokracja 99-procentowa", przydałby się jeszcze permanentny stan wyjątkowy... Swoją drogą, coraz więcej państw będących na (niby)drodze do demokracji idzie w tę stronę - choćby Wenezuela, nie wspominając o Rosji... XXI w. raczej nie będzie triumfem demokracji...

Polecane tematy

Czy dojdzie do nowej wojny izraelsko-arabskiej?

Prawicowi przywódcy Izraela nie próżnują w wymachiwaniu szabelką przed oczami swoich arabskich sąsiadów. Na początku 2010 roku doszło do wymiany gróźb między Jerozolimą a...

Obecność US Army na terytorium Rzeczpospolitej...

Po co amerykańscy żołnierze w Polsce? Prezydent ratyfikował umowę SOFA1 (Status of Forces Agreement), sama ratyfikacja przeszła jakoś bez echa ale grudniowe podpisanie umowy...

Wróg nr 1 w Japonii – deflacja

Od czasów Johna Maynarda Keynesa banki centralne na całym świecie wielokrotnie musiały walczyć z zagrożeniem zbyt wysokiej inflacji. W Europie i Stanach Zjednoczonych z pewnością...