W tym czasie skrót stał się powszechnie używany, runęło globalne przeświadczenie o hegemonii USA, zaś wspomniane cztery państwa faktycznie są uważane za mocarstwa. Co więcej, pomimo prowadzenia nieraz sprzecznych interesów, sformalizowały swoją współpracę. Kilka dni temu zakończył się drugi szczyt grupy w Brasilii.

Teoria BRIC zakłada, iż jej państwa członkowskie osiągną światową dominację poprzez zhegemonizowanie globalnej gospodarki. Indie i Chiny mają stać się liderami jeśli chodzi o wytwarzanie dóbr i usług, zaś Brazylia oraz Rosja przewodzić rynkowi surowcowemu. Współpraca Pekinu i Delhi w kwestiach ekonomicznych nie przebiega rzecz jasna wzorcowo - są one naturalnymi antagonistami w walce o Azję. Lista przeszkód na drodze do scementowania nieprawdopodobnego sojuszu mocarstw jest długa, począwszy od odmiennych kultur politycznych, skończywszy na sprzecznych interesach. Mimo to, istnieją cele, do których wszystkie "świeże" potęgi mogą dążyć wspólnie. Pokazało to właśnie zakończone spotkanie w Brasilii. Szczyt został skrócony o jeden dzień, z uwagi na tragiczne trzęsienie ziemi w Tybecie, niemniej zgromadzeni przywódcy zdołali ogłosić swoje przesłanie. Zażądali oni zwiększenia udziału państw swojej grupy w Międzynarodowym Funduszu Walutowym i Banku Światowym. Powtórzono również nieco już wyświechtane hasła multilateralizmu i potrzeby zrównoważonego rozwoju gospodarczego.

Postulat zwiększenia wpływu na międzynarodowe instytucje finansowe jest chyba pierwszym konkretnym ciosem wymierzonym przez nowe mocarstwa w dumę "starych" Stanów Zjednoczonych. Waszyngton zawsze traktował MFW i Bank Światowy jak swoje prywatne poletko. O ile ten pierwszy ma przynajmniej europejskich prezesów, o tyle drugi od zawsze był zarządzany przez Amerykanów. Trudno jest więc w sensowny sposób zbić argument przedstawicieli Indii i Rosji, że "otwarcie" zarządów obu ONZowskich instrumentów byłoby wyrazem rozwoju "demokracji globalnej". Ostatni kryzys aż zbyt dobrze pokazał, że Waszyngton sam ma dosyć problemów z własną gospodarką by brać na głowę kłopoty całego świata. Chińskie bogactwo ratuje również budżet Ameryki, zaś wszystkie państwa BRIC prowadzą dynamiczną ekspansję ekonomiczną. Prawdopodobnie już dzisiaj mogą wspomóc Bank Światowy znacznymi sumami pieniędzy, jednak nie zrobią tego dopóki nie będą miały większego wpływu na zarządzanie owymi milionami. Podczas II szczytu podniesiony został również problem ubóstwa i globalnego ocieplenia.

Prym w referowaniu tego problemu wiodła Brazylia, oprócz Indii, kraj najbardziej nękany przez biedę. Jest to kwestia, w której BRIC może odnaleźć kolejny punkt, aby "przegonić" tradycyjne mocarstwa. Już dzisiaj Chiny wychodzą naprzeciw problemowi nędzy w Afryce, zalewając Czarny Kontynent tanimi, tandetnymi produktami i proponując pomoc humanitarną, w zamian za koncesje na eksploatację bogatych złóż surowców. Kraje zgromadzone w grupie BRIC ruszyły naprzód z powodu przestawienia swojej gospodarki na zdecydowanie kapitalistyczne tory. Z uwagi na niski stopień rozwoju społecznego, mogą one eksportować ogromne ilości tanich towarów. Nic dziwnego, że ostatnim najważniejszym apelem spotkania był ten o walkę z praktykami protekcjonistycznymi. Tym samym nowe potęgi stają w jednym szeregu z Trzecim Światem, który coraz bardziej zdecydowanie żąda od państw Zachodu aby ograniczyły swoje bariery importowe. Mogą sprawować bardzo skuteczny nacisk, szczególnie, że wielu intelektualistów, studentów i zwykłych ludzi przyznaje im rację.

BRIC i niezależność od dolara

Szczyty BRIC będą nabierały coraz większego znaczenia, szczególnie jeśli nie zwiększy się udział państw członkowskich w negocjacjach grupy G-20. Amerykańskie elity zaczynają sobie zdawać sprawę z tego, iż multilateralizacji świata nie da się już powstrzymać. Zamiast zamykać się w omszałych klubach pokroju grupy G-8, coraz częściej Waszyngton poszukuje porozumienia ze wschodzącymi mocarstwami demokratycznymi jak Indie. Najbliższe lata pokażą czy BRIC będzie stanowić istotny element światowego koncertu mocarstw czy okaże się tylko chwilowym instrumentem wywierania nacisku na Stany Zjednoczone.