Chodź opowiem Ci bajeczkę…po której trudno będzie zasnąć

Tomasz Pacyński zaznaczył mocno swoją obecność na polskim polu literatury fantastycznej: choćby jego Wrzesień szeroko dyskutowany przez fanów i krytyków, do tego doliczyć należy znakomity cykl o Sherwood i liczne opowiadania. Wszystkie te pozycje zapewniły mi wiele godzin naprawdę porządnej frajdy. Ironiczne reinterpretacje znanych baśni, niejednoznaczni bohaterowie, mroczna atmosfera, intertekstualne nawiązania i złośliwe poczucie humoru autora - tak, proza Pacyńskiego zawsze spełniała kryteria, jakie stawiałam dobrej literaturze rozrywkowej.

Ucieszył mnie więc fakt, że grono pisarzy postanowiło oddać autorowi Sherwood hołd w postaci naprawdę solidnej antologii. Bez zadęcia i niepotrzebnego patosu, bez stawiania pomników. Jak napisała we wstępie Małgorzata Koczańska, to antologia w której jest miejsce na : (…) krzywy, ironiczny uśmiech, przyjazny uścisk dłoni, trochę alkoholu i dym z papierosa.

Mam tendencję do tekstów raczej mrocznych – tak mówił o swojej prozie Pacyński. I takie są w głównej mierze teksty zgromadzone w Bajkach… Jednorożce, jako źródło śmiertelnego zagrożenia, potomek wróżek sprowadzający zagładę na magiczną krainę, czy też potrącony samochodem Święty Mikołaj - tak wyglądają bajki opowiadane dorosłym przez dorosłych. Zdarzają się teksty nieco mniej poważne, choćby Ewy Białołęckiej, ale dominującym nastrojem jest smutek i narastające zagrożenie.

Antologia, jak to zwykle bywa, prezentuje miejscami nierówny poziom. Najlepiej w tym zestawieniu wypadają panie. Bohaterka Za siedmioma stopniami Anny Kańtoch, obdarowywana jest na każde urodziny tajemniczą książką, z dosyć upiorną treścią. Opowiadanie rozgrywa się wokół próby wyjaśnienia kto i po co wręcza jej taki prezent. Maja Lidia Kossakowska ukazuje nam świat wierzeń celtyckich, który znajduje się bardzo blisko naszego uniwersum, a główny bohater ma do wykonania poważną misję, od której zależy istnienie obu rzeczywistości. Z kolei Ewa Białołęcka kreuje opowieść pozornie bajkową wypełnioną takimi postaciami, jak syrenka, Zły Wilk , czy też kot w butach. Ale tylko na pierwszy rzut oka wszystko jest bajkowe i niewinne.

Nieco gorzej jest z historiami snutymi przez Świdziniewskiego, czy Szmidta, ale ogólnie wrażenie po lekturze całości, jest jak najbardziej pozytywne. Czołowi pisarze polskiej fantastyki potrafili w interesujący sposób wykorzystać baśniowe elementy, tworząc mroczne historie, w których rzeczywistość codzienna przenika się z tą zupełnie nierealistyczną. Zapraszam więc do lektury: I niech będzie cisza. Ponieważ kiedy czytamy-milczymy. A kiedy słuchamy czytania - również panuje milczenie.

Małgorzata Tomaszek

• Karl – Markus Gauss – „Mieszkańcy Roany odchodzą pogodnie”
• Ludzie na księżycu - wizja z początku XX wieku
• „Gdy chcieliśmy być wolni. Ursus w latach 1980-89”
• Muzeum niewinności o Turcji
• Komiks w Polsce – sztuka drugiej kategorii

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 4

Komentarze użytkowników (0) Dodaj nowy komentarz

Polecane tematy

Etiopia – przywitanie Afryki

O podróży do Afryki marzyłem od wielu lat. Jak pewnie u wielu innych osób moje zainteresowanie tym kontynentem rozpoczęło się gdy przeczytałem Heban. Potem o różnych krajach...

Jak Grecja padła na popytowym dopingu

Wedle prognoz Komisji Europejskiej ze stycznia 2009 r. Grecja miała być jedynym krajem starej Unii Europejskiej (UE), w którym w tymże 2009 r. przewidywano wzrost gospodarczy. Tymczasem...

Dyplomatyczne zawirowania wokół Nabucco i South...

Ostatni miesiąc upłynął pod znakiem aktywnego, wręcz agresywnego lobbowania Rosji na rzecz gazociągu South Stream i przeciw Nabucco. Czy ten drugi, będący próbą zmniejszenia...