Drugie życie gazet

Jako fascynat nowych mediów, wielokrotnie pisałem z pozycji zwolennika mediów obywatelskich, czasami nawet amatorskich, jako wiarygodnego źródła lokalnych i nie tylko informacji. Poruszając temat gazet, a raczej ich upadku zastanawiałem się, co będzie "po". Koniec prasy drukowanej, wzrost znaczenia blogów i dziennikarstwa obywatelskiego, upadek tradycyjnych redakcji? Rzeczywiście według ostatnich prognoz coraz mniej ufamy tradycyjnym mediom. Czas spędzony przed telewizorem czy w fotelu z gazetą sukcesywnie zmniejsza się na rzecz pochłaniania informacji z Internetu.

Pomyślałem jednak - a co stracimy, jeśli gazety rzeczywiście odejdą do lamusa, albo przynajmniej ich rola w kształtowaniu opinii społecznej drastycznie spadnie? Przede wszystkim należy rozróżnić jaką prasę mamy na myśli. Bo jest to niemal równorzędne z tym, o jakich dziennikarzach mówimy. Oczywiście nie zamierzam nikogo wskazywać palcem jako nie-dziennikarza, ale pewien podział jest widoczny nawet dla takiego codziennego zjadacza Internetu i prasy jak ja. Osobiście nie ronił bym krokodylich łez, gdyby ktoś jutro rano obudził mnie z hiobową wieścią, iż "Fakt", "Super Express" i tuzin redakcji kolorowych pisemek o życiu "gwiazd" zamykają swe podwoje. Prawdopodobnie przeszedłbym nad tym do porządku dziennego. Są przecież Pudelki, Kozaczki i inne plotkarskie portale o równie dziwnych nazwach gdzie mogę śledzić te tematy. I co ciekawe, owe redakcje śpią dotychczas względnie spokojnie.

Jednak gdyby na chwilę głębiej się zastanowić, dojdziemy do wniosku, że istnieje jeszcze inny świat dziennikarstwa prasowego, dziennikarstwa przez duże D. Świata reporterów, takich jak ś.p. Ryszard Kapuściński (to już dwa lata od jego śmierci - jak ten czas leci!), czy osobiście przeze mnie ceniony Mariusz Szczygieł. Ludzi o zgoła odmiennym podejściu do zawodu niż "pracownicy mediów", jak trybiki uwijający się podczas masowej produkcji kolejnych krzykliwych newsów. Co z nimi? Owszem, mogą wydawać książki. To jednak nie to samo, co cykliczna korespondencja, związek z czytelnikiem i tytułem prasowym.

No właśnie. Bardzo często podczas zachwytów nad osiągnięciami nowych mediów zapominamy o tym ostatnim. O ile nie posądzam nikogo o związek emocjonalny z prasą brukową, tak chyba każdy czytelnik gazet ma jeden, ulubiony tytuł, z którym czuje się związany, ceni jego autorów i ich opinie. Mowa najczęściej o tygodnikach, czy prasie branżowej. Tak naprawdę to oni muszą uwijać się jak w ukropie, aby pozostać na powierzchni. Tabloidy (w dobie tabloidyzacji mediów przecież!) sobie poradzą. Przyznam jednak, że paru poważniejszych tytułów byłoby mi osobiście szkoda i dlatego zastanawiam się, w którą stronę powinny zmierzać. Powiem wprost: dla zdrowia i z szacunku dla prawdziwych tuzów dziennikarstwa nie można zmusić ich do nagłej zmiany środowiska, tematyki i obniżenia poziomu. A nawet do skrócenia form twórczości dziennikarskiej tylko dlatego, że teraz trzeba mniej, szybciej, łatwiej. Po prostu musi istnieć pewna elitarna grupa tytułów, którą odbiorcy traktują bardziej jako przynależność do pewnej snobistycznej nieco i schyłkowej raczej kasty "czytelników prasy". Tytułów, w których pojawiają się głębsze analizy, publikacje naukowców, szerokie raporty z różnych dziedzin. Takie rzeczy, co nie jest tajemnicą, lepiej czyta się zresztą tradycyjnie, na papierze, niż przedzierając się przez kolejne strony PDF, czy portali. Tytuły te są więc traktowane bardziej jako źródło wiedzy o świecie, niż źródło "informacji" - bo dobrze wiemy, że w dzisiejszych czasach informacja informacji nierówna.

• Przyszłość dziennikarstwa
• Publiczna prasa, publiczny internet
• Więźniowie Online
• Co z tym społeczeństwem informacyjnym?
• Cyfrowi prometeusze, czyli, czy blogerzy rzeczywiście zdominują prasę?

Pomijam nieco etatystyczne (jak zwykle) podejście Francuzów, którzy w "Zielonej Księdze Prasy" doszli do wniosku, że dziennikarstwo obywatelskie to utopia, a profesjonalny "pośrednik" jest niezbędny, dlatego trzeba dotować podupadające tytuły z publicznych pieniędzy. Chyba nie tędy droga. Zgodnie z przysłowiem - lekarzu, lecz się sam - to prasa sama musi dostosować się do nowych warunków. Przede wszystkim najwięksi redaktorzy MUSZĄ być obecni w sieci. Muszą znać i rozumieć nowoczesne narzędzia - blogi, mikroblogi. To jest przecież przyszłość mediów i nie mogą zaklinać bez końca rzeczywistości twierdząc, że "obejdą się bez". E-gazety to też dobry pomysł na przyszłość. Ale pewne jest, że marka gazety nie może utonąć w morzu potoku informacji agregowanych przez kanały RSS. Musi żyć w sieci nadal jako znany z saloników prasowych periodyk. Dzisiaj poważny tytuł prasowy musi żyć w dwóch równoległych światach. Musi je przenikać. Inicjować tematy w sieci, rozszerzone diagnozy publikować w prasie i w ten sposób budować swoją społeczność czytelników. Kto pierwszy dostosuje się do nowych warunków, ten szybciej wyjdzie z kryzysu w jakiej znalazła się prasa drukowana. Chyba zmienia się też nieco profil czytelnika. Od prasy coraz częściej nie oczekujemy mielenia "bieżączki" (od tego mamy szybką sieć), ale właśnie pogłębionych, naukowych, stojących na wysokim poziomie publikacji. I to może uratować gazety - ich doświadczonych ludzi i markę.

Trzymam za nich kciuki, bo czytanie prasy to poza tym wszystkim bardzo przyjemne zajęcie, kultywowane od pokoleń jako przejaw pędu za wiedzą i rzetelną informacją. Tak, tak, poza monitorem też się takie jeszcze trafiają...

Mateusz Pułkowski

• Czy nowa KRRiT będzie upolityczniona?
• Krzymowski: Tabloidyzacji nie obejdziemy bokiem
• Salonowy Lis redaktorem Wprost
• „Europa” znowu intryguje
• Szurmiński: Tabloidy zawsze będą miały więcej czytelników

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 3

Komentarze użytkowników (1) Dodaj nowy komentarz

ideoateista
26 styczeń 2009 (01:10)

tak czytanie prasy to przyjemność

o ile dziennikarze piszą jak najmniej emocjonalnie. A np. w Polsce to raczej wykluczone.

Polecane tematy

Bliskowschodnia droga do nikąd

Po incydencie z „flotyllą wolności” Izrael znalazł się w trudnej sytuacji. Wyrazy potępienia popłynęły na niego z całego świata. Jerozolima pozostała jednak przy swoim...

Etiopia – przywitanie Afryki

O podróży do Afryki marzyłem od wielu lat. Jak pewnie u wielu innych osób moje zainteresowanie tym kontynentem rozpoczęło się gdy przeczytałem Heban. Potem o różnych krajach...

Sagada – harmonijna górska idylla

Z czym kojarzą się nam Filipiny? Zapewne z rajskimi plażami, nurkowaniem, kite surfingiem i wszelkiej maści sportami wodnymi. Amatorom kobiecych wdzięków przyjdą na myśl słynne na...