FDP - niemieccy liberałowie przed wyborami do Bundestagu

Ani prawdziwej partii liberalnej, ani liberałów z prawdziwego zdarzenia polska scena polityczna nie zna. Polska nie ma (prawie) tradycji liberalizmu, jako kierunku politycznego, grupującego wokół siebie środowiska myślące kategoriami liberalnymi oraz walczące o więcej wolności o liberalnej wymowie. Prawdę tę uświadomił mi dobitnie i to już przed laty, ówczesny przewodniczący niemieckiej FDP, Otto hrabia Lambsdorff w naszej rozmowie przed jego wyjazdem do Polski. Ówczesnym partnerem do rozmów w Polsce dla tego zasłużonego niemieckiego polityka była rozpadająca się właśnie (a poddana, niedawno, próbie ponownego reaktywowania) polska, niby liberalna partia - Stronnictwo Demokratyczne. Był rok 1989.

Niemieccy Liberałowie są więc tym bardziej w Polsce ciekawym przykładem tradycji nie tylko partyjnej, ale i środowiskowej, nie tyle ideologii, co stylu życia, za którym idą ich wolnościowe poglądy i przekonania. Ich charakter oddaje również odpowiedź na pytanie, z jakich to grup zawodowych rekrutują się wyborcy tej partii. I jak wielka w danym społeczeństwo to grupa, która hołduje i zasadom, i tradycji liberalizmu. Tradycji u nas wątłej i nigdy do końca nie spolaryzowanej. Niestety.

Niemiecka partia FDP (Freie Demokratische Partei) - Wolna Partia Demokratyczna założona została w Niemczech w roku 1948.

Jej program charakteryzuje, we wszystkich dziedzinach życia społecznego, dążenie do wolności i liberalizmu. Centralnym, współczesnym celem niemieckich liberałów jest polityka, zmierzająca do tworzenia nowych miejsc pracy na drodze:
- polepszania klimatu inwestycyjnego,
- likwidacji i ograniczania biurokracji,
- procesów prywatyzacyjnych,
- deregulacji gospodarki,
- ograniczania subwencji państwa i redukcji jego zadłużenia.
W powszechnej globalizacji światowej gospodarki FDP widzi przede wszystkim szanse.

W polityce podatkowej niemieccy liberałowie opowiadają się za uproszczeniami wszelkiego typu oraz obniżaniem wysokości podatków, w czym widzą prosty czynnik wzmacniający siłę nabywczą społeczeństwa i ożywiający gospodarkę.

W polityce socjalnej liberałowie opowiadają się za wprowadzeniem pojęcia "pieniądza dla obywatela" (Bürgergeld), stanowiącego zapewnienie każdemu minimum socjalnego. Systemy społecznych ubezpieczeń wzmocnione powinny być, zdaniem FDP, i wsparte o system, oparty na kapitale, tak by na trwałe zabezpieczać poziom emerytur pracobiorców.

W polityce energetycznej FDP popiera dążenie do preferowania mieszanki źródeł energii - odnawialnej oraz pochodzącej z węgla, ropy i gazu. Wobec pomysłów rezygnacji z energii atomowej niemieccy liberałowie są krytyczni.

• Problemy naszego zachodniego sąsiada
• Najsilniejsza gospodarka w UE w głębokim kryzysie gospodarczym
• Niemcy – kurs zablokowany
• Stosunek krajów UE do Partnerstwa Wschodniego
• Nie ma wiarygodnej prognozy koniunktury dla Niemiec
• Merkel, Chirac i lekcja ze Schmitta
• RFN - fantazje Zielonych
• FDP - niemieccy liberałowie przed wyborami do Bundestagu

Stosunek do państwa u liberałów najlepiej określa ich sztandarowa teza: "tak dużo państwa, jak to konieczne, tak mało państwa, jak to tylko możliwe". Interwencje państwa w życie pojedynczego obywatela należy ich zdaniem możliwie ograniczyć w ramach hasła, że najważniejsze jest "stworzenie i ochrona wolności jednostki".

Program ten, to wielka zasługa liberałów, przyczynił się w RFN do zmiany myślenia o państwie i liberalizacji społeczeństwa.

FDP jest tradycyjnie krytycznie nastawiona wobec wszelkich przepisów i pomysłów na nowe przepisy, ograniczające w jakikolwiek sposób to, co określa niemiecka konstytucja. Zdaniem liberałów wyznacza ona podstawowe prawa i obowiązki. Nie należy jej w związku z tym ograniczać lub poprawiać bez przerwy i na nowo. Tu także widoczne jest wyraźnie dążenie do realizacji zasadniczej tezy " tak mało państwa, jak to tylko możliwe".

W dziedzinie polityki oświatowej FDP opowiada się za:
- edukacją przedszkolną dzieci. Już od czwartego roku życia prowadzone powinny być na przykład testy dotyczące wymowy dzieci, umożliwiające następnie wczesne wykrywanie i integracyjną korekturę odkrytych nieprawidłowości,

- wszystkie dzieci od 3. roku życia powinny mieć zapewnione bezpłatne miejsce w dziennym przedszkolu,
- już od pierwszej klasy szkoły podstawowej rozpoczynać powinna się (na tym etapie w formie zabawy) nauka języka obcego.
FDP opowiada się również za wzmocnieniem niemieckiego systemu szkół wyższych, poprzez różnorodne modele ich finansowania, w tym przez studiujących. I wreszcie Europa:

FDP określa się sama jako partia europejska, dąży do integracji kontynentu w ramach UE ze wspólną polityką zagraniczną i w sprawach bezpieczeństwa. W kwestii Traktatu z Lizbony opowiada się za ogólnonarodowym, niemieckim referendum.

Wśród tradycyjnych wyborców FDP znajdują się przedstawiciele wielu zawodów i grup społecznych. Ale bez wątpienia da się bez popełnienia większego błędu stwierdzić, że w pierwszej i dominującej kolejności należą do nich:
- prawnicy, w tym adwokaci, sędziowie, notariusze,
- ekonomiści, w tym doradcy podatkowi, księgowi, maklerzy finansowi,
- pedagodzy, w tym nauczyciele i wykładowcy,
- służba zdrowia, w tym lekarze i medyczna kadra kierownicza,
- biznesmeni, w tym rzesza rzemieślników wszelkich branż i maklerzy nieruchomości i wreszcie, last but not least,
- inteligencja rożnych zawodów.

Tradycje liberalizmu sięgają w Niemczech 19. stulecia i analiza faktu, dla którego u naszego zachodniego sąsiada jest on w części społeczeństwa popularny, a u nas, mniej lub bardziej, dopiero raczkuje, stanowić może, bez problemu, przedmiot wielu i osobnych tekstów.

Liberałowie z partii FDP stanowią często znaczący, przysłowiowy języczek u politycznej wagi w RFN. Bez nich nie da się często rządzić, a ich liberalne nastawienie do państwa i jego struktur przyczyniło się tak w przeszłości, jak i przyczynia się nadal, do popularyzacji wśród innych orientacji politycznych haseł i programów, optujących za coraz większym obszarem wolności. Od jedenastu lat liberałowie zasiadają w niemieckim parlamencie - Bundestagu, na ławach opozycyjnych. Ale w szesnastoletnim okresie rządów kanclerza Helmuta Kohla stanowili człon koalicji rządowej CDU/CSU i FDP (1982 - 1998). Ich ówczesny przywódca i jednocześnie minister spraw zagranicznych RFN, Hans - Dietrich Genscher przyczynił się wielokrotnie do liberalizacji nie tylko niemieckiej, ale również i europejskiej polityki. To również wielki przyjaciel Polski i zwolennik europejskiej współpracy. Grupa Weimarska, utworzona przez RFN, Francję i Polskę "umocowana" została nie przez przypadek w małym, niemieckim miasteczku Weimar. Urodził się tam nie tylko Wolfgang Goethe, to również strony ojczyste urodzonego w tych okolicach Genschera.

Obecny przywódca niemieckich liberałów, Guido Westerwelle wierzy, że we wrześniu bieżącego roku końca dobiegnie epoka zasiadania przez FDP na opozycyjnych ławach Bundestagu. I nie da się wykluczyć, że ma rację. Stąd też w RFN mówi się otwarcie o tym, że wrześniowe wybory są dla FDP bardzo ważne.
To wielka szansa dla liberałów, w tym także dla ich przewodniczącego.

Westerwelle mobilizuje zwolenników partii ostrzegając przed ewentualnym dojściem w RFN do władzy lewicowej koalicji, złożonej z socjaldemokratów (SPD), byłych komunistów i byłych socjaldemokratów (Die Linken) oraz Zielonych. Westerwelle stawia otwarcie na powrót do sprawdzonej przed 1998 rokiem koalicji chrześcijańscy demokraci (CDU/CSU) i liberałowie (FDP). Ten wariant może się we wrześniu udać, zwłaszcza że ogólnoniemieckie prognozy dają liberałom 13 procent głosów. A to więcej, niż zbiorą (według tych samych prognoz) partia Zielonych lub Lewica. I jest to stabilne 13 %, nie od dzisiaj funkcjonujące w prognozach.

Obecnie FDP stanowi trzecią co do wielkości partię polityczną Niemiec i posiada 61 posłów w Bundestagu. Wyprzedzają liberałów jedynie rządzący obecnie w nazywanej w Niemczech "dużą" koalicji - chrześcijańscy demokracji (CDU/CSU) i socjaldemokraci (SPD).

W przedterminowych wyborach do Bundestagu, w roku 2005 liberałowie zdobyli 9.8 procent głosów, co wówczas nie wystarczyło, by utworzyć z CDU/CSU wspólny rząd. Chrześcijańscy demokraci zdecydowali się, lub raczej zdecydować się byli zmuszeni, do utworzenia wielkiej koalicji z socjaldemokratami z SPD. Wielkiej, bo tworzą ja dwie największe niemieckie partie. Jeszcze gorzej FDP wypadła w wyborach 2002 zdobywając jedynie 7,4 procent głosów.

Federalna struktura polityczna RFN powoduje, że podobnie jak zresztą w Polsce, co cztery lata niemiecki wyborca uczestniczy w wyborach do odpowiedników naszych Sejmików Wojewódzkich, parlamentów krajów związkowych - Landtagów. Ale w RFN, zdecydowanie inaczej niż u nas, Landtagi wyłaniają po każdych wyborach, rządy krajów związkowych - Landów właśnie. Owe "Landesregierung" z racji federalnej struktury politycznej Niemiec, sprawują wysoce autonomiczną władzę w poszczególnych niemieckich landach, porównywalną do władzy amerykańskich gubernatorów w poszczególnych stanach USA. U nas Sejmiki mają mocno ograniczone kompetencje. A szkoda.

Na szesnaście istniejących w RFN landów, w parlamentach aż trzynastu z nich, zasiadają liberałowie z FDP. Nie ma ich tylko w sąsiadującej z Polską Brandenburgii i w Turyngii (byłe NRD) oraz w parlamencie landu - miasta, w Hamburgu. Próg wyborczy we wszystkich wyborach w RFN wynosi, tak samo jak w Polsce, 5 procent.
W pięciu krajach związkowych FDP ma swoich ministrów w rządach krajowych, współtworząc tam koalicje. Z CDU w Badenii - Wirtembergii od 1996, w Dolnej Saksonii od 2003, w Nadrenii - Północnej Westfalii od 2005, w Bawarii z (CSU) od 2008 i w Hesji (z CDU) od 2009.

Statystyka wykazuje, że w Niemczech podczas ostatnich 50. różnego rodzaju wyborów do parlamentu federalnego lub do parlamentów krajów związkowych, liberałowie z FDP pogorszyli swe wyniki wyniki wyborcze jedynie w siedmiu wypadkach. W roku 2004 partii udało się po dwóch kadencjach nieobecności powrócić również do Parlamentu Europejskiego, gdzie w kończącej się właśnie kadencji posiada swoich europosłów.

Na czele FDP stoi od 2001 roku Guido Westerwelle. Od czasu jego przywództwa FDP odnosi sukces za sukcesem. Największym były niedawne i przedterminowe wybory do landtagu Hesji, gdzie na początku bieżącego FDP zdobyła aż 16.8 procent głosów. To wynik o 6.8 procent lepszy, niż w poprzednich wyborach w tym kraju związkowym.
Westerwelle, rocznik 1961, jest z wykształcenia prawnikiem i od roku 1991 praktykującym adwokatem. Pochodzi z rodziny prawniczej, zarówno matka, jak i ojciec są adwokatami. W latach 1994 - 2001 piastował już stanowisko sekretarza generalnego partii, czyli zastępcy szefa. Poseł do Bundestagu od roku 1996.

Mieszka w Bonn i w Berlinie.
Prywatnie żyje w związku z mężczyzną, czego bynajmniej nie ukrywa.
W RFN również to, już dawno, nikogo nie dziwi. I jak widać w niczym nie przeszkadza. Jeśli po wyborach do Bundestagu, 27 września 2009 niemieccy liberałowie z FDP zdołają utworzyć koalicję rządową z CDU/CSU pod wodzą kanclerz Angeli Merkel, to Guido Westerwelle zostanie w tym rządzie nowym szefem niemieckiej dyplomacji.

Grzegorz Ziętkiewicz

• Cenzura ma niebieski kolor
• Bunt kapitanów niemieckiej gospodarki
• Mołdawia bliżej Rumunii - Rosja wprowadza embargo
• Najniepokorniejszy z niepokornych - Tony Judt
• Wenezuela krwawi

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 5

Komentarze użytkowników (0) Dodaj nowy komentarz

Polecane tematy

Chiny - skąd przychodzą i dokąd zmierzają?

Wywiad z profesorem w Centrum Europejskim UW Bogdanem Góralczykiem na temat historii, przyszłości Chin oraz problemów i wyzwań jakie przed tym krajem stoją.

Stopem na Kaukaz i do Iranu cz.4

Iran. Kraj o którym, przekraczając jego granice, wiedziałem niewiele. W mediach przedstawiany jest w zasadzie wyłącznie w powiązaniu z produkcją bomby atomowej, nieuznawaniu Izraela...

Korea stanie w ogniu?

Po zatonięciu południowokoreańskiej korwety „Cheonan” pod koniec marca tego roku zaczęła się szybko zaostrzać sytuacja na Półwyspie Koreańskim. Z Seulu popłynęły...