Gwiazda – Arthur C. Clarke

recenzja książki · science fiction · Książka · 4 kwiecień 2008 (21:25)

“Gwiazda” to zbiór osiemnastu opowiadań niedawno zmarłego klasyka science fiction - Arthura C. Clarke’a. Pisarz odszedł od nas 19.03.2008 roku w wieku dziewięćdziesięciu lat, pozostawiając po sobie bogatą spuściznę.

Dla miłośników i początkujących

Do zapoznania z książką zachęcam oczywiście każdego, jednak w trakcie czytania, doszłam do wniosku, że może być ona znakomitym początkiem dla ludzi, którzy jeszcze nie mieli okazji zetknąć się z gatunkiem science fiction. Z doświadczenia wiem, że nie wszyscy chętnie sięgają po tego typu literaturę, zarzucając jej zbytnie oderwanie od rzeczywistości. Z jednej strony trudno się z tym nie zgodzić, jednak zapoznając się z twórczością Clarke’a, szybko można zmienić zdanie. Dzisiaj już wiemy, że niektóre z teorii, uznawanych kiedyś jedynie za wytwór jego „fantastycznej” wyobraźni, ma obecnie zastosowanie w praktyce. Jego wizja orbity geostacjonarnej i umieszczonych na niej satelitów z czasem przestała śmieszyć naukowców, stając się normą techniki satelitarnej.

Katastrofizm – filozoficzna wizja wszechświata

Kosmiczne podróże, obce cywilizacje i rasy, poszukiwanie absolutu, tajemnicze odkrycia i eksperymenty to tematy charakterystyczne dla autora Odysei Kosmicznej. Na początku trzeba wprawdzie przyzwyczaić się do specyficznego stylu pisarza – neologizmy, stylizowane na naukową terminologię, mogą trochę męczyć czytelnika. Przewrotne fabuły i zaskakujące puenty szybko zacierają to pierwsze wrażenie – kończąc jedno opowiadanie, zaraz ma się ochotę sięgnąć po następne.

Autor zdawkowo, ale precyzyjnie buduje swoją przestrzeń, opisuje wydarzenia, przedmioty oraz mieszkańców różnych planet. Choć skrupulatnie, to jednak czyni to z dużą swobodą, która nadaje wytworom jego wyobraźni rzeczywiste kształty. Z każdym opowiadaniem zmienia się nasze dotychczasowe pojęcie o wszechświecie. Clarke, ukazując jego złożoność, skłania czytelnika do zastanowienia się nad usytuowaniem w nim człowieka. W jego dziełach obecność obcych cywilizacji to chleb powszedni – szczególna pozycja człowieka ulega tutaj degradacji, staje się on przedstawicielem jednej z wielu ras. Jest jednak coś co je łączy - każda z nich prędzej czy później jest skazana na zagładę. Katastroficzna wizja to swojego rodzaju przypomnienie, że nic nie trwa wiecznie. Okazuje się, że nawet wysoko rozwinięta cywilizacja nie może się temu przeciwstawić.

Fascynacja nauką

Zainteresowanie nauką również ma wydźwięk pesymistyczny. Wynalazki, które w pierwotnym założeniu miały ułatwić ludziom życie, w końcu przejmują nad nimi kontrolę. Można powiedzieć, że na „pewnym stopniu rozwoju” osiągnęły własną tożsamość i siejąc zniszczenie wprowadziły totalny chaos. Natomiast z rozrzewnieniem i nostalgią czytamy o „ analizatorze składającym się z miliona lamp próżniowych wymagającym zespołu pięciuset techników do konserwacji i obsługi” - sprzęcie, którego moc obliczeniowa mieści się dzisiaj w jednym procesorze.

Karolina Smoczyńska

• Karl – Markus Gauss – „Mieszkańcy Roany odchodzą pogodnie”
• Ludzie na księżycu - wizja z początku XX wieku
• „Gdy chcieliśmy być wolni. Ursus w latach 1980-89”
• Muzeum niewinności o Turcji
• Komiks w Polsce – sztuka drugiej kategorii

oceń tekst 1 2 3 4 5 6
Nie oceniony