Izrael ma nowy rząd

Od wtorku (31. 03. 2009) Izrael ma nowy rząd - mamut, składający się z... 30 ministrów i ośmiu wiceministrów. W swoim expose przed parlamentem w Jerozolimie, nowy premier, Benjamin Netanjahu (prawicowy blok Likud) zapowiedział, iż pragnie prowadzić rozmowy z władzami Autonomii Palestyńskiej na temat ostatecznego i pokojowego rozwiązania. O modelu dwóch niezależnych państw - Palestyny i Izraela, Netanjahu nie wspomniał ani słowem. Ale... "nie chcemy sprawować władzy nad innym narodem", powiedział Netanjahu i dodał : "Mówię do przywódców palestyńskich: jeżeli naprawdę pragniecie pokoju, to jest on możliwy". Netanjahu podkreślił jednocześnie, że Palestyńczycy w większym, niż dotychczas stopniu zwalczać muszą terroryzm.

O dążeniu do pokoju Netanjahu mówił już dzień wcześniej przed izraelskim parlamentem. W obliczu coraz głośniejszych międzynarodowych obaw, co do losu procesu pokojowego na Bliskim Wschodzie zapewnił, iż gotowy jest do dążenia do pokoju z arabskimi sąsiadami. "Przyszły rząd izraelski podejmował będzie zadania zmierzające do realnego i praktycznego pokoju" - mówił Netanjahu występując w miniony poniedziałek (30. 03. 2009) na forum parlamentu, Knesetu. Ustępujący premier Ehud Olmert zwrócił się wówczas bezpośrednio do Netanjahu, mówiąc, że "nie ma żadnej alternatywy dla rozwiązania problemu, istniejącego pomiędzy Izraelem a Palestyńczykami, jak jedynie utworzenie dwóch państw". Ten wspierany, zarówno przez Stany Zjednoczone, jak i Unię Europejską model nie był dotychczas popierany przez przewodniczącego bloku partyjnego Likud, Netanjahu. Czy teraz będzie... Na razie nic na to nie wskazuje.

Prawie dwa miesiące minęły od momentu, gdy w Izraelu odbyły się wybory parlamentarne. W ich wyniku do władzy dochodzi dotychczasowa opozycyjna, prawicowa partia Likud, tworząc nową koalicję. Koalicją dziwną i trudną.

W jej skład obu Likud-u wchodzą skrajnie prawicowa partia żydowskich emigrantów (przede wszystkim z Rosji) - Izrael Beitenu (Izrael - Nasz Dom) na czele z Avigdorem Liebermanem, znanym ze swych skrajnie prawicowych i anty arabskich wystąpień oraz socjaldemokratyczna Partia Pracy, obecna już w dotychczasowym rządzie. Ponadto w skład nowego rządu wejdą również przedstawiciele dwóch niewielkich, ale skrajnie prawicowych partii.

Netanjahu tworzy największy pod względem ilości resortów rząd w historii Izraela. W jego skład wejdzie aż 30 ministrów i ośmiu wiceministrów. Tak misternie skonstruowana koalicja rządowa, składająca się aż z pięciu partii, dysponuje od dzisiaj w izraelskim Knesecie 69 mandatami, co daje jej, wobec 120 miejsc w parlamencie, komfortową większość.

Komentatorzy nie bez złośliwości podkreślają, że im większy ten rząd, tym mniej stabilny. Przy tak ogromnym składzie osobowym, wynikającym z konieczności obdarowanie każdego z koalicyjnych partnerów jakimś resortem, zabraknie nawet fizycznie miejsca przy rządowym stole obrad. Trzeba go będzie powiększyć. Ale komfort to pozorny i jedynie na pierwszy rzut oka.

Podział najważniejszych stanowisk wygląda następująco:
- premier, Benjamin Netanjahu
- minister spraw zagranicznych, szef skrajnie prawicowej partii " Izrael - Nasz Dom", Avigdor Lieberman
- poseł bloku Likud, Juval Steinitz obejmie resort finansów
- ministrem obrony pozostanie szef socjaldemokratów i jednocześnie dotychczasowy szef tego resortu, Ehud Barak.
Dotychczasowy szef sztabu generalnego, Mosze Jaalon zostaje wicepremierem i jednocześnie ministrem do spraw strategicznych, resortu wymyślonego na potrzeby nowego rządu.

W opozycji, jak na ironię losu, znajdzie się największa i dotychczasowa partia rządząca, umiarkowana, prawicowa Kadima na czele z byłą minister spraw zagranicznych. Cipi Livni. Ironią losu jest fakt, że to właśnie Kadima wyszła zwycięsko z ostatnich wyborów parlamentarnych, zdobywając w nich największą liczbę mandatów poselskich, bo aż 28. Ale bez woli współpracy ze strony bloku Likud (27 mandatów), Kadima nie miała z kim utworzyć ewentualnej koalicji.

Największą niewiadomą, na którą odpowiedź przynieść będą musiały najbliższe miesiące, jak nie tygodnie, jest wizja pokojowego rozwiązania konfliktu izraelsko - palestyńskiego. Koalicjanci mają tu całkowicie odmienne plany, toteż zdarzyć się może wszystko, albo... nic.

Nowa koalicja okazać się może i to bardzo szybko, niezdolna do rządzenia. Zwłaszcza, że skrajnie prawicowi politycy dążyć będą z pewnością do kontynuowania polityki budowy nowych osiedli izraelskich na Zachodnim Brzegu Jordanu. Realizacja tego pomysłu na pewno poważnie utrudni ewentualne rozmowy z Palestyńczykami.

Mało kto potrafi wyobrazić sobie także nową izraelską dyplomację pod wodzą człowieka, który jeszcze w okresie przedwyborczej kampanii przebąkiwał o konieczności przymusowego wysiedlania obywateli arabskich poza terytorium Izraela.

A Palestyńczycy, jako potencjalny partner do rozmów pokojowych z Izraelem, nadal (i nie od wczoraj) pokłóceni są między sobą. Ani Fatah (umiarkowany, ale tracący popularność), ani Hamas (coraz bardziej popularny, ale skrajnie radykalny) nie porozumiały się, mimo rozmów, trwających przez wiele tygodni w stolicy Egiptu, Kairze, co do dalszej wspólnej taktyki i reprezentacji.

Nowy premier Izraela (który już raz, dokładnie dziesięć lat temu zajmował fotel premiera) robi zresztą wrażenie, że niezbyt zainteresowany jest polityką, której celem ostatecznym byłoby utworzenie niezależnego państwa palestyńskiego. Netanjahu optuje raczej za jakimś unormowaniem kontaktów gospodarczo - handlowych, pomiędzy oboma obszarami palestyńskimi a Izraelem. Wersja ta może nie być dla nikogo wystarczająco dobra.

Tymczasem USA i Unia Europejska oczekują rozwiązań trwałych i ostatecznych. Ale czas na nie zdaje się jeszcze nie nadszedł. Pierwsze sto dni nowego rządu pozwolą bliżej ocenić szanse na trwały pokój na Bliskim Wschodzie. Bo mimo, że to koalicja przypominająca beczkę prochu, to szansa i nadzieja istnieją zawsze.

W artykule wykorzystano materiały agencji prasowej dpa i stacji tv – euronews

Grzegorz Ziętkiewicz

• Cenzura ma niebieski kolor
• Bunt kapitanów niemieckiej gospodarki
• Mołdawia bliżej Rumunii - Rosja wprowadza embargo
• Najniepokorniejszy z niepokornych - Tony Judt
• Wenezuela krwawi

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 6

Komentarze użytkowników (1) Dodaj nowy komentarz

Georgios Kourasantzis
5 kwiecień 2009 (20:24)

Przez Ciebie prasy czytać nie muszę

Co za oszczędność(ha ha),powoli zagłębiać będę w tematy ciekawie opisywane Twe

Polecane tematy

Huntington wiecznie żywy

Jako, że zostałem jakiś czas temu wywołany do tablicy przez mojego redakcyjnego kolegę – Piotra Woyke, pozwolę sobie odpowiedzieć na jego artykuł, kontynuując tym samym ważną...

Sen o unijnej polityce zagranicznej

W wielkich bólach formuje się Europejska Służba Działania Zewnętrznego, organ pomocniczy wobec Wysokiego Przedstawiciela Unii ds. Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa. Czy same te...

Afera WikiLeaks stawia Biały Dom w trudnym...

Od ubiegłej niedzieli światem polityki międzynarodowej wstrząsa afera WikiLeaks. Rzeczona witryna opublikowała blisko 90 tysięcy dokumentów dotyczących realiów wojny afgańskiej,...