Katastrofa socjaldemokratów - wybory w RFN, 2009

Najstarsza w RFN partia polityczna, socjaldemokratyczna SPD od lat nie radzi sobie z przekonaniem do siebie większej grupy wyborców. Na trzy tygodnie przed kolejnymi wyborami do niemieckiego parlamentu, Bundestagu widać wyraźnie, że z jej popularnością jest coraz gorzej. O szansach na zwycięstwo SPD w wyborach nie mówi w Niemczech nikt. A socjaldemokraci w osobach czołowych polityków partii umiejętnie udają, że tego nie widzą.

Krajobraz polityczny naszego zachodniego sąsiada i nasz własny przyrównać można, mniej lub raczej bardziej do różnicy, jaka istnieje między standardem i pakietem usług, oferowanych przez naszą, a niemiecką kolej. Niemiecki wyborca ma do dyspozycji od lat stabilny zestaw partii politycznych, którego głównym elementem są dwie, tradycyjnie największe i najpopularniejsze partie: socjaldemokratyczna SPD i chadecka CDU wraz z jej bawarskim wariantem CSU. Ten dwukolorowy polityczny tort uzupełniają również od lat, jak przysłowiowy języczek u wagi, raz liberałowie z FDP, raz Zieloni. Od kilku lat krajobraz partii zasiadających w parlamencie uzupełnia jeszcze partia pod nazwą Lewica.

Historia kolejnych rządów RFN to zamienna historia wariantów rządów raz chadecji, a raz socjaldemokracji, albo w koalicjach ze sobą lub z owymi języczkami właśnie (za wyjątkiem Lewicy). Arytmetyka tej sześćdziesięcioletniej historii demokratycznych Niemiec wypada zdecydowanie na korzyść chadeków. Pierwszy kanclerz RFN, Konrad Adenauer otwiera tę listę, a Angela Merkel, wszystko na to wskazuje, nie zamknie jej wcześniej, niż za cztery lata. Tym samym wśród ośmiu dotychczasowych kanclerzy tylko trójka reprezentowała socjaldemokratów (Brandt, Schmidt i Schröder).

• Wybory do niemieckiego Bundestagu
• Niemcy po i przed wyborami
• FDP - niemieccy liberałowie przed wyborami do Bundestagu
• RFN - wybrano nowego prezydenta
• RFN po i przed wyborami
• Afganistan nad Szprewą i Renem?
• Wybory do Bundestagu, sprawa Opla - przegląd prasy niemieckojęzycznej

Jednym z wiarygodnych źródeł informacji, na temat popularności poszczególnych partii i polityków jest w Niemczech, cykliczny program tamtejszego drugiego programu telewizji publicznej (ZDF), pod nazwą "Barometr polityczny" (Politbarometer). Regularnie, co najmniej raz w miesiącu opinii publicznej prezentowane są wyniki badań, dotyczące sympatii wyborców. Te tuż przed wyborami mają do siebie, że odzwierciedlają zazwyczaj stan rzeczywisty w trakcie wyborów. Niemiecka socjologia, podobnie jak niemiecka kolej ma się wyśmienicie i dobrze potrafi zarówno badać, jak i na podstawie tych badań prognozować.

Najważniejsze pytanie, wśród dziesiątek innych, jakie zadaje się wyborcy, znane jest w RFN pod pojęciem tak zwanego "pytania niedzielnego". Brzmi ono bowiem: "gdyby w najbliższą niedzielę odbywały się wybory do Bundestagu, to na jaką partię polityczna oddałbyś swój głos?".

Wybory czekają Niemców już w niedzielę, 27 września bieżącego roku.
Odpowiedzi brzmią następująco:
CDU / CSU - 37%,
SPD - 23%,
FDP - 14%,
Zieloni - 12%,
Lewica - 9% oraz wszystkie pozostałe partie razem 5%.

Czternastoprocentowa przewaga chadecji nad socjaldemokratami to dla SPD przygnębiająca porażka. I jeśli sondaże potwierdzą się, to kanclerz Merkel utworzyć będzie mogła tak pożądaną przez chadeków i liberałów koalicję CDU/CSU i FDP. Wśród pytań dookreślających sympatie wyborców barometr polityczny ZDF zadaje kolejne, które pozwala w sposób bardziej zdecydowany określić poparcie wyborców. Ordynacja nie umożliwia w Niemczech, podobnie zresztą ja ma to miejsce w Polsce, bezpośredniego wyboru danej osoby na premiera (kanclerza). Ale tym bardziej znacząca jest odpowiedź na pytanie, "gdyby ordynacja dawała taką możliwość, to na kogo oddałby Pan/ -i swój głos?". Tu wyniki badań są jeszcze bardziej jednoznaczne. Za kandydatem socjaldemokratów, obecnym ministrem spraw zagranicznych, Frankiem Walterem Steinmeierem opowiada się jedynie 22% wyborców. Na Angelę Merkel głosowałoby 62% wyborców.

Słabość i niepopularność niemieckiej socjaldemokracji ma wiele przyczyn.
Główną z nich jest niekończąca się seria walk na samym szczycie partii. W minionym dwudziestoleciu, od chwili zjednoczenia Niemiec na stanowisku szefa partii zasiadało aż jedenaście osób. W tym samym czasie na czele chadeckiej CDU było dwóch szefów, Kohl i Merkel. Obecny przewodniczący partii, Franz Müntefering, sprawuje tę funkcję dopiero od października ubiegłego roku. Ale już raz był szefem SPD, od marca 2004 do listopada 2005.

Kandydatem socjaldemokratów na kanclerza jest człowiek, znany w Niemczech tak naprawdę dopiero od czterech lat. Frank Walter Steinmeier (rocznik 1956) pracował przez lata jako doradca i prawa ręka ostatniego socjaldemokratycznego kanclerza, Gerharda Schrödera i nigdy nie sprawował w partii jakichkolwiek funkcji. Z wykształcenia prawnik do SPD wstąpił już w 1975. Karierę polityczną rozpoczął jednak dopiero po przegranych przez SPD wyborach w roku 2005. Gdy chadecy, którym zabrakło wówczas głosów do utworzenia koalicji z liberałami zmuszeni byli do utworzenia wielkiej koalicji z SPD, Steinmeier wysunięty został przez socjaldemokratów na stanowisko szefa dyplomacji. Od dwóch lat jest również wicekanclerzem.

Steinmeier, typowy niemiecki urzędnik nie popełnił w minionych latach znaczących błędów jako szef MSZ, ale nie oznacza to jeszcze, że potrafi on porywać za sobą masy socjaldemokratycznych wyborców. Sztuczne próby skrócenia podwójnego imienia na Frank nie spotkały się z aprobatą nawet wśród członków własnej partii, której Steinmeier od października 2007 jest jednym z trzech wiceprzewodniczących.

Program wyborczy SPD ("SPD - Nasz kraj może więcej") zawiera szereg bardzo szczegółowych pomysłów reformowania systemu politycznego i gospodarczo - finansowego RFN. Ich wspólnym hasłem jest praca i społeczna sprawiedliwość. Najbardziej spektakularna jest w nim obietnica pełnego zatrudnienia dla wszystkich w RFN do roku 2020. Populizm tego hasła i brak realizmu jest aż nadto oczywisty. Czy wyborca uwierzy SPD, że za 11 lat bezrobocie wynosić będzie w Niemczech... zero procent?

Program wyborczy partii zawiera szereg bardzo konkretnych propozycji. Jednym z głównych celów jest podatkowe odciążenie osób mało zarabiających i rodzin wielodzietnych, przy jednoczesnym zwiększeniu poziomu opodatkowania osób dobrze zarabiających:
- podatki: obniżenie pierwszego progu podatku dochodowego z obecnie 14 do 10%, zwiększenie ulg podatkowych dla rodzin z dziećmi, wprowadzenie rewolucyjnych ułatwień w rozliczeniu niemieckiego odpowiednika deklaracji PIT, nagradzanych finansowo dla osób, które się na nie zdecydują,
- gospodarka i finanse: wprowadzenie nowych zasad dla rynków finansowych w myśl dewizy: inwestycje tak, spekulacje nie; zapewnienie ogólnokrajowej płacy minimalnej na poziomie 7,50 € za godzinę, wyrównanie poziomu emerytur na wschodzie i na zachodzie RFN,
- edukacja: uzyskane z dodatkowych podatków od osób dobrze zarabiających środki przeznaczone maja zostać na rzecz szkolnictwa,
- nauka i środowisko: zmniejszenie emisji CO2 o 40% do roku 2020, do roku 2050 energia pochodzić ma wyłącznie ze źródeł odnawialnych, do roku 2015 wydatki na naukę wynosić powinny 3% PKB, do roku 2021 nastąpić ma całkowita rezygnacja z wykorzystywania energii atomowej,
- bezpieczeństwo i obrona: jako metoda rozstrzygnięć wprowadzone mają zostać ogólnokrajowe referenda, obowiązkowy pobór do armii zastąpić ma armia dobrowolna, atomowa broń USA wycofana ma zostać z terytorium RFN.

Szereg zawartych w programie wyborczym planów, ma charakter, jeśli nie utopijny, to już na pewno zdecydowanie populistyczny. Czy wyborca kupi je jako realne...

Niemiecka socjaldemokracja ma od lat na swoim lewym skrzydle poważnego przeciwnika i konkurenta. Jest nim relatywnie młoda partia pod nazwą Lewica (die Linke), a głównym współautorem tej konkurencji jest były członek SPD, były szef SPD i jednocześnie były premier rządu krajowego w Kraju Saary oraz były kandydat na kanclerza z ramienia SPD, Oscar Lafontaine. Lewica ukonstytuowała się w czerwcu 2007, kiedy to doszło do połączenia partii byłych komunistów z NRD (PDS - partia demokratycznego socjalizmu, odpowiednika polskiej SLD) z powstałym jako odłam byłych towarzyszy z SPD, wówczas istniejącym ugrupowaniem WASG (Alternatywa wyborcza praca i społeczna sprawiedliwość).

Ten twór, składający się z niezadowolonych byłych socjaldemokratów oraz przekonanych, wywodzących się z byłej NRD, mniej lub bardziej ortodoksyjnych komunistów zabiera wyborców SPD, stając się coraz większym zagrożeniem dla przyszłości całej niemieckiej socjaldemokracji. I jeśli dotychczas Lewica narażała SPD na straty jedynie na terytorium byłych Niemiec Wschodnich, to teraz zabiera również głosy w wyborach lokalnych na zachodzie RFN, w Hesji czy jak ostatnio w Sarze, gdzie Linke zdobyła aż ponad 21% głosów.

Dziwić się więc towarzyszom nie należy, (bo tak sami siebie chętnie określają członkowie partii SPD - "die Genossen"), iż w swym programie wyborczym opowiadając się za potencjalnymi koalicjantami, na pierwszym miejscu wymieniają Zielonych, na drugim ewentualnie wielką koalicję (z CDU/CSU) i (znowu, ewentualnie) z liberałami z FDP, a koalicji z Lewicą mówią zdecydowane Nein. Nie da się bowiem wykluczyć, że w federalnej centrali partii w "Willi Brandt Haus" w robotniczo - lewicowo - alternatywnej dzielnicy Berlina, Kreuzberg, towarzysze dobrze już wiedzą, że albo Lewica, albo... śmierć SPD. Śmierć powolna, ale coraz bardziej widoczna.

27 września 2009 wieczorem stanie się jasne, czy to już agonia, czy SPD ma jednak nadal jakieś szanse.

Bowiem kanclerzem RFN przez kolejne cztery lata będzie i tak szefowa CDU, obecna pani kanclerz, Angela Merkel.

Grzegorz Ziętkiewicz

• Gra na czas, cicha wojna służb specjalnych w Iranie
• Kaszmir, utracony raj
• Cichnący głos Tbilisi
• Irak, wybory z bombami w tle
• Dżuba w cieniu Darfuru – Sudan 2011

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 6

Komentarze użytkowników (3) Dodaj nowy komentarz

Grzegorz Ziętkiewicz
28 wrzesień 2009 (19:51)

Zawsze są jacyś zawiedzeni

drogi panie Ernesto.
Pozdrawiam

Copacabana
28 wrzesień 2009 (10:09)

trafiony Panie Grzegorzu

zatopiony!! Miałem dość tych socjalistycznych mordek, które potem przechodzą do Rad Nadzorczych wielu obcych firm...

Ernesto
27 wrzesień 2009 (22:46)

katastrofa Panie Grzegorzu

chyba ma miejsce? Brawo za poprawną analizę sytuacji. choć niektórzy będą zawiedzeni, że chadecja wygrała.

Polecane tematy

Wróg nr 1 w Japonii – deflacja

Od czasów Johna Maynarda Keynesa banki centralne na całym świecie wielokrotnie musiały walczyć z zagrożeniem zbyt wysokiej inflacji. W Europie i Stanach Zjednoczonych z pewnością...

Reguła Volckera - Czy Obama zakończy erę banków...

W towarzystwie Paula Volckera - jednego z najbardziej poważanych szefów FED-u w historii tej instytucji - prezydent Barack Obama dopiero po roku urzędowania zaproponował nowe...

„Autor widmo” ,tryumf Polańskiego

Trudno o lepszą reklamę dla nowego filmu Romana Polańskiego niż cała medialna nagonka na polskiego reżysera, która miała miejsce ostatnimi czasy. Tym samym ciężko nie oprzeć się...