„Klub samobójców” Daniel Koziarski

Recenzja książki Daniela Koziarskiego

„Ambitne książki nie mogą posiłkować się kontrowersyjnymi tytułami”.

Czworo głównych bohaterów. Pan M. nr.1 reprezentujący polską inteligencję. Pani M. reprezentująca pokolenie emigrantów na Wyspach. Pan M. nr.2 (bynajmniej nie gorszy od Pana M. nr. 1) artysta zagubiony, w którym nikt nie widzi artysty z wyjątkiem jego samego. Doktor W - psycholog - wyznacznik „normalności”. Pani M. - pełna życia, pasji, chaotyczna, ponosi liczne porażki wynikające z jej beztroski (coś co ktoś nieopatrznie mógłby odebrać jako radość życia). Pan M. nr. 1 stanowi materiał na potencjalnego samobójcę, uczestniczy w czacie tematycznym „Klub samobójców” przez co stanowi dla czytelnika okno na świat osób pragnąc własnej śmierci. Uprawia „perwersyjny relaks psychiczny”sycąc się opowieściami osób z chata. Pan M. nr. 2 przedstawia z perspektywy swojego gabinetu sylwetki ludzi o różnych problemach, w sposób na pozór chłodny, racjonalny. Obserwujemy u niego jednak stopniowo wzrastający poziom irytacji. W ostatecznym rozrachunku (na 10 stron przed końcem książki) wszyscy czworo ukazali swoje drugie zaskakujące oblicze. Są to bohaterowie z którymi śmiało czytelnik może się identyfikować. Błyskotliwi, spostrzegawczy, dowcipni, z manifestowanym otwarcie dystansem do świata i samych siebie (oprócz Pana M. nr.2). Kto by tak nie chciał? Być wewnętrznym nonkonformistą, który na zewnątrz potrafi funkcjonować w ramach świata nastawionego na konsumpcjonizm. Czy coś może łączyć młodą emigrantkę imającą się różnych zawodów, pracownika naukowego na UG, pisarza „jednej książki” i psychologa? Odpowiedź brzmi: tak.

Tytuł. Wymowny. Świetnie pasuje do treści. Ale, gdy tylko na pytanie: „Co teraz czytasz?”, odpowiadałam: „Klub samobójców”, miny robiły się kwaśne i zapadała cisza. Aż miałam ochotę wykrzyknąć „to nie tak!”. Efekt zamierzony przez autora? Czułam się w obowiązku tłumaczyć dlaczego w ogóle sięgnęłam po tą książkę.

Pisanie, pisarstwo, piśmiennictwo, pisiorodztwo. Autor krążył bezustannie wokół tematu pisarstwa, autorów którzy już zaistnieli, tych którym dano iskierkę nadziei na zaistnienie, tych którzy dopiero pragną zaistnieć, oraz tych którzy są stworzeni do tego, aby zaistnieć. Przestudiował na różne sposoby rozterki związane z tego typu aktywnością twórczą. Trudności, wątpliwości, pomysły jakie mogą przychodzić twórcom do głowy, różne style. Sam ustami swoich bohaterów podjął się również krytyki niektórych zachowań i pomysłów autorów prozy i poezji. Wytypował moim zdaniem całkiem trafnie kilka błędów charakteryzujących młodych (nie tylko) pisarzy. Jakich błędów? - Tu odwołuję do lektury. Polecam zwłaszcza dla tych osób, którym jeszcze nie został odebrany przywilej bezkrytyczności wobec własnej twórczości.

Podsumowując. Książka interesująca, chociażby dlatego, że na każdej stronie spotyka czytelnika coś nowego, często zaskakującego. Nowe osoby, wydarzenia, okoliczności, informacje na temat bohaterów. Myli się jednak ten kto twierdzi, że od przesytu głowa nie boli. Pamięć ludzka choć dobra, często zawodna, okazuje się zbyt krótka. Już w połowie książki zastanawiałam się nad tym jakich do tej pory pacjentów zdążył przyjąć doktor W. Chociaż ostatecznie okazało się, że wiedza ta nie była mi potrzebna do zrozumienia zakończenia, to jednak odczuwam w związku z tą „niepamięcią” pewien dyskomfort. Ilu tych pacjentów było? Pamiętam, że wielu... Podsumowując podsumowanie, książkę polecam, ale tylko dla tych którzy nie lubią zbyt łatwej lektury.


Daniel Koziarski „Klub samobójców”
liczba stron: 318
cena: 29.90
Wydawnictwo Prószyński i S-ka
www.proszynski.pl

Wioleta Tymorek

• Thomas Kanger puszcza oko?
• Wiecznie żywa poezja arabska
• „Dopóki mamy twarze” C.S. Lewisa - rozważania na temat wiary i miłości
• „Ja inkwizytor - Wieże do nieba” Jacka Piekary
• Kapuściński non-fiction „Takich przyjaciół nie życzę”

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 6

Komentarze użytkowników (0) Dodaj nowy komentarz

Polecane tematy

Chińska gospodarka w 2010 roku

Wiara w chińską gospodarkę czasem zadziwia nawet największych optymistów. Na wszelkie problemy dzisiejszego świata, od cen akcji, złota, surowców aż po amerykańskie obligacje czy...

Rosyjski Don Juan Płatonow

Debiutancka sztuka Antoniego Czechowa przysporzyła filologom wiele trudu. Odnaleziony po śmierci autora rękopis, pozbawiony był nawet tytułu. Tekst nazwano zatem „Sztuka bez...

Zatoka imigrantów

Kiedy idę do kawiarni czy restauracji w Polsce, zdarza mi się być obsługiwanym przez osobę w moim wieku. Mamy zupełnie inny status – ja klienta, ona pracownika. W tej chwili...