Massachusetts ostrzega Obamę

Ponad rok temu Barack Obama złożył przysięgę prezydencką. Liberalne media przepowiadały długą dominację Partii Demokratycznej oraz ciężki kryzys ich głównych oponentów. Niektórzy wróżyli im nawet rozpad, zaś wielki rozgłos zyskał esej Sama Tanenhausa The death of conservatism.

Stratedzy polityczni wspierający nową administrację w Białym Domu stwierdzali, że ich celem jest trwałe przeciągnięcie kluczowej, centrowej części elektoratu na swoją stronę. Chcieli zepchnąć Republikanów do roli reprezentantów Ameryki niewykształconej, ortodoksyjnie religijnej i zamkniętej w stereotypach. Dzisiaj, 12 miesięcy później, Massachusetts, jeden z najbardziej lewicowych stanów, właśnie wybrał człowieka prawicy na swojego senatora.

Jak sobie radził Obama w pierwszym roku? Pierwszy rok prezydenta Obamy

Smaku całej sprawie przydaje fakt, iż Scott Brown zajął miejsce po niedawno zmarłym Tedzie Kennedy'm, legendarnym "lwie" lewicy. Co prawda, wygrał on z prokurator generalną Marthą Coakley tylko trzema punktami procentowymi, niemniej wszyscy są zszokowani. Prezydent przyznał, że senator-elekt odniósł sukces, dzięki podobnym metodom co on sam. Podczas, gdy Demokratka, pewna swej kilkunastoprocentowej przewagi prowadziła ograniczoną kampanię, jej konkurent non stop pracował. Jeździł po całym stanie, spotykał się z wyborcami i stosował retorykę "zwykłego człowieka, który chce tego samego co wy". Liderzy PD zaznaczają, że zgrzeszyli przede wszystkim lenistwem, rozpętując kampanię propagandową z prawdziwego zdarzenia dopiero na dwa tygodnie przed głosowaniem. W liberalnych mediach powszechnie uważa się, że gdyby od początku skupili się na silnej promocji, wygraliby te wybory w cuglach. Mało kto wspomina o wielkiej pracy jaką wykonuje nad sobą Grand Old Party.

Obraz konserwatywnych i nieskorych do zmian, podstarzałych, białych mężczyzn to wyłącznie myślenie życzeniowe lewicowców. Brown prawdopodobnie nie jest ostatnim celnym strzałem prawicy. Do zmiany młodszego senatora szykuje się też Kalifornia. Chęć walki po stronie Partii Republikańskiej zgłosiła Carly Fiorina, twórczynii potęgi Hewlett-Packard. Jest to nazwisko w Stanach powszechnie znane. Znana, relatywnie młoda kobieta z sukcesami, która właśnie wygrała walkę z rakiem piersi - Amerykanie uwielbiają takie historie. Kolejny prawicowy członek Senatu oznaczałby dla Białego Domu wielkie kłopoty. Gdy pół roku temu, szanowany Arlen Specter ogłosił przejście do Demokratów, zyskali oni większość 60 głosów, zdolną przełamać filibuster, popularną formę obstrukcji parlamentarnej. Po elekcji w Massachusetts stracili ją. Mimo to, prezydencka administracja liczy na to, że uda się znaleźć jednego senatora, który zabezpieczyłby przejście i tak już mocno okrojonej reformy służby zdrowia.

Liberalnym obserwatorom w jednym trzeba przyznać rację. Coraz trudniej będzie spiąć w jedność ugrupowanie, które na swoich biegunach ma religijnych fundamentalistów i otwartych na nowoczesność, młodych ludzi biznesu. To właśnie światopoglądowe rozbicie sprawia, iż na czele partii stoi dzisiaj Michael Steele, człowiek pozbawiony charyzmy, niemniej kompromisowy. Jak pokazują ostatnie tygodnie, independents, czyli wyborcy decydujący o wynikach wyborów, są otwarci na propozycję GOP centroprawicowej, nie akcentującej silnej zachowawczości. Mimo to, istnieje niebezpieczeństwo coraz wyraźniejszego odcinania się frakcji ultrakonserwatywnej. Wybory uzupełniające w okręgu NY-23 czy sytuacja w Arizonie, gdzie sam John McCain może ulec radykalniejszemu farmerowi są tego kolejnym dowodem.

Statystyki pokazują, że przegrana w Stanie Zatoki jest głównie wynikiem braku akceptacji społeczeństwa dla działań prezydenta Obamy. W swojej chęci jednoczenia elektoratów lewicowych i centrowych, Biały Dom popełnia kolejne błędy. Każda decyzja jest zbyt socjalistyczna dla umiarkowanych i vice versa. Wydarzenia z ostatnich dni pokazują też coś niezwykle istotnego. Wygrana w listopadzie 2008 roku, nie była triumfem ugrupowania, a Baracka Obamy. To on był wyłączną marką, na którą głosowali, a nie skostniały Democratic National Committee. Lewica wpędziła się w pułapkę silnego przywództwa- odnosi sukcesy wraz z wodzem, ale także z nim idzie na dno.

Piotr Woyke

• Cenzura ma niebieski kolor
• Bunt kapitanów niemieckiej gospodarki
• Mołdawia bliżej Rumunii - Rosja wprowadza embargo
• Najniepokorniejszy z niepokornych - Tony Judt
• Wenezuela krwawi

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 4.7

Komentarze użytkowników (3) Dodaj nowy komentarz

Wie
3 luty 2010 (22:32)

To bez różnicy

Obydwie partie podlegają sile wyższej jak monsanto i rockefelrowie.

Karol
24 styczeń 2010 (18:05)

poczekajcie poczekajcie

nawet jak przegrają Demokraci w Kalifornii, to i tak Republikanie będą musieli się jakoś ustosunkować do reform Obamy, dać kontrpropozycje...na razie tylko dymią, nic więcej. A reformy muszą być przeprowadzone, czy się to komuś podoba czy nie. Słusznie, że Obama ma tak wielu krytyków, gdyż jego propozycje (jego jako rządu USA) nie są doskonałe, ale czy ktoś ma lepsze...pokażcie mi projekty repiblikanów?

Karol
24 styczeń 2010 (12:47)

Człowiek chciał coś zrobić

to nawet teraz gdy trzeba mu pomóc, to nawet jego zwolennicy siedzą w domach. W sumie zaczyna to wyglądać źle. Bo coś Ameryka musi zrobić by naprawić swoje systemy (jak ten bankowy), a jedyną instytucją jest Prezydent. Jak nie on, to kto? Faktycznie lewicowe koła, liberalne chciały wbić republikanów w kalkę dewotów, macherów, zbrodniarzy wojennych. Nie udało się. Ludzie lubią myśleć samodzielnie, a pr-owcy Obamy robią wszystko, by udowodnić, jaki to Obama jest wspaniały człowiek, dobre serce, itp a nie robią tego co powinni, czyli pokazywać że nie ma innej drogi, tylko reformy które Obama chce przeprowadzić. Coś jak u nas

Polecane tematy

Pekińskie resume część 1

Mój najlepszy kumpel w Pekinie powiedział mi kiedyś: „poza pogodą i odległościami ja naprawdę lubię to miasto”. Nie zgodziłem się: pogoda i odległości same z siebie...

Zespół zaprzepaszczonej szansy

Katastrofa smoleńska nadal porusza czułą strunę w niejednym Polaku. Na tej strunie postanowiło zagrać PiS, organizując parlamentarny „zespołu ds. wyjaśnienia katastrofy...

Etiopia – przywitanie Afryki

O podróży do Afryki marzyłem od wielu lat. Jak pewnie u wielu innych osób moje zainteresowanie tym kontynentem rozpoczęło się gdy przeczytałem Heban. Potem o różnych krajach...