NATO po szczycie, tam załatwia się nie po polsku

Są różne metody załatwiania spraw. Można elegancko, tak jak w NATO, a można po polsku, tak jak u nas i na co dzień.
Jednym z głównych tematów ostatniego, jubileuszowego (60-lecie istnienia) szczytu NATO była decyzja (personalna) na temat osoby kolejnego sekretarza generalnego Sojuszu. Polsce przy tej okazji ktoś wmówił (jak sądzić można z reakcji polskich mediów - zupełnie na serio), że wśród kandydatów na to stanowisko jakiekolwiek szanse miał szef polskiego MSZ, Radosław Sikorski. A nie miał, i to od początku, żadnych.

I nikt też w Polsce naprawdę nikogo nie poinformował, że w NATO sekretarzem generalnym zostać może jedynie osoba, która ma poparcie USA, Kanady, Niemiec, Wielkiej Brytanii, Włoch i Francji? A sami na to wpaść jakoś nie mogliśmy.

Po etapie sondowania (wśród państw członkowskich NATO), kto posiada poparcie tych państw, już dawno pojawiła się kandydatura duńskiego premiera. I zaraz chwilę później Kanadyjczycy wycofali swego kandydata. Bo mieli swojego. Swojego kandydata mieli także Bułgarzy. Ale my, nad Wisłą nie od dzisiaj nie słuchamy tego, co mówią w Brukseli, Berlinie, Londynie czy Waszyngtonie. Bo przecież my mamy swojego kandydata, on (nie ujmując niczego Sikorskiemu) wielki jest, bo.... NASZ.

Na niemiecko - francuskim (w Kehl, Baden - Baden i Strasburgu), jubileuszowym szczycie NATO dyskusja na temat duńskiego kandydata (temat Sikorski tam w ogóle nie istniał ani sekundę) zaburzona została (na chwilę) przez Turcję, której (jako jedynej) spośród 28 państw członkowskich duński kandydat się nie podobał. I jeszcze w piątek wieczorem wydawało się, że duński kandydat jednak nie przejdzie. Procedura wyboru nowego szefa NATO stanowi bowiem, że w kwestii wyboru sekretarza generalnego istnieć musi wśród wszystkich członków jednomyślność. Piątkowy wieczór minął i w sobotnie popołudnie NATO zadeklarowało zgodnie, że oto ma następcę na fotel szefa. I... że jest nim Duńczyk, Fogh Rasmussen.

Włosi poinformowali przy okazji, że Turków przekonał premier Włoch, Berlusconi, telefonując z premierem Turcji (długo i widowiskowo) na oczach dziesiątek kamer z wybrzeża granicznego Renu.

Prezydent Obama już dzień później w Pradze nie omieszkał nadmienić, że Unia Europejska powinna... przyjąć w swe szeregi... Turcję. Skąd taka wypowiedzieć szefa Białego Domu? A skąd nagła rezygnacja Turcji w sprawie protestu wobec duńskiego kandydata...

Ale my i tak nie zwracaliśmy na wszystkie te tematy najmniejszej uwagi. My wywołaliśmy naszą odwieczną polsko - polską wojnę o... Sikorskiego. Bo zawinił (twierdzą jedni) prezydent, bowiem zawinił (twierdzą drudzy) premier.
I teraz panowie "władza" tłumaczą "zdumionej polskiej publiczności", kto jest "be i fuj". Długo będziemy toczyć jeszcze boje w łyżce wody?

A na jubileuszowym szczycie NATO dało pokaz, jak załatwiać w kuluarach i elegancko. Pokaz dali także demonstranci. Udało się im zniszczyć, spalić i podpalić. Ale po kolei.

Duński premier, nowy szef NATO od lipca bieżącego roku to według Obamy "wyśmienity sługa państwa o doskonałej reputacji i właściwy człowiek, by poprowadzić Sojusz w okresie, gdy podołać on musi wyzwaniom 21. wieku".

Obama osobiście podziękował Turcji za gotowość do kompromisu. Obama również osobiście, jak poinformowano w kręgach dyplomatycznych, rozmawiał i z Rasmussenem i z prezydentem Turcji, Abdullahem Gülem. "Nikt by tego nie zrozumiał" - tłumaczyła kanclerz Niemiec, Angela Merkel - "gdybyśmy nie potrafili porozumieć się w kwestiach personalnych". I nie o Sikorskiego tu chodziło. Merkel od początku popierała kandydaturę premiera Danii.

Zwycięzcą na szczycie NATO została przy okazji Turcja. Premier Recep Erdogan bronił się przed udzieleniem poparcia Rasmussenowi, zasłaniając się jego rolą w sporze o opublikowane (już dawno temu) przez duńską prasę karykatury proroka Mohammeda oraz tolerowaniem przez Kopenhagę satelitarnej stacji telewizyjnej, nadającej dla Kurdów z Danii właśnie. Rasmussen potępiając swego czasu fakt opublikowania karykatury bronił zdecydowanie wolności prasy. Zarzucano mu nie to, że bronił, ale że mógł to zrobić... bardziej dyplomatycznie.

Obama "doradził" Europie by przychyliła się do woli członkostwa Turcji w UE. W tej kwestii i Paryż, i Berlin nastawione są zdecydowanie na "nie". I naiwnością byłoby sądzić, że oba kraje zmienią stanowisko po wypowiedzi szefa Białego Domu. Jeśli stanie się to kiedyś (w co należy wątpić), to na pewno nie jutro. Ani nie pojutrze. Ale w Strasburgu przebąkiwano, że Turcję udobruchano czymś jeszcze, a mianowicie wysokim (i w bliskiej przyszłości) stanowiskiem obok sekretarza generalnego NATO w ramach struktur dowódczych sojuszu. Sam Rasmussen wspomniał także (robiąc wyraźny ukłon w stronę Ankary), że problemy Turcji (z Kurdami) brane będą przez sojusz bardzo poważnie pod uwagę.

Jubileuszowy szczyt NATO był również okazją do uroczystego powrotu do struktur dowódczych sojuszu przez Francję. Po 43 latach nieobecności w tych strukturach prezydent Francji, Sarkozy przespacerował się symbolicznie (w sobotę przed południem) przez most nad Renem do Niemiec, skąd prowadzona przez kanclerz Merkel pozostała grupa przywódców wszystkich państw członkowskich NATO powróciła, wraz z "Sarko" do Francji, by kontynuować obrady.
I wtedy właśnie ustalono, że to premier Danii będzie nowym szefem sojuszu. Mówiono także o nowej strategii wobec Afganistanu, w tym o koncepcji uwzględniającej zwiększenie pomocy cywilnej dla mieszkańców, ale również o tym, że Al Kaida ciągle stanowi zagrożenie (nie tylko dla USA), i jak to ujął Obama, jej zwalczanie w Afganistanie i Pakistanie "nie może być jedynie obowiązkiem USA". W ramach reagowania na nowe niebezpieczeństwa i zagrożenia podczas obrad NATO mowa była także o walce z cyber - terroryzmem i z piractwem międzynarodowym. Szczegóły nowej koncepcji ustalone mają zostać na następnym szczycie. Obecne, obowiązują już 10 lat.

W jubileuszowych obradach uczestniczyli po raz pierwszy w historii, przedstawiciele dwóch nowych członków NATO - Albanii i Chorwacji, których przyjęto do Sojuszu w minioną środę. W czasie, gdy po niemieckiej stronie Renu podczas dwudniowego szczytu panował względny spokój, po francuskiej stronie granicy, w Strasburgu demonstrantom udało się podpalić budynek hotelu oraz zdemolować kilka sklepów. Demolowana była najbiedniejsza dzielnica Strasburga, wszystko zapewne w ramach hasła walczenia z "kapitalistycznym NATO". Wielkim "sukcesem" przeciwników NATO było całkowite zniszczenie pomieszczeń byłej odprawy celnej na francusko - niemieckiej granicy. Na czas trwania szczytu oba państwa zawiesiły, częściowo, obowiązywanie przepisów umowy z Schengen, o ruchu granicznym bez kontroli.

Demonstranci podpalili pawilony graniczne, które w efekcie uległy całkowitemu zniszczeniu. Spłonęło także całkowicie centrum informacji dla turystów. Przeciwnicy NATO uznali to za wielki sukces i zwycięstwo nad... władzą państwową. Francuskie siły porządkowe nie panowały nad agresywnymi demonstrantami. Pożar po francuskiej stronie granicy gasiły oddziały niemieckiej straży pożarnej. Ze Strasburga prezydent Obama udał się z krótką, więcej niż symboliczną wizytą do Pragi, (Czesi do końca czerwca przewodniczą Unii), by stamtąd, już dzień później polecieć do... Turcji. A Turcja, nie zapominajmy, to jedyny spośród 28 członków NATO kraj, częściowo, muzułmański.

Obama, który na drugie imię ma Hussein, przebywał w poniedziałek (6. 4. 09. ) w Turcji, podkreślając, że wizyta ta ma również charakter gestu pojednania w kierunku świata muzułmańskiego. Gesty, wobec Iranu, muzułmanów i Rosji są w nowej koncepcji szefa Białego Domu nadal bardzo ważne. Czy wyniknie z nich nowy ład...

Grzegorz Ziętkiewicz

• Cenzura ma niebieski kolor
• Bunt kapitanów niemieckiej gospodarki
• Mołdawia bliżej Rumunii - Rosja wprowadza embargo
• Najniepokorniejszy z niepokornych - Tony Judt
• Wenezuela krwawi

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 4.5

Komentarze użytkowników (0) Dodaj nowy komentarz

Polecane tematy

Wsi spokojna, wsi wymarła - Północna Hiszpania

Jesienią 2003 roku, w małym miasteczku Banabarre, w domu spokojnej starości, umiera prosty wieśniak Santiago Pena. Pracownicy ośrodka i mieszkańcy miasteczka zapamiętają go jednak...

Stopem na Kaukaz i do Iranu cz.4

Iran. Kraj o którym, przekraczając jego granice, wiedziałem niewiele. W mediach przedstawiany jest w zasadzie wyłącznie w powiązaniu z produkcją bomby atomowej, nieuznawaniu Izraela...

Czy możliwe jest opuszczenie strefy euro?

Gigantyczne problemy Grecji na nowo przywróciły dyskusje na temat możliwości wyjścia państwa członkowskiego ze strefy euro. Przy omawianiu tego zagadnienia nasuwa się kilka...