Palestyńska gwiazdka

Ciekawe jakiej narodowości byliby pasterze, gdyby dziś bieżeli do Betlejem. A raczej – ponieważ pewnie byliby Arabami z Palestyńskich Terytoriów (Autonomii Palestyńskiej, Palestyny), czy w ogóle chciałoby im się iść?

Betlejem leży tak blisko Jerozolimy, że można by tam dojechać w niecałe pól godziny. Można by, gdyby nie fakt, że każde z miast należy do innego narodu, innej religii i innej kultury. Nie ma bezpośredniego połączenia, bo palestyńskie taksówki mogą dojechać tylko do rogatek Jerozolimy – nie tam, gdzie większość podróżujących chce dotrzeć. Korzystając z publicznego transportu trzeba się kilka razy przesiadać – zaczynając podróż w sześciodrzwiowym Mercedesie, wieloosobowej taksówce „szerut”. To zresztą najpopularniejszy środek komunikacji na Terytoriach.

Właśnie ze względu na ograniczenia w komunikacji między ziemiami palestyńskimi i izraelskimi, podróżuje się po nich na krótkich odcinkach i głównie samochodami osobowymi. Autobusem do Palestyny (w moim wypadku: do Jerycha) przyjeżdża się od granicy z Jordanią. Na dworcu autobusowym zagadnięty policjant, odpowiada enigmatycznie „wait”. Nie dlatego, że jest zajęty (nie jest). Należy poczekać dopóki nie zawoła mówiącego po angielsku tajnego agenta (który natychmiast się zdemaskuje – przedstawiając się właśnie: jako tajny agent do spraw pomocy cudzoziemcom). Agent taki pomoże znaleźć hotel, wyjaśni, jak dojechać do Betlejem, odprowadzi kawałek, bo z dworca do centrum Jerycha można dojść pieszo, jeśli wie się, w którą stronę iść – więc szkoda płacić taksówkarzom. Po co to robi? By przybysze myśleli o Palestynie dobrze.

Choć główna izraelska autostrada, łącząca północ kraju z Jerozolimą, biegnie przez terytorium Palestyny, ma charakter eksterytorialny. Czy może właśnie izraelski. Na całej długości otoczona drutem kolczastym i upstrzona budkami strażniczymi, poza tym funkcjonuje jak wewnętrzna droga izraelska, nawet wypożyczonym samochodem można na nią wjechać bez problemu (izraelskie wypożyczalnie zabraniają wjazdu na palestyńskie terytoria).

Główny plac Betlejem jest miejscem spotkania kilku obrządków chrześcijaństwa, dwóch religii – na wprost bazyliki Bożego Narodzenia znajduje się meczet Omara, a tuż obok kościół Groty Mlecznej – katolicki. Bazylikę „trzymają” prawosławni. I choć miejsce ma mieć charakter ekumeniczny i każdy ma prawo wejść do środka, od razu widać, kto dzierży władzę. Skoro zresztą o władzy mowa, podobnie jest w bazylice Grobu Pańskiego w Jerozolimie. Choć warty przy samym grobie zmieniają się i, zależnie od pory dnia, możemy trafić na duchownych każdego wyznania, gdy podczas warty franciszkańskiej, tuż przed zamknięciem, uda nam się wejść do środka dzięki litości zakonników, prawosławny mnich zaraz wszystko postawi na miejsce nakazując – kończyć, jutro wrócicie.

Z drugiej strony – należy cieszyć się, że przynajmniej miejsca te są ogólnodostępne. Na górze Tabor kościoły są dwa – ten po prawej, katolicki, należy do franciszkanów. Po lewej – do prawosławnych. Drzwi są tam zawsze zamknięte i nikt nie reaguje na pukanie. Można jednak trafić na moment, gdy ktoś wchodzi lub wychodzi i wtedy szukać okazji na dostanie się do środka.
- Jesteście prawosławni? – pyta zakonnica.
- Nie.
- To tam macie swój kościół (wskazanie na prawo).

Faktycznie, do franciszkanów mogą wejść wszyscy pozostali, a nawet prawosławni też.

A skoro już wspomnieliśmy Jerozolimę – różnorodność religijna tego miasta przejawia się i tak:
Chrześcijańskie wycieczki codziennie przemierzają Via Dolorosa. Mijają przy tym – ponieważ droga krzyżowa jest jedną z głównych ulic Starego Miasta – arabskie stragany. Czy raczej nie tyle mijają, co nieustannie mieszają się z nimi: targ w pełni ciągle krzyżuje się z pełnymi zaangażowania pokutnymi śpiewami. Aby przyjemność męki była pełna, można jeszcze wypożyczyć krzyż. Ten klasyczny, znany rzymsko-katolickiemu światu: z poprzeczną belką krótszą od podstawy. A ponieważ ilość krzyży jest ograniczona, zwykle w ciągu dnie wielokrotnie można spotkać chrześcijańskich pielgrzymów niosących krzyż na ramionach w kierunku bazyliki oraz żydowskiego (lub arabskiego, nie sposób stwierdzić) właściciela krzyży, niosącego krzyż niedbale narzucony na ramię w kierunku przeciwnym, do stacji startowej.

Kolejka wiernych i/lub turystów w Betlejem ciągnie się przez całą nawę główną aż do miejsca obok ikonostasu, gdzie znajdują się schody do podziemi. Tam, w maleńkiej wnęce, jest na podłodze gwiazda, której każdy chce dotknąć – miejsce, gdzie ponoć stał żłóbek. Panuje nieustanny szum ludzkich głosów z przewagą rosyjskiego – przewodnicy przez cały czas oczekiwania mają swoim grupom coś do zakomunikowania; przeważnie instrukcje – jak kupować świece, by nie zatrzymywać kolejki i ile dolarów na ten cel przygotować (swoją drogą, jeśli posiadanie świecy jest dla nas wartością, ale jej nabycie w bazylice – już nie, lepiej odłożyć zakupy do Jerozolimy: na arabskim targu są tańsze), że trzeba uważać na schodach, bo śliskie, ale schodzić szybko, bo inni czekają, że gwiazdę w podłodze całować należy parami, bo inaczej mnisi będą się źlić za przestoje, że należy uważać, by nie oddzielić się od grupy…

Przed wejściem domorośli przewodnicy polują na turystów – nie wiem, co maja do opowiedzenia, ale do zaoferowania wejście do podziemi bez kolejki – za zgodą stróżów bazyliki wpuszczają tych, którzy zgodzą się im zapłacić, od strony wyjścia.

Dla pełni doznań warto odwiedzić jeszcze Grotę Mleczną, gdzie ponoć Maryja i Józef z Dzieciątkiem zatrzymali się na karmienie i kropla mleka, upadłszy na skałę, nadała jej biały kolor. By do wrażeń religijnych dodać magiczne, można spróbować dotknąć czy polizać białą ścianę – ponoć sprzyja zachodzeniu w ciążę. Przy wejściu wita nas zażywny franciszkanin, po angielsku zapytując skąd jesteśmy, by po chwili z radością, że spłatał nam takiego psikusa, przejść na polski.

I wreszcie meczet, gdzie muezin, zmotywowany ekumenicznym duchem miasta, chętnie odpowie na wszelkie pytania dotyczące islamu i pokaże wieżę, z której przez mikrofon wzywa wiernych na modlitwę. A nawet przy braku pytań też chętnie coś opowie.

Agnieszka Apanasewicz

• Malakka z Terzanim w tle
• Mt Pinatubo, filipiński wulkan koreański biznes
• Riszikesz, z prądem Gangesu
• Stopem na Kaukaz i do Iranu cz3 - Armenia
• Kup pan ziele - relacja z Egiptu

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 4.3

Komentarze użytkowników (1) Dodaj nowy komentarz

Aga
11 luty 2010 (07:37)

Piekna opowieść

Dziękuję, brawo dla autorki.
Tyle osób wyjeżdża gdzieś, a potem jedyne co mają do powiedzenia, to komentarze o kobietach, alkoholu i jedzeniu. Jak dobrze poczytać coś inteligentniejszego. :)

Polecane tematy

Nowe priorytety polityki zagranicznej Ukrainy

Gdy w 2004 roku Ukraina wybierała demokratyczną przyszłość, oczy całego świata skierowane były na Majdan Niepodległości. W każdym ukraińskim domu kolejny dzień pokojowych...

Podsumowanie amerykańskich pakietów...

Jak ten czas szybko leci. Dopiero co oglądaliśmy historyczne zaprzysiężenie pierwszego czarnoskórego prezydenta Stanów Zjednoczonych a 20 stycznia 2010 roku minęło już rok od...

Biografia umierania Dawida Rieffa

„Najpierw głęboko zaczerpnęła powietrza, potem przez czterdzieści sekund nie oddychała. Dla tych, którzy patrzą z przejęciem na ludzką śmierć, ta straszliwa pauza nie ma...