Pociągi pod specjalnym nadzorem czyli jak podróżować po Chinach w Nowy Rok

Reportaż z podróży po Chinach

Chiński Nowy Rok nazywany Świętem Wiosny to najważniejsze święto w chińskim kalendarzu. Rozpoczyna się właśnie rok Bawołu. Na ulicach miast stoją wschodnie choinki - obsypane owocami mandarynkowe drzewka. Przytulają się do nich ciasno doniczki z chryzantemami. Drzewka kwitnącej różowo chińskiej śliwy obwiesza się czerwonymi kopertami z życzeniami. Wszędzie pełno czerwieni - lampionów, tańczących smoków, a drzwi w każdym domu oklejone są papierowymi ozdobami. Miliony rozsianych po kraju Chińczyków wracają do domu, by spędzić ten czas z dawno nie widzianą rodziną. Ruszają też w liczne podróże po Chinach, bo to okres najdłuższych w roku wakacji.

Podróżowanie po Chinach w okresie rozciągniętego w czasie Święta Wiosny jest trudne, choć nie niemożliwe. Tak jak podróżowanie po Chinach w nieświątecznym czasie. Dworzec kolejowy w każdym chińskim mieście to prawdziwe centrum świata. Zwykle duży budynek, wysoki na kilka pięter, otoczony wielkim placem, mającym pomieścić koczujące przed nim nieraz po kilka dni setki, jeżeli nie tysiące pasażerów. Należą do nich podróżujący po kraju w poszukiwaniu pracy robotnicy, wieśniacy, mieszkańcy biednych prowincji, których nie stać na hotel, czy przesiadywanie w restauracjach.

• Reportaże z Chin
• Wycieczka po Chinach - Yangzhou
• W chińskiej paszczy kapitalizmu - Hongkong
• W cztery tygodnie dookoła Chin
• Chińska Wenecja
• Chiny - lustrzane odbicie Zachodu w dokumentach z cyklu „OBLICZA CHIN”
• Lijiang- zagubiona stolica Naxi - Chiny

Chiński Nowy Rok chciałam przeczekać w Hongkongu, by zaraz po trzydniowym święcie wyruszyć autobusem do Kantonu. Miasto odurzyło mnie zapachem kwiatów i mandarynek. Dostałam się w sam środek przedświątecznej gorączki, by z nabrzeża Nowych Terytoriów obejrzeć jej kulminację w postaci spektaklu fajerwerków, a potem przemierzającą pełne ludzi ulice kolorową nocną paradę. W Kantonie, gdzie też stały drzewka mandarynkowe, ale z lekka już przykurzone i ogołocone z owoców, po raz pierwszy zetknęłam się z chińskim dworcem kolejowym. Zrobił na mnie wrażenie z niczym nieporównywalne. Otoczony barierkami budynek stał niczym puste widmo swojego przeznaczenia pośrodku czarnego mrowia, niczym święty kamień Mekki, otoczony pielgrzymami. Moje pierwsze zetknięcie z systemem było naiwne. Skorzystałam z pomocy agencji turystycznej, bilety kolejowe – choć droższe niż w dworcowej kasie - miałam w kieszeni. Gdybym ich nie miała, moje przerażenie tym widokiem byłoby z pewnością większe.

Powiedziano mi, że mam stawić się na dworcu ok. 2 godzin przed odjazdem pociągu. Kanton jest specyficznym miejscem, wielkim węzłem komunikacyjnym, dlatego uznałam tę poradę za uzasadnioną. W rzeczywistości, korzystając z kuszetek – tzw. twardych leżanek – miałam zagwarantowane konkretne miejsce w wagonie sypialnym, nie musiałam o nie walczyć jak pasażerowie nieoznaczonych, o wiele tańszych miękkich czy twardych foteli w innych wagonach. Stojąc wobec niewiadomej, uległam jednak swoistej magii sytuacji, poddałam się niepokojom, wstrząsającym raz po raz tłumem, przez który udało mi się przedrzeć w drodze do barierek. Tam po okazaniu biletu umundurowanemu funkcjonariuszowi weszłam do gigantycznego budynku dworca. Przy każdym wejściu, na każdym chińskim dworcu kolejowym, czasem i na autobusowym, trzeba zdjąć z ramion ciężki plecak i wrzucić go na taśmę z fotokomórką. To męczące, a w dodatku zwykle nikt nie obserwuje ekranu. Ale taki jest tu nakaz, a spróbujcie tylko go złamać.

Następnie inny funkcjonariusz kieruje mnie do odpowiedniej zapchanej ludźmi, dusznej poczekalni, sąsiadującej z nieodzowną tutaj palarnią. W Chinach papierosy pali się wszędzie, bez przeszkód w środkach komunikacji miejskiej. Po jakimś czasie razem ze ściśniętym w coraz węższą linijkę, walczącym o przetrwanie, spanikowanym tłumem po okazaniu biletu z poczekalni przechodzę przez kolejną bramkę. Ludzie biegną truchtem, wszyscy kierują się w tę samą stronę, ja za nimi, też truchtem, choć nie mam pojęcia, dlaczego biegnę. Biegniemy korytarzami, wąskimi klatkami schodowymi, w dół i w górę, jak mrówki wewnątrz labiryntu. Wreszcie wydostajemy się z budynku na pusty peron. Tam funkcjonariuszki z megafonami przy ustach kierują mnie do odpowiedniego wężyka pasażerów, którzy przestępując z nogi na nogę, jeden za drugim zmierzają ku swoim wagonom.

Trochę jestem tym wszystkim rozbawiona, trochę nie dowierzam, że to dzieje się naprawdę. Oto Chiny właśnie. Ktoś mi potem tłumaczy, że gdyby nie te wszystkie barierki, megafony, mundury, wrzeszczący funkcjonariusze powstałby chaos nie do opanowania. Po wejściu do wagonu oddaję bilet jego opiekunowi, choć zwykle jest to opiekunka. Do jej obowiązków należy utrzymywanie porządku w wagonie, zdarza się bowiem często, że wszystkie niepotrzebne rzeczy, resztki jedzenia, śmieci lądują tu po prostu na podłodze. W zamian za bilet dostaję plastikową kartę, której muszę pilnować jak oka w głowie. Oddając ją przed końcem podróży, otrzymam bilet, a ten muszę okazać przy bramce na docelowej stacji, żeby wydostać się z dworca, inaczej zostanę wzięta za przestępcę, podróżującego bez biletu.

W każdym wagonie są łazienki i nieodzowny pojemnik z gorącą wodą. W Chinach gorąca woda przysługuje każdemu, w dowolnych ilościach. Zalewamy nią po kilka razy zieloną herbatę i chińskie zupki. Podczas podróży jedzenie można kupić zarówno w pociągu, jak i u sprzedawców na peronie. Twarde leżanki to luksus, na który nie stać wielu, mimo to podzielony na boksy z sześcioma leżankami w boksie wagon jest zawsze pełen. Po Chinach podróżowałam przeważnie na trasach, które z naszej lokalnej perspektywy nazwalibyśmy długimi. Wieczorny załadunek, poranna wysiadka, noc w pociągu. Zawsze mniej więcej wiedziałam, o której godzinie dotrzemy na miejsce. Bilety kupowałam już sama w kasach na dworcach, korzystając z chińskich nazw w przewodniku, rzadko kto znał tam angielski, nie raz nie starczało rąk, żeby wytłumaczyć, o co chodzi. Kupowałam z kilkudniowym wyprzedzeniem, często nie dostawałam biletów na pociąg, którym planowałam jechać, trzeba było czekać dzień, dwa. Raz zdarzyło mi się dowiedzieć już w trakcie podróży, że zamiast jedną noc i kawałek dnia spędzę w pociągu noc, cały dzień i kolejną noc, by wczesnym rankiem dotrzeć na miejsce. Taka mała niespodzianka. Mnie to akurat nie zmartwiło. Nie mogłam oderwać nosa od szyby.

Agnieszka Szeffel

• Autostopem na Bliski Wschód - Syria i Liban
• Miła Malezja - Kuala Lumpur
• Na herbatce u Hannibala
• Autostopem na Bliski Wschód
• Mauritius - niebieski czarodziej

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 5

Komentarze użytkowników (2) Dodaj nowy komentarz

Michal
9 luty 2009 (03:15)

dworzec w guangzhou

w przechowalni w srodku nocy chcialem podusze z bluzy z plecaka- a tu czajniki zamknely przechowalnie obudzilem policjanta-zolnieza i zrobilem haje scieme ze w srodku mam leki i musze je wziasc o odpowiedniej porze po pol godziny napoierania dostalem moja poduszke:) A jezdzilas tez na ying zuo?ja w sumie w okolicach Nowego Roku dostalem bilet Szanghaj Kunming z tygodniowym wyprzedzeniem ale tylko na twarde lozka a chcialem na yingzuo zeby kase przyoszczedzic:)

Krzysiek
8 luty 2009 (23:09)

chińskie pociągi

chińskie pociągi? Nie ma nic bardziej wygodnego... zapraszam na strone www.travelalongchina.eu

Polecane tematy

Singapur - azjatycka Ameryka część druga

Jedno z zabawniejszych – i trafniejszych powiedzeń o Rosji brzmi, że w tym kraju „przeszłość jest zawsze niewiadoma”. W Singapurze jest inaczej. Przeszłości tu po prostu nie...

Irkuck - „bramą” Przybajkala

Irkuck był naszym pierwszym, dłuższym przystankiem na trasie Kolei Transsyberyjskiej. Zatrzymaliśmy się tutaj nie przypadkowo. Nie tylko chcieliśmy zobaczyć jedno z najstarszych...

Wsi spokojna, wsi wymarła - Północna Hiszpania

Jesienią 2003 roku, w małym miasteczku Banabarre, w domu spokojnej starości, umiera prosty wieśniak Santiago Pena. Pracownicy ośrodka i mieszkańcy miasteczka zapamiętają go jednak...