Projekt Annapurna w Nepalu
    parki narodowe8 · przyroda17 · Himalaje3 · Nepal2
2009-09-04
Wiele jest na świecie i w Polsce takich regionów, które wyraźnie pretendują do uczynienia ekoturystyki jednym z podstawowych priorytetów ich rozwoju. Co więcej, wydaje się że właśnie ekoturystyka wraz z pokrewnymi jej formami podróży może przyczynić się do tego, że obszary te zachowają swoją tożsamość kulturową i różnorodność przyrodniczą, przy założeniu, że umiejętnie zaplanuje się ich zrównoważony rozwój.

Szczyt Annapurna, www.south-asia.com

Przyrodnicy lub osoby zajmujące się profesjonalnie ochroną przyrody i kultury mogą w tym miejscu zaprotestować, argumentując, że najpiękniejsze i najbardziej naturalne regiony świata trzeba pozostawić bez zmian, a nie planować ich rozwoju. Jednak biorąc pod uwagę trendy rozwoju społecznego i ekonomicznego świata, a także rosnące zapotrzebowanie na przestrzeń życiową, trzeba przyznać, że nie uda się ocalić w taki sposób nawet najdalszych zakątków Ziemi.

Jednym z takich miejsc jest z pewnością Obszar Chroniony Annapurny, który należy do największych chronionych rejonów przyrody w Nepalu. Utworzono go na powierzchni 7 tys. km2, w trzech podstawowych celach: ochrony przyrody i krajobrazu, podniesienia poziomu życia ludności miejscowej oraz kontrolowania zarządzania rozwojem turystyki trekkingowej. Region Annapurny to z pewnością najbardziej urokliwy zakątek w Himalajach i jednocześnie najbardziej popularny cel pieszych wędrówek. Sanktuarium Annapurny to oszałamiający "górski amfiteatr" otoczony jedenastoma szczytami Himalajów o wysokości przekraczającej 6400 m.

Najwspanialszy widok na obszarze to trzykilometrowa ściana Annapurny I (8091 m) oraz niezwykle piękny szczyt Machapuchare (6997 m). Nepalczycy wierzą że ten szczyt jest siedzibą bogów. Dla turystów górskich szczególnym wyzwaniem są szczyty górskie o dużej różnicy wysokości. Ośmiotysięczny łańcuch Annapurny sąsiaduje bowiem z jedną z najgłębszych na świecie dolin rzecznych, doliną rzeki Kali Gandaki. U podnóża ośnieżonych himalajskich szczytów rozpościerają się lasy z przewagą rododendronów i bambusów, a wśród drzew i zielonych pól ryżowych wyłaniają się z oddali zagubione wsie z glinianymi chatami.

Lokalizacja Obszaru Chronionego Annapurny, www.south-asia.com Lokalizacja Obszaru Chronionego Annapurny, www.south-asia.com

Wraz z utworzeniem obszaru chronionego Annapurny, równocześnie wszedł w życie projekt Annapurna Conservation Area Project – ACAP, który został założony w 1986 przez króla Mahendrę w ramach projektu King Mahendra Trust for Nature Conservation (KMTNC). Podstawowym celem projektu miało być zapewnienie korzyści społeczno-ekonomicznych ludności miejscowej, a jednocześnie zwiększenie świadomości ekologicznej. Podniesienie wrażliwości przyrodniczej i szerzenie właściwych wzorców zachowań w górach miało dotyczyć również turystów, których odpowiedzialność za środowisko naturalne Himalajów jest tak samo duża, jak i lokalnej społeczności.

Terytorium, na którym ACAP rozwija swoją działalność jest zamieszkałe przez 120 tys. ludzi należących do dziesięciu grup etnicznych i kastowych. Obszar ten charakteryzuje się dużym zróżnicowaniem klimatu: od subtropikalnego do wysokogórskiego (arktycznego), a suma opadów wynosi od 100 mm do 5000 mm rocznie. Niesłychanie bogaty jest świat roślinny i zwierzęcy. Po szlakach turystycznych wędruje rocznie około 78 tys. turystów i drugie tyle osób obsługujących ruch turystyczny.

Podstawowym źródłem dochodów uzyskiwanych w ramach projektu są opłaty za przebywanie na ternie chronionym. Pieniądze te są przeznaczone właśnie na ochronę przyrody. Wśród dotychczasowych osiągnięć ACAP-u należy wymienić:
• instalowanie w domach gościnnych baterii słonecznych, urządzeń energooszczędnych czy minielektrowni wodnych,
• budowę domów gościnnych, schronisk i herbaciarni zarówno na trasach trekingowych, jak i we wsiach,
• zmianę systemu gospodarki odpadami. Podczas gdy miejscowa ludność przysparza głównie biodegradacyjnych śmieci, turyści przenieśli na szlaki trekkingowi nowe odpady: plastikowe butelki, blaszane puszki, foliowe opakowania itp. ACAP przy pomocy miejscowej ludności, przygotowuje doły na śmieci i kosze wzdłuż tras pieszych. Część odpadów wywożona jest z gór przez członków lokalnego programu zdrowotno-sanitarnego.
• przeprowadzanie programów edukacyjnych dla mieszkańców himalajskich wsi. W szkołach dzieci uczą się geografii, przyrody i historii regionu, poznają podstawowe sposoby ochrony bogactw przyrodniczo-kulturowych, dowiadują się na czym polega ekoturystyka. Dla dorosłych natomiast organizowane są kursy dotyczące przyjaznych dla środowiska metod upraw, stosowania naturalnych nawozów i kompostów. Prowadzone są tez kursy przygotowywania posiłków z zachowaniem podstawowych zasad higieny, stosowania alternatywnych źródeł energii czy zarządzania proekologicznego obiektami noclegowymi.

Działalność ACAP została wyróżniona w 1991 r. nagrodą „Turystyka dla jutra”, nadawaną każdego roku najlepszemu na świecie projektowi zrównoważonej turystyki.

Źródło:
www.himalaje.pl
Ekoturystyka. Dominika Zaręba


Komentarzy: 0
  • Dodaj komentarz
  • Tytuł
  • Treść
  • Pseudonim
  • Przepisz kod obrazka
  • Kod obrazka:
zobacz również
GMO- zagrożenie czy dobrodziejstwo?

Sałata z genem szczura, pomidor ulepszony za pomocą DNA ryby, czy soja z genem pozyskanym z bakterii. Taka jest nieunikniona przyszłość. Uchwalenie przez parlament ustawy o nasiennictwie a...
[zamknij]W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce Prywatności".