Dzięki lekturze tejże pozycji przekonać się można, iż kobieta w świecie islamu też czerpie przyjemność z seksu, ba!, nie boi się po tę przyjemność sięgać, jeśli nawet przysparza jej to krzywych spojrzeń ze strony jej środowiska.

Główna bohaterka zbiera dawne traktaty o sztuce miłosnej, co już samo w sobie stanowi doskonały dowód na to, iż seks w islamie nie był uważany za coś nieczystego czy wstydliwego. Wręcz przeciwnie. Jak sama narratorka wspomina: seks został zesłany muzułmanom po to, aby mogli zaznać przedsmaku raju, aby wiedzieli, jaka nagroda czeka ich za prawe postępowanie w życiu doczesnym. Tyle, że obecnie do tych traktatów wielu boi się sięgać, zaprzepaszczając wiele tomów dawnych mądrości, z których po dziś dzień można by czerpać garściami. Również i język arabski, przez bohaterkę uważany za język seksu, w obecnej swej formie posiada pewne luki w zakresie leksyki związanej z erotyką. Bohaterka zastanawia się np. nad słowem, które oddawałoby precyzyjnie miłość dwóch kobiet. Pytanie tylko, czy gdyby takie słowo stworzyć, znaleźliby się ludzie, którzy nie baliby się go stosować?

Poza opowieściami z zakurzonych tomiszczy, bohaterka wysłuchuje również miłosnych opowieści swoich arabskich znajomych. Okazuje się, iż tamtejszy świat uczuć nie różni się zbytnio od jakiegokolwiek innego na świecie – ludzie również kochają się i zdradzają, wykorzystują i fantazjują czy zażywają Viagrę. Nic nowego pod słońcem.

W historii bohaterki przewija się postać jej tajemniczego kochanka, enigmatycznie określanego mianem Myśliciela. Nie wiadomo, czy jest to postać autentyczna, fantazja czy też może złożenie wielu mężczyzn w jedną postać, która zyskała rangę tej najważniejszej. Jakkolwiek by nie było, tyczą się go słowa książki, które moim zdaniem mogłyby posłużyć za gotową definicję miłości:

Dlaczego właśnie on? To pytanie pojawia się, kiedy czytam, co napisałam. Nie był przystojniejszy, inteligentniejszy, dowcipniejszy ani czulszy niż inni.
Nie był.
Był Nim.

Książka Smak miodu daje unikalną szansę wniknięcia w przemyślenia kobiety arabskiej w zakresie tak intymnych kwestii jak jej życie seksualne. Wielkość książki nie polega jednak, na szczęście, na opisach jej spotkań miłosnych z kolejnymi kochankami, a na refleksji jej autorki nad fascynującym zagadnieniem: seks a świat islamu, czynionym z samego jego środka.

Salwa an-Nu’ajmi, Smak miodu (Burhan al.-asal), Wydawnictwo W.A.B, Warszawa 2009 (przeł. z arabskiego Marek M. Dziekan).