Najnowszy plan cięć wydatków państwowych oznacza dalsze pogorszenie sytuacji zwykłego człowieka w Niemczech, która tak czy owak ledwie daje się wytrzymać, zwłaszcza w odniesieniu do osób trwale bezrobotnych. Hasła skrajnej prawicy i skrajnej lewicy cieszą się coraz większą popularnością, a monopol na władzę tzw. partii mieszczańskich zaczyna być zagrożony. Politycy tych partii zaczęli grać w grę na uprzedzenia. Nie obchodzi ich, że igrają z ogniem.

Nacjonalizm, podobnie jak socjalizm, już dawno temu podzielił się na dwa kierunki. Socjaliści będący przede wszystkim demokratami utworzyli socjaldemokrację. Nacjonaliści będący przede wszystkim chrześcijanami lub konserwatystami powołali do życia ruchy oparte na nacjonalizmie chrześcijańskim. Nacjonalizm chrześcijański, a inaczej zwąc nacjonalizm pozytywny oznacza: nie zabijaj, nie kradnij, nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu swemu. Socjaldemokracja i nacjonalizm pozytywny uznają, że ani walka klasowa o wyzwolenie człowieka z nędzy i poniżenia, ani walka za ojczyznę czy też działalność na rzecz własnego narodu nie daje nikomu prawa do wyzucia innych ludzi z ich godności, zabijania bezbronnych, popełniania haniebnych czynów. Ponad klasą robotniczą, ponad własnym narodem stawiają prawo moralne. Niemcy są ojczyzną socjaldemokracji, ale nacjonalizm pozytywny nie zapuścił tam korzeni.

Podyktowane mrocznym przeczuciem zdania wieszcza Ryszarda Wagnera, że jeśli niemiecki patriotyzm polega na biciu innych narodów bez umiaru i miłosierdzia, to nie należy być niemieckim patriotą czy też iż w wypadku nadmiaru patriotyzmu (czyli skrajnego nacjonalizmu) jeszcze tylko religia może uratować obywatela państwa przed zatraceniem pojęcia godności ludzkiej [1], pozostały bez echa. „Naród poetów i filozofów” już za jego życia zaczął się zamieniać w naród wywołujący wojny i prowadzący je bez moralnych zahamowań. Nie pozostało to bez skutków również i dzisiaj. Wystarczy poczytać materiały programowe NPD, aby zrozumieć, że również współczesny niemiecki nacjonalizm jest oparty na takich pojęciach jak krew i ziemia (co wyklucza np. integrację z Niemcami ludzi przybyłych z innych krajów, a także zrzeczenie się byłych niemieckich ziem wschodnich). Religia (lub prawo moralne) może być zgodnie z tym tokiem rozumowania w najlepszym wypadku niechętnie tolerowana, ponieważ stoi na przeszkodzie niemieckim celom narodowym. Jest to pożałowania godne, a w pewnych okolicznościach może się stać niezwykle niebezpieczne dla Europy i świata.

Thilo Sarrazin – młot na Turków

Deutschland schafft sich ab. Wie wir unser Land aufs Spiel setzen tzn. Niemcy się likwidują. Jak ryzykujemy naszym krajem, względnie: Jak ryzykujemy utratę naszego kraju. „Pracownicy wydawnictwa drukują jak szaleni, ale popyt przewyższa najśmielsze oczekiwania.“ – podsumował reakcję niemieckiego społeczeństwa na tę książkę jeden z niemieckich dziennikarzy. „Na platformie aukcyjnej Ebay rozpoczęła się istna licytacja. Jedna z ofert doszła do aż 74 euro” – donosił dalej, nie kryjąc zarazem swego wstrętu i oburzenia. Z jego podsumowaniem – „wielkie pieniądze za byle jaką polemikę” – jednak się nie zgodzę. [2] Co prawda produkowanie opisów pod hasłem: „Niemcy za 100 lat” można uznać za tanią sztuczkę, ale reszta jest śmiertelnie poważna. Autor odwołuje się do prognoz demografów, uwzględnia szereg danych gospodarczych (nic dziwnego, biorąc pod uwagę jego życiorys, o czym nieco dalej) i przepowiada zakończenie wszelkiego wzrostu gospodarczego w Niemczech około roku 2020. Wskutek tego nie będzie już można rozwiązywać problemów społecznych i gospodarczych Niemiec dzięki podziałowi zwiększającej się ilości dóbr materialnych, „ale tylko przy pomocy ponownego podziału już istniejących zasobów”. (s. 37) Już to samo w pełni tłumaczy wielkie zainteresowanie tą książką, ale na tym nie koniec.

Rozwiązywanie spraw społecznych i gospodarczych przy pomocy ponownego podziału już istniejących zasobów nie będzie się odbywać gładko. Wręcz przeciwnie. Już obecnie w Niemczech przychodzi na świat coraz więcej dzieci w środowiskach odznaczających się wykształceniem i inteligencją poniżej przeciętnego poziomu, podczas gdy w pozostałych (jak nietrudno się domyślić, lepiej wykształconych, zdolnych lepiej wychować swoje dzieci) warstwach społecznych jest coraz mniej potomstwa. Zmiana tej sytuacji będzie praktycznie niemożliwa, ponieważ „problem stanowi nie tyle materialne ile duchowe i umysłowe ubóstwo.” (s. 123). Już teraz ma miejsce zjawisko dziedzicznego ubóstwa. W przyszłości będzie tylko gorzej. Konieczne jest energiczne przywrócenie porządku i wydajności pracy zanim będzie za późno. Bezrobotni dorośli powinni zostać powołani do pracy przymusowej w zamian za świadczenia otrzymywane od państwa. W szkołach należy przywrócić dyscyplinę, co pozwoli na skuteczne nauczenie dzieci przynajmniej czytania i pisania po niemiecku oraz podstaw matematyki. Dzieci z rodzin z trudnościami wychowawczymi powinny przymusowo uczęszczać do szkół z internatem. Należy powiększyć uprawnienia urzędników do karania rodziców za złe (antypaństwowe, aspołeczne) wychowanie dzieci i ograniczania praw rodzicielskich. To nie jest socjalista, to narodowy socjalista (to oczywiście nie znaczy automatycznie: nazista) – dodam od siebie.

Największą sensację wywołały jednak twierdzenia towarzysza Sarrazina w sprawie żyjących w Niemczech muzułmańskich przybyszów z Bliskiego Wschodu. Wypowiedział się przeciw tzw. społeczeństwom równoległym, które jego zdaniem zwiększają zagrożenie terroryzmem oraz stwarzają groźbę „podboju dzięki większej płodności”. Ludność pochodzenia bliskowschodniego musi zostać poddana surowym środkom kontroli i wychowania stosownie do obowiązującej ideologii „społeczeństwa otwartego”, a wzrost jej liczby radykalnie ograniczony. Islam należy uznać za religię niższej kategorii, ponieważ wytwarza „roszczeniowe, obciążające system opieki społecznej, kryminalne, dziwaczne, odznaczające się pogardą dla kobiet postawy życiowe […] w świetle których terroryzm wydaje się rzeczą logiczną.” Szerokim echem odbił się też wywiad pana S. dla „Welt am Sonntag” (niedzielny dodatek do konsekwentnie prawicowej gazety codziennej „Die Welt”), w którym odniósł się do zagadnień rasy i narodowości. Słowa: „wskaźnik inteligencji na jakieś 50 do 80 procent jest dziedziczny” spowodowały oskarżenia tego pana o rasizm. Niemieccy Turcy uznali to za rzecz dowiedzioną. [3] Pod wpływem skierowanej przeciw niemu kampanii Sarrazin podał się do dymisji ze stanowiska członka zarządu Banku Federalnego (niemieckiego banku emisyjnego).

Postać pana Sarrazina (jego kariera) stanowi poważną wskazówkę dla usiłujących dociec, co właściwie dzieje się w Niemczech. Urodzony w Niemczech Wschodnich (1950) dzięki „głosowaniu nogami” przez swoich rodziców stał się obywatelem RFN. Ukończył gimnazjum klasyczne (z łaciną i greką). Nie jest to bez znaczenia. Takie szkoły opuszczali ludzie wychowani w wielkiej dyscyplinie myślenia, o ambicjach przywódczych w duchu konserwatyzmu społecznego, a nie ludzie z ambicjami naprawiaczy świata. Jego kariera polityczna, którą w 1975 rozpoczął w rządzie federalnym jako referent ministerstwa finansów (w tym celu wstąpił do SPD), zaczęła się w okresie, gdy formalnie socjaldemokratyczny kanclerz Helmut Schmidt stał się faktycznym przywódcą nieformalnego sojuszu na rzecz prawa (nie zmienionego od czasów Rzeszy Wilhelmińskiej) i (kapitalistycznego) porządku. Właściwie rzecz biorąc nie wyróżniał się niczym nadzwyczajnym aż do roku 2002, kiedy zaczął głosić swoje tezy, nieprzychylne wobec niemieckich Turków i Arabów. Ci, którzy wiążą to z 11 IX 2001 w Nowym Joru i Waszyngtonie, zapewne nie błądzą.

Tölg, Sänger i Steinbach – młoty na Polaków

Przyznaję się do swoich błędów i biję się w piersi. Nie doceniłem Związku Wypędzonych (BdV). Jako zwolennik pokoju i przyjaźni między narodami wyobraziłem sobie, że wszyscy inni też myślą w ten sposób. Co za błąd! Na szczęście zawsze znajdzie się ktoś, kto potrafi nas uwolnić od złudzeń. Tym kimś stali się dwaj członkowie Fundacji Ucieczka, Wypędzenie, Pojednanie z ramienia BdV. Hartmut Sänger – rzecznik ziomkostwa pomorskiego, niezmordowany mimo strasznych lipcowych upałów, przedstawił Niemcom, Europie i światu swoje zdumiewające odkrycia w sprawie przyczyn drugiej wojny światowej. „Wszystkie wielkie mocarstwa” latem 1939 „w zdumiewający sposób dążyły do wojny”, z tym że „szczególnie wojowniczo zachowywała się Polska” oraz oczywiście, perfidny Albion. Anglia „zrobiła z wojny o Gdańsk konflikt ogólnoświatowy”. Poprzedziła to wszystko polska mobilizacja w marcu 1939. [4] No i tak oto biedny Hitler został zmuszony do wojny względnie jak on sam stale powtarzał, wojna została Niemcom narzucona.
To jakiś dowcip?

Jeśli tak, to ten, kto to wymyślił, powinien przeprosić. Jednak nic podobnego. Sängera poparł jego kolega Arnold Tölg, który w podobny sposób mówił już w roku 2000, a na koniec również pani Steinbach, oświadczając, że ona nic nie poradzi na to, że Polska przeprowadziła mobilizację w marcu 1939, bo taki jest „stan faktyczny”. Co prawda, dodała, nie przekreśla to winy Niemiec. Czuję się w obowiązku wyjaśnić tu, że polska częściowa, tajna mobilizacja trzydziestu dywizji piechoty, jedenastu brygad jazdy i brygady pancernej oraz lotnictwa i marynarki wojennej miała miejsce nie w marcu, ale kwietniu i maju 1939. Była to tzw. mobilizacja kartkowa czyli imienne powołanie do wojska (stosunkowo niewielkiej) części rezerwistów w celu przestawienia sił zbrojnych ze stopy pokojowej do stanu podwyższonej gotowości. Biorąc pod uwagę ówczesną nierównowagę sił (zwłaszcza w lotnictwie i broni pancernej) między Drugą Rzeczpospolitą a Trzecią Rzeszą na korzyść tej drugiej, nie stanowiło to najmniejszego zagrożenia dla terytorium Niemiec. Stawianie tej sprawy inaczej jest tak samo niemądre i niesprawiedliwe jak uznanie wojny polsko-bolszewickiej z armią międzynarodowych awanturników Lenina, gwałcącą, rabującą, podpalającą i mordującą Rosję i próbującą zrobić to samo na ziemiach polskich, fińskich, rumuńskich, węgierskich, a nawet w Iranie, za przejaw polskiego imperializmu (tenże Sänger).

Szok i oburzenie czy sprytny podział ról?

Na słowa pani Steinbach jako jeden z pierwszych zareagował ostro i jednoznacznie ujemnie wicekanclerz i minister spraw zagranicznych Guido Westerwelle: „Dwuznaczne wypowiedzi, podające w wątpliwość ciężką odpowiedzialność Niemiec za wybuch drugiej wojny światowej, są nie do przyjęcia.” Dodał, że szkodzi to poważnie wizerunkowi Niemiec na świecie. Zdaniem niektórych niemieckich środków masowego przekazu „Westerwelle wypowiedział wojnę Steinbach”[5]. Pozwalam sobie w to wątpić. Co więcej, wydaje mi się, że nawet jeśli to prawda, to ta na pozór nie mająca ze sobą zbyt wiele wspólnego para zdąży zawrzeć pokój przed wyborami. W każdym razie tak właśnie zakończyła się w sierpniu poprzednia „wojna na górze” między przewodniczącym FDP a w. w. działaczką CDU.

Tymczasem na posiedzeniu zarządu klubu CDU/CSU w Bundestagu doszło do kłótni między dwiema przyjaciółkami; panią Steinbach i panią Merkel. Przewodnicząca wzięła w obronę przed kanclerką ... pana Sarrazina. Określiła go jako odważnego człowieka, którego nie wolno pozwolić zniszczyć. [6] Poprzedniego dnia Eryka Steinbach wycofała się z zarządu CDU, twierdząc że nie ma tam dla niej miejsca, ale nie z powodu kontrowersji w sprawie rzekomej odpowiedzialności Polski za drugą wojną światową, lecz dlatego, że znalazła się tam zupełnie sama broniąc konserwatywnych wartości.

Sam Sarrazin zapewne dzięki dochodom ze swej książki, która najprawdopodobniej do końca bieżącego roku pozostanie bestsellerem, przeboleje utratę swojego stanowiska w Banku Federalnym. Na pewno będzie mu się powodzić lepiej niż bezrobotnym w Berlinie, którym (jako senator do spraw finansów) doradzał zimą, aby „zmniejszyć ogrzewanie i włożyć jeden pulower więcej”, jeść codziennie kluski itd. Grozi mu wykluczenie z SPD, ale kto to wie... Tak popularny polityk może przecież się jeszcze przydać, a przynajmniej niektóre swoje twierdzenia odwołać. Gorzej będzie zapewne z Muzeum Przeciw Wypędzeniom, któremu odmówiła na dniach poparcia Centralna Rada Żydów w Niemczech – siła też nie bez znaczenia. Nie szkodzi. W ostateczności powoła się nową fundację w tym samym celu. Koniec końców wszystkie te skandale rozejdą się po kościach. No i o to właśnie najprawdopodobniej chodzi.

Z braku „rewolucji od góry” ucieczka do przodu

Pora na wnioski, stanowiące opinię autora tego artykułu. To, co dzieje się w niemieckiej polityce, a czego najbardziej widowiskowym wyrazem stały się książka towarzysza Sarrazina oraz antypolskie wycieczki pani Steinbach i jej kolegów ze Związku Wypędzonych, ma trzy zasadnicze cele: 1) Odwrócić uwagę własnego społeczeństwa od problemów wewnętrznych, z finansami na czele (Steinbach) względnie przedstawić politykę rządu w tej dziedzinie jako właściwą, służącą w dłuższej perspektywie narodowi niemieckiemu (Sarrazin). 2) Uniemożliwić lub przynajmniej opóźnić wejście NPD do Bundestagu „kradnąc” jej najbardziej popularne hasła oraz utrzymać poparcie dla partii mieszczańskich na minimalnym poziomie umożliwiającym legalne sprawowanie władzy (ok. 55 % ważnych głosów oddanych na CDU/CSU, SPD i FDP). 3) Sprawdzić, jak daleko Stany Zjednoczone i Rosja pozwolą posunąć się rzeczywistym ośrodkom władzy Niemiec (wielkiemu kapitałowi i biurokracji) w prowadzeniu samodzielnej polityki zagranicznej.

Jest to jedyna linia obrony, jaka pozostała rzeczywistym ośrodkom władzy oraz reprezentującym ich interesy politykom po niepowodzeniu podjętej przez wicekanclerza Westerwellego próby „rewolucji od góry” (określenie Bismarcka), mającej polegać na poważnym zmniejszeniu obciążeń podatkowych klasy średniej, wciąż jeszcze stanowiącej bardzo dużą część tamtejszego społeczeństwa. Nie pozwoliły na to zobowiązania, które zaciągnęły aż trzy poprzednie koalicje rządowe wobec wielkich banków krajowych i amerykańskich. Ze względu na te zobowiązania rząd w Berlinie jest zmuszony zmniejszać wydatki socjalne oraz poważnie ograniczyć ulgi obiecane średniemu i drobnemu kapitałowi krajowemu.

Jest to zarazem linia ataku na rozszerzające się wpływy rosyjskie w Europie, oznaczająca także nasilenie prób scentralizowania Unii Europejskiej aż do przekształcenia jej w narzędzie interesów niemieckich, francuskich i włoskich, z uwzględnieniem strategicznych celów elit politycznych i gospodarczych W. Brytanii i innych Anglosasów. W najbliższym czasie będą podejmowane próby zablokowania budowy albo skutecznego działania polskiego gazoportu oraz narzucenia niemieckiego pośrednictwa w handlu surowcami energetycznymi między Polską a Rosją. Polityka ta będzie prowadzona z zachowaniem pozorów szacunku i przyjaźni wobec Polski w wykonaniu osób sprawujących władzę w Berlinie, za pośrednictwem osób i organizacji nie powiązanych bezpośrednio z niemieckim rządem. Jedynym możliwym sposobem przeciwstawienia się tej polityce może być dalsze zbliżenie na linii Warszawa-Moskwa, ponieważ elity władzy i pieniądza Federacji Rosyjskiej prędzej czy później zorientują się, że nowa linia pani Merkel (czy też jej możliwego w najbliższym czasie następcy) jest nie do pogodzenia z doktryną Miedwiediewa w sprawach zagranicznych („sytuacja, w której wszyscy mają wpływy u wszystkich”). Innych realnych możliwości niestety nie widać.