Tajwan – Formosa, czyli „piękna wyspa”

Do momentu, kiedy nie wzięłam biletu do ręki, nie mogłam uwierzyć, że uda mi się zobaczyć miejsce, gdzie obok wysoko rozwiniętych miast z największą jeszcze wtedy budowlą na świecie, będę mogła podziwiać niesamowite dzieła natury. Po wyjściu z lotniska w Taipei przywitał mnie zapach gorącego i wilgotnego powietrza. Właśnie wtedy zaczęła się moja przygoda na wyspie Formosa.

Już po kilku dniach pobytu w stolicy przekonałam się o gościnności mieszkańców tego kraju. Chodząc ulicami miasta, każda z nich wydawała mi się podobna. Wszędzie widoczne były szyldy z chińskimi napisami, małe przydrożne restauracyjki i stragany z jedzeniem. W momencie, kiedy zatrzymywałam się na chwilkę, aby spojrzeć na mapę, zaraz podchodził do mnie Tajwańczyk, pytając czy nie potrzebuję pomocy. Troska przypadkowych przechodniów spowodowała, że zaczęłam się czuć coraz mniej obco w środowisku, które jak do tej pory znałam tylko z książek i opowieści.

W samej stolicy Taipei zwiedzenie najważniejszych zabytków zajęło mi niespełna kilka dni. Wielkie wrażenie zrobiła na mnie ogromna, biała budowla zbudowana po śmierci prezydenta Chang Kai-sheka upamiętniająca jego rządy, z parkiem i szeroko rozprzestrzeniającym się placem, ograniczonym z dwóch stron potężnym budynkiem hali koncertowej i teatru. Zwiedzając plac Sun Yat-sena, zwanego „Ojcem narodu”, który był pierwszym prezydentem Republiki Chińskiej proklamowanej w 1912 roku i jednocześnie organizatorem partii narodowej Kuomintang, byłam pod wrażeniem szczególnie jego posągu, przy którym pełnią wartę tajwańscy żołnierze. Na jego cześć zbudowano rezydencję w stylu chińskiej architektury, w której obecnie organizuje się wiele uroczystości.

Zwiedzając Taipei nie mogłam pominąć muzeum narodowego, przechowujące najbogatszą na świecie kolekcję sztuki chińskiej, wśród której najsłynniejszym dziełem sztuki stała się jadeitowa kapusta. Miejscami, których stałam się stałym bywalcem były night markety zlokalizowane wśród wąskich uliczek. Te skupiska małych restauracyjek, sklepików wielobranżowych i drobnych handlarzy są miejscem gdzie Tajwańczycy chętnie spotykają się ze znajomymi. Największą ich atrakcją jest kuchnia tajwańska i nie tylko. Jak sama nazwa wskazuje tętnią one życiem do późnych godzin nocnych. Jak później się przekonałam każde z miast tajwańskich miało swój słynny night market z charakterystycznymi specjałami kulinarnymi. Szczególną uwagę zwróciłam także na świątynie, które odwiedzałam kilkakrotnie i nie tylko w stolicy. W trakcie każdej wizyty starałam się niepostrzeżenie obserwować jak ludzie się modlą, składają ofiary i odprawiają rytuały charakterystyczne dla taoizmu czy buddyzmu. Moją ciekawość wzbudziły stoły, na których Tajwańczycy składali żywność począwszy od owoców po słodycze czy ugotowane kurczaki, stanowiące podarunek dla bogów. Niesamowite wrażenie robi kolorystyka i kształt dachów świątyń oraz olbrzymie postacie bogów, na których cześć daną świątynię wybudowano.

Po zadomowieniu się w stolicy postanowiłam rozpocząć zwiedzanie pobliskich okolic. Miejscem, gdzie mogłam odetchnąć od zatłoczonego miasta i rzucić się w nurt górskich wycieczek był park narodowy Yangmingshan, do którego wracałam niejednokrotnie. Niewielkie góry z bujną roślinnością, u których podnóża znajdowała się miejska aglomeracja, stały się dla mnie schronieniem przed nieustannie zabieganym i hałaśliwym centrum Taipei. Z kolei zimą chodź temperatura nie spadała poniżej 8 C, ze względu na dużą wilgotność powietrza, niskie temperatury były bardzo odczuwalne, dlatego też chętnie spędzałam czas, zażywając kąpieli w gorących źródłach, których nawet w okolicach stolicy jest bardzo dużo. Do najsłynniejszych należą źródła w Wulai i Beitou .

Muszę przyznać, że środki komunikacji na Tajwanie mają wysoki standard. Ze względu na konkurencję, ceny biletów są również przystępne. Połączenia pomiędzy poszczególnymi miastami odbywają się przez całą dobę, dzięki czemu o każdej porze dnia i nocy mogłam wyruszyć w poszukiwaniu nowych wrażeń. Niestety do wielu miejsc znajdujących się środkowej i wschodniej części wyspy mogłam dotrzeć tylko w przypadku posiadania własnego transportu ze względu na trudności związane z ukształtowaniem terenu. Zafascynowana pobliskimi okolicami nie mogłam się doczekać, kiedy zobaczę to, co kryje się w samym sercu wyspy. Dlatego też korzystając z nadarzającej się okazji wyruszyłam do Alishan, gór słynących z niezapomnianych widoków i pysznej herbaty. Drugiego dnia pobytu udałam się o bladym świcie na szlak prowadzący na taras widokowy, a wszystko po to, aby wspiąć się na szczyt i zobaczyć słynny wschód słońca. Kolejnym etapem mojej wycieczki było jezioro Sun Moon Lake. Moi znajomi przekonywali mnie, że miejsce to ma swój największy urok podczas deszczowej pogody, o czym udało mi się łatwo przekonać. Na Tajwanie, bowiem często pada deszcze z różnym nasileniem w zależności od pory roku. Nie omieszkam tu wspomnieć, że właśnie tutaj jedną z najczęściej kupowanych przeze mnie rzeczy był parasol, który często ktoś sobie pożyczał z pojemnika przeznaczonego na parasole, mieszczącego się przed wejściem do sklepu lub innego budynku albo po prostu się łamał podczas silniejszego wiatru.

W swoich podróżach posuwałam się coraz bardziej na południe. Moim ulubionym środkiem transportu stał się autobus. Przyklejona do szyby wpatrywałam się w ciągle zmieniający krajobraz. W mojej pamięci zachowały się obrazy pól ryżowych, wiejskich domków, lasów bambusowych i przydrożnych palm. Przed dotarciem do Kentingu, najbardziej chyba turystycznego miejsca na Tajwanie ze względu na plaże, rafy koralowe i palmy znajdujące się w obrębie parku narodowego, udałam się do byłej stolicy - Tainanu, jednego z najstarszych miast na wyspie. Reprezentatywną częścią miasta są dwie bramy, liczne świątynie taoistyczne i buddyjskie oraz świątynia Konfucjusza.

Po całonocnej podróży z Taipei z przesiadką w Kaoxiongu w końcu udało mi się dotrzeć do Eluanbi najdalej na południe wysuniętego punktu Tajwanu. Ze względu na panujący tam klimat zwrotnikowy temperatury są bardzo wysokie, dzięki czemu również zimą można zażywać morskich kąpieli. Tu po raz kolejny spotkałam się z gościnnością mieszkańców wyspy. Na jednym z dworców autobusowych zostałam obdarowana bananami przez starszego pana, który nie ukrywał radości z możliwości porozmawiania z obcokrajowcem.

Tajwan jest miejscem magicznym. Na wyspie o powierzchni 36 tys. km2 każdy odnajdzie coś dla siebie. To doskonałe miejsce dla miłośników gór i morza, gdyż odległości pomiędzy nimi są niewielkie. Szczególnie jest to widoczne na wschodnim wybrzeżu, gdzie ocean niemal dosięga podnóża szczytów. Największą jednak wartością wyspy są jej mieszkańcy.

Magdalena Krasuska

• Prawdziwych Cyganów już nie ma? A w Sewilli?
• Norweska Brama do fiordów – Bergen
• Stopem na Kaukaz i do Iranu cz.2
• Gdzie Bóg w dom razem z gościem czyli ranking gościnności
• Gastrofaza w Ningbo

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 4.6

Komentarze użytkowników (3) Dodaj nowy komentarz

Michał
18 marzec 2009 (02:17)

Tajwan

Widze że się Madziu najeździłaś po Tajwanie. Fajno, ale ja wciąż myśle że tam za drogo jest... Lepiej na plażach azji południowowschodniej wygrzewać dupsko :)

joan
17 marzec 2009 (14:57)

jadeitowa kapusta

A mnie zaintrygowało, jak wygląda jadeitowa kapusta :) ?

Ming Hao Lu
16 marzec 2009 (20:19)

Magiczne miejsce

Tajwan to fantastyczna wyspa. Jednocześnie można podziwiać dynamicznie rozwijający się przemysł, pradawną kulturę i nieskażoną dziką przyrodę.Wszędzie jest blisko -wyspa ma wielkość województwa mazowieckiego. Nie trzeba nawet znać chińskiego - dużo jest napisów po angielsku. Po za tym wielu tubylców dobrze, lub bardzo dobrze mówi w mowie Szekspira.
Nie szkodzi jednak przyswoić sobie choćby kilka zwrotów czy znaków.Nauka języka chińskiego - chociaż do łatwych nie należy -daję dużo satysfakcji.
Tajwańczycy oferują także bardzo smaczną i tanią kuchnię.Zjeść można na każdym roku ulicy - praktycznie o każdej porze.
Turyści z Polski będą mile zaskoczeni w kontaktach z Tajwańczykami. Są bardzo gościnni i otwarci. Może nie tak jak np.Latynosi - ale żeby to dostrzec warto dłużej pobyć na wyspie.
Tajwan to bardzo bezpieczne miejsce. Jednak w razie jakichś niespodziewanych kłopotów (bardzo rzadko) zawsze można liczyć na opiekę ze strony polskiej ambasady na Tajwanie.
Gorąco polecam

Polecane tematy

PRL tańczy i śpiewa

Utopia będzie zaraz Zaczęło się przy zapalonym świetle – jak za dawnych, dobrych czasów. Ale w końcu dla tych, którzy zabiorą nas w czasie o dwie dekady wstecz, dwa stulecia też...

Wojna o krzyże i minarety

Końcówka minionego roku obfitowała w wydarzenia polityczne dotykające w pewien sposób spraw religijnych. Szczególnie wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w Strasburgu w...

Plan Balcerowicza po 20 latach - próba oceny

W tym roku minie 20 rocznica wprowadzenia w Polsce reformy gospodarczej, która od nazwiska jej głównego architekta została nazwana „Planem Balcerowicza”. Plan stanowił...