Dołącz do naszego zespołu Dołącz do naszego zespołu Subskrybuj RSS
mojeopinie.pl Start Polityka Gospodarka Media Historia Kultura Podróże Ekologia Tydzień Subiektyw
Film Książka Muzyka Wydarzenia kulturalne
Redakcja mojeopinie.pl poleca w tej kategorii
Zwierzęcy comming out

Zwierzęta kontratakują, nie tylko na fali popularności psa, który pływał na krze. Dzięki spektakularnemu sukcesowi najnowszego „kryminału...

Chodź opowiem Ci bajeczkę…po której trudno będzie zasnąć

Tomasz Pacyński zaznaczył mocno swoją obecność na polskim polu literatury fantastycznej: choćby jego Wrzesień szeroko dyskutowany przez fanów...

4 pory mroku - każdy z nas ma swoje „ukryte, zgniłe miejsca”

Ostatnimi czasy pojawiła się pewna, ledwo zauważalna na razie, tendencja, jeżeli chodzi o młodych autorów powieści grozy. Autorzy tacy, jak...

E40 z Karą

Każdy przekracza narzucane nam granice po swojemu. Karę, tytułową bohaterkę powieści Mai Wolny, poznajemy w momencie pokonywania jednej z...

Olga Tokarczuk wywrotowo o wolności

Pastisz thrillera, New Age w nowym makijażu, czytadło dla inteligencji – o tak, promocyjna machina już dawno ruszyła z kopyta. Nim jeszcze...

Najcześciej czytane teksty kategorii w ciągu ostatnich 30 dni
Kapuściński non-fiction „Takich przyjaciół nie życzę”

Zamieszanie wokół biografii Ryszarda Kapuścińskiego, „Kapuściński non-fiction”, autorstwa Artura Domosławskiego trwa od wielu dni i...

4 typy osobowości według Baumana Zygmunt Bauman

W swoim szkicu pt. „Ponowoczesne wzorce osobowe” Zygmunt Bauman wyróżnia cztery typy „ponowoczesnych” osobowości: spacerowiczów,... Zygmunt Bauman

Henryk Sienkiewicz - zwykły, niezwykły człowiek

Rozmowa z Juliuszem Sienkiewiczem, wnukiem pisarza Henryka Sienkiewicza, wieloletnim pracownikiem i dyrektorem koszalińskiego muzeum.

Johan Theorin „Nocna zamieć” - dla cierpliwych i wytrwałych

Bodajże dwa tygodnie po lekturze ostatniej części trylogii Stiega Larssona „Millenium”, rozpoczęłam drugi etap mojej przygody ze szwedzkimi...

„Ja inkwizytor - Wieże do nieba” Jacka Piekary

„Dobro wygrywa tylko wtedy, kiedy ma szczęście, by służyły mu takie skurwysyny jak ja” - autor owej uroczej deklaracji powrócił w...

Ostatnio komentowane
Kapuściński non-fiction „Takich przyjaciół nie życzę”

Zamieszanie wokół biografii Ryszarda Kapuścińskiego, „Kapuściński non-fiction”, autorstwa Artura Domosławskiego trwa od wielu dni i...

Henryk Sienkiewicz - zwykły, niezwykły człowiek

Rozmowa z Juliuszem Sienkiewiczem, wnukiem pisarza Henryka Sienkiewicza, wieloletnim pracownikiem i dyrektorem koszalińskiego muzeum.

E40 z Karą

Każdy przekracza narzucane nam granice po swojemu. Karę, tytułową bohaterkę powieści Mai Wolny, poznajemy w momencie pokonywania jednej z...

„Ravensbrück” - Steve Sem-Sandberg

Miłość Kafki w drodze do zagłady Steve-a Sem-Sandberga autora wydanej właśnie książki o Milenie Jesenskiej interesują Silne, a przy tym...

Klejnot Medyny – recenzja książki

Tej książce ktoś zrobił wielką krzywdę. Jej okładka sugerować bowiem może, że to kolejna pozycja z serii wynurzeń Europejek/Amerykanek,...

Wybrane teksty

Ostatnie recenzje książek
Kapuściński non-fiction „Takich przyjaciół nie życzę”

Zamieszanie wokół biografii Ryszarda Kapuścińskiego, „Kapuściński non-fiction”, autorstwa Artura Domosławskiego trwa od wielu dni i przynosi wymierny efekt; pierwszy nakład książki, w ilości 45 tyś. egzemplarzy został wykupiony... Czytaj więcej

Literatura SF
Meyeromania - Zmierzch

Zauważyliście może wokół siebie ludzi zaczytanych w którąś z powieści cyklu Zmierzch? Na pewno tak. Ja też zauważyłem. I to całkiem dużo takich ludzi. A zauważyliście, że w naszym kraju co jakiś czas występuje boom na pewną... Czytaj więcej

Tagi

Wybrani autorzy

Thomas Kanger i niedzielne czytadło

thomas kanger · literatura skandynawska · powieść kryminalna · Wydawnictwo Czarne · 8 listopad 2009 (20:16)

Skaliste i zimne skandynawskie pejzaże mogą przywoływać w polskim czytelniku masę rozmaitych skojarzeń. Z pewnością jednak, z naszego punktu widzenia, mają w sobie pewną posępną tajemniczość, aurę niepokoju wpisaną w dość stereotypowe postrzeganie tego rejonu. Lodowate wiatry i fale rozbijające się o skaliste fiordy, połacie ośnieżonych lasów, niewielkie osady usytuowane nad samotnymi górskimi jeziorami, wszechogarniające zimno i szybko zapadający zmrok... Niemalże wymarzona scenografia do trzymającej w napięciu powieści kryminalnej. Jak wspominałem, jest to postrzeganie dość stereotypowe. Jednak Thomas Kanger, szwed, autor Mężczyzny, który przychodził w niedzielę, odbiega od niego stosunkowo niedaleko.

Chciałoby się powiedzieć, że przedstawia on Skandynawię właśnie taką, jaką chcielibyśmy ją zobaczyć: jednocześnie surową i piękną, zderzającą ze sobą nowoczesną wielkomiejskość Sztokholmu i pozorną dziewiczość skalistych pejzaży. Z krainy postrzeganej przez pryzmat takich niejednoznaczności stara się on wydobyć idealne tło dla stworzonej przez siebie tajemnicy. Tło zawierające w sobie po trochu ze wszystkiego, co zagraniczny czytelnik mógłby chcieć odkryć w historii mającej miejsce w tej krainie. Nie bez powodu padły dokładnie takie słowa. Co więcej – myślę, że zwrot „co czytelnik mógłby chcieć odkryć” pasowałby do prawie całej książki. Tak, niestety, jak na powieść kryminalną jest ona odrobinę zbyt liniowa i przewidywalna.

Od początku mamy do czynienia z dwoma torami akcji; dwójką głównych bohaterek o pozornie niezbieżnych interesach. Jednakże po pierwszych paru rozdziałach jedynie ktoś celowo utrudniający sobie myślenie nie domyśli się wysoce przewidywalnego finału. Tak samo zresztą ma się rzecz z konstrukcją postaci, które w toku powieści okazują się nieco zanadto sztampowe. Mamy więc do czynienia z samotną, ambitną panią detektyw po przejściach, która w ramach odwrotu od własnego życia zapada się w pracoholizm; młodą buntowniczką (adopcja, ucieczki, narkotyki) chcącą uporządkować swoje życie przez dotarcie do własnych korzeni; surowego i upierdliwego szefa policji, który jednak w ostatecznym rozrachunku okazuje się być jedynie sprawiedliwy... Jednym słowem – na wielbicieli filmów sensacyjnych czeka tu cała plejada postaci, z którymi poczują się jak w domu.

Kolejną rzeczą mogącą denerwować jest używanie niemalże w każdym przypadku pełnych imion i nazwisk. Rozumiem, że to część kolorytu tego regionu, ale kiedy po raz dwudziesty na przestrzeni dwóch stron pojawia się Ulf Nyman, Ylva Marieanne Malmberg i Oskar Karnlund... Nie wiem, jak inni czytelnicy, ale ja miałem tego bardzo szybko dość i – szczerze powiedziawszy – przez natłok wykręcających język nazwisk momentami się gubiłem i musiałem wrócić kilka stron, żeby sprawdzić, czy któregoś „lfuskargmanna” nie wspominał przypadkiem któryś z „fundyssonów”. Dla fanów tego regionu z pewnością nie będzie to żadne wyzwanie, jednak dla mnie orientacja w tym wszystkim stanowiła o wiele większą tajemnicę, niż główna zagadką, z którą zmagają się bohaterowie.

Pomijając na chwilę liniową fabułę i sztampowe postacie, należy autorowi przyznać, że przynajmniej z kreacją świata poradził sobie w przyzwoity sposób. Odkładając na bok wszystkie „äøíëø” – język powieści jest zazwyczaj zręcznie dobrany, dialogi nie brzmią sztucznie, a opisy mogą momentami naprawdę zaciekawiać. Gdyby chodziło o ocenę samej formy – byłoby naprawdę świetnie. Niestety: ciekawe sceny i chwile napięcia tworzone przez umiejętny dobór języka i sprawne obrazowanie sytuacji są prawie w każdym wypadku równoważone (lub może nawet „ściągane w dół”) przez uczucie zawodu spowodowane wspomnianą przewidywalnością.

W ogólnym rozrachunku Mężczyzna, który przychodził w niedzielę jest książką, na której ktoś szukający fascynującej tajemnicy i trzymającej w napięciu aury grozy może się niewątpliwie przejechać. Zdecydowanie jest to lektura dla fascynatów Skandynawii (Ci znajdą tam zapewne wiele ciekawych, wartych odkrycia smaczków) lub dla kogokolwiek, kto nie wymaga od książki niczego oprócz zabicia kilku godzin podczas jazdy pociągiem. Jedna tylko kwestia nie daje mi jeszcze spokoju, a mianowicie fakt, że powieść ta została nominowana do tytułu najlepszej szwedzkiej powieści kryminalnej roku 2004. Nie obrodziło im w tym roku, czy też może – o zgrozo – według Szwedzkiej Akademii Autorów Kryminałów jest to naprawdę dobra książka? To chyba jeszcze większa tajemnica, niż przewijające się zastępy „Karnlundów”. Jeden z dwóch powodów, dla których można by uznać, że ta powieść ma cokolwiek wspólnego z ciekawą zagadką.


Tytuł: Mężczyzna, który przychodził w niedzielę
Autor: Thomas Kanger
Wydawca: Czarne; wydanie I, rok 2009
Liczba stron: 352
ISBN: 978-83-7536-110-0


Adam Suchomski

Najnowsze z kategorii

śledzik


ocena użytkowników
rankingrankingrankingrankingrankingranking
średnia: 5.5

Polecane tematy

Obecność US Army na terytorium Rzeczpospolitej...

Po co amerykańscy żołnierze w Polsce? Prezydent ratyfikował umowę SOFA1 (Status of Forces Agreement), sama ratyfikacja przeszła jakoś bez echa ale grudniowe podpisanie umowy... Przeczytaj więcej

Ustawa o parytetach płci. Dlaczego pomimo swoich...

W PRL-u ludzie o chłopsko-robotniczym pochodzeniu mieli łatwiej żeby dostać się na studia. W latach sześćdziesiątych w Stanach Zjednoczonych ludzie pochodzący z mniejszości... Przeczytaj więcej

Miasto Boga czy miasto handlarzy narkotyków?

Zestrzelony helikopter wojskowy, śmierć trzech policjantów i 16 kryminalistów – to bilans ostatniego weekendu w Rio de Janeiro. Kiedy mają miejsce tego typu spektakularne wydarzenia,... Przeczytaj więcej

MojeOpinie.pl na Facebooku
O nas · Polityka prywatności · Regulamin serwisu · Redakcja · Reklama · Kontakt
Copyright © 2007-2009 mojeopinie.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone.