Jest jeszcze szansa?

To oczywiście dopiero propozycja rządu, a biorąc pod uwagę jak szybko idzie mu tzw. jesienna ofensywa legislacyjna, to być może do tego czasu Polakom uda się partii premiera podziękować w wyborach? Nadzieja jednak płonna, bo alternatywy dla PO na polskiej scenie politycznej po prostu nie ma. Do tego rząd ma w sprawie OFE poparcie lewicy i wydaje się, że minister Rostowski jest bardzo zdeterminowany, aby nie przekroczyć II progu ostrożnościowego z ustawy o finansach publicznych a więc OFE najprawdopodobniej stracą 5% środków z pensji polskich pracowników.

OFE nie odpowiada za deficyt

Deficyt sektora finansów publicznych w 2010 roku to ok. 8% PKB. OFE odpowiadają jedynie za deficyt wielkości 1,6% PKB. Obniżając składkę przekazywaną do OFE rząd zyska jakieś 10-15 mld zł. Ważne jest jednak to, aby wyraźnie podkreślić fakt, że zabranie pieniędzy OFE to była nieprzymuszona decyzja rządu. Nie może zrzucać winy na poprzednie ekipy rządzących, które albo nie prywatyzowały, albo przekazywały pieniądze z tego źródła na inne cele. Przez 3 lata rząd mógł zreformować finanse publiczne i system emerytalny. W 2009 roku zreformował system emerytur pomostowych i na tym zakończył. Nie podwyższył wieku emerytalnego, nie podjął się reformy KRUS-u, nie zlikwidował przywilejów służb mundurowych i nie zrównał wieku emerytalnego mężczyzn i kobiet. Tylko te dwie ostatnie reformy przyniosłyby o wiele większe oszczędności i byłyby znacznie sprawiedliwsze społecznie, niż zabieranie pieniędzy z OFE i wrzucanie ich do dziury budżetowej (odpowiednio 13 mld i 6 mld zł).

Dodatkowo rząd obniża wiarygodność Polski wśród inwestorów zagranicznych. Pokazano im, że Polska jest krajem nieprzewidywalnym, który nie ma silnego przywódcy, który jest w stanie podjąć ryzykownych reform kosztem popularności politycznej. Polska jest dla nich krajem, w którym powoli okazuje się, że w miarę dobre rozwiązania anty-deficytowe, zawarte w konstytucji i ustawie o finansach publicznych, stają się płynne i nieistotne. Już wcześniej rząd zabiegiem księgowym wyłączył Fundusz Drogowy z deficytu, potem załatwił w Komisji Europejskiej, że nie ta nie będzie liczyć kosztów reformy emerytalnej przy akcesji Polski do strefy euro a teraz de facto podwyższył 55% próg oszczędnościowy, gdyż włączenie znacznej części OFE do ZUS-u nie rozwiązuje żadnych problemów budżetowych a jedynie oddale je o kilka lat.

Tyrania status quo

Milton Friedman twierdził, że rząd jest w stanie podejmować ambitne reformy jedynie w pierwszym roku rządzenia. W przypadku rządu Tuska, który przez pierwszy rok za wiele nie robił, reformy skończyły się w 2009 roku i reformie pomostówek. Nic nie usprawiedliwia rządu, a tym bardziej partii, która w wyborach parlamentarnych przedstawiała się, jako liberalna a w trakcie rządzenia pokazuje całkowicie inne oblicze. Rządu, który pomimo wzrostu gospodarczego w czasie kryzysu, podnosi wszystkim obywatelom podatki (VAT) i zabiera ich oszczędności w celu zatuszowania swojej nieporadności. Rządu Tuska nie usprawiedliwia nic tym bardziej, że obecnie ma poparcie ponad 40% obywateli, słabą opozycję i własnego prezydenta, czyli pełnię władzy, być może przez najbliższe kilka lat. Lepszej okazji do ambitnych reform, czyli celu zdobycia władzy, nie będzie miał.