Dołącz do naszego zespołu Dołącz do naszego zespołu Subskrybuj RSS
mojeopinie.pl Start Polityka Gospodarka Media Historia Kultura Podróże Ekologia Subiektyw
Reportaże i relacje z podróży Warto zobaczyć
Redakcja mojeopinie.pl poleca w tej kategorii
Malakka z Terzanim w tle Foto: Michał Lubina

Rok temu na urodziny dostałem cudowny prezent: książkę Tiziano Terzaniego „Powiedział mi wróżbita”. Od tamtego czasu stał się on jednym... Foto: Michał Lubina

Mongolia Wewnętrzna - dalej są już tylko stepy Fot: Michał Lubina

Jadąc do Mongolii Wewnętrznej można mieć spore obawy co do tego, czy warto. Lektura przewodników oraz świadomość tego, iż region ten... Fot: Michał Lubina

Stopem na Kaukaz i do Iranu

Przygotowania i podróż do Gruzji Każda podróż ma swój początek. I nie mam tu na myśli tego momentu, kiedy wsiadamy z plecakiem do pociągu...

Madera zimą

Kto zaakceptuje zimowe pogodowe kaprysy tej pięknej wyspy, będzie mógł się cieszyć widokiem jej krajobrazów. Madera to mała wyspa na...

Gambia: ptasi raj w sercu Afryki

Kilkaset gatunków ptaków na wyciągnięcie ręki. Nikt ich nie łapie, nikt do nich strzela, nie płoszy. Fikcja? Nie to ptasi raj w samym sercu......

Najcześciej czytane teksty kategorii w ciągu ostatnich 30 dni
V jak Vida, V jak Valencia Zdjęcia  Natalia Staszczak oraz Katarzyna Wójcikowska

Pomarańcze, park pod mostami zamiast rzeki, cztery linie metra na 800 tysięcy mieszkańców i zamiast tłumów turystów - zwyczajne hiszpańskie... Zdjęcia  Natalia Staszczak oraz Katarzyna Wójcikowska

Mauritius - niebieski czarodziej Foto: Aleksander Talarkiewicz

Przedstawienie relacji z podróży wcale nie jest takie łatwe. Trzeba uporządkować swoje wrażenia, przeżycia, spostrzeżenia, dokonać pewnej... Foto: Aleksander Talarkiewicz

Autostopem na Bliski Wschód

O podroży na Bliski Wschód myślałem już rok temu. Jednak wtedy ostatecznie zdecydowałem się pojechać na Kaukaz i do Iranu. Oprócz Syrii i...

Jezioro Bajkał – „perła Syberii” Foto: Magdalena Krasuska

Kiedy po raz pierwszy, na lekcji geografii, usłyszałam o najgłębszym jeziorze świata, poczułam nieodpartą chęć zwiedzenia tego regionu. Nie... Foto: Magdalena Krasuska

Miła Malezja Foto: Michał Lubina

Pierwsze wrażenie przyjazdu do Malezji można by streścić w jednym zdaniu: Bliski Wschód na Dalekim. Na ulicach sami Malajowie, stroje dość... Foto: Michał Lubina

Ostatnio komentowane
Mauritius - niebieski czarodziej Foto: Aleksander Talarkiewicz

Przedstawienie relacji z podróży wcale nie jest takie łatwe. Trzeba uporządkować swoje wrażenia, przeżycia, spostrzeżenia, dokonać pewnej... Foto: Aleksander Talarkiewicz

Piękno, zachwyt i gracja - jednym słowem Chorwacja! Zdjęcia:Marcin Wcisło

Miasto Krk, zasługuje na to, by je odwiedzić. Leży na wyspie o tej samej nazwie w zatoce Kvarner. Pomiędzy wyspami Cres i Losinj znajduje się... Zdjęcia:Marcin Wcisło

Irkuck - „bramą” Przybajkala

Irkuck był naszym pierwszym, dłuższym przystankiem na trasie Kolei Transsyberyjskiej. Zatrzymaliśmy się tutaj nie przypadkowo. Nie tylko...

Wsi spokojna, wsi wymarła - Północna Hiszpania Zdjęcia: Gosia Leśniak

Jesienią 2003 roku, w małym miasteczku Banabarre, w domu spokojnej starości, umiera prosty wieśniak Santiago Pena. Pracownicy ośrodka i... Zdjęcia: Gosia Leśniak

Singapur - Orwell w wersji light Foto: Michał Lubina

„Singapur pomimo wszystkich handlowych pałaców, arkad i centrów jest państwem policyjnym, subtelnie nasyconym strachem” Tiziano Terzani. Foto: Michał Lubina

Wybrane teksty

Reportaże z Indochin Czytaj więcej
Foto: Michał Gołąb Sagada – harmonijna górska idylla

Z czym kojarzą się nam Filipiny? Zapewne z rajskimi plażami, nurkowaniem, kite surfingiem i wszelkiej maści sportami wodnymi. Amatorom kobiecych wdzięków przyjdą na myśl słynne na cały świat konkursy piękności, w których startują... Czytaj więcej

Reportaże z Afryki Czytaj więcej
Foto: Grzegorz Śmigiera Etiopia – przywitanie Afryki

O podróży do Afryki marzyłem od wielu lat. Jak pewnie u wielu innych osób moje zainteresowanie tym kontynentem rozpoczęło się gdy przeczytałem Heban. Potem o różnych krajach Afryki pisałem swoje prace licencjacką i magisterską. Po... Czytaj więcej

Podróże po Indiach Czytaj więcej
Foto: Michał Lubina Podróż do krainy marzeń, Indie cz.2

Drugim teatralnym wydarzeniem południowych Indii był „teatr sakralny po wioskach”. Pierwszy raz przeczytałam o nim najzwyczajniej w przewodniku, ale od razu zobaczenie go urosło do rangi największego pragnienia. Kapłan staje się bogiem, a... Czytaj więcej

Bliski Wschód Czytaj więcej
Stopem na Kaukaz i do Iranu cz.4

Iran. Kraj o którym, przekraczając jego granice, wiedziałem niewiele. W mediach przedstawiany jest w zasadzie wyłącznie w powiązaniu z produkcją bomby atomowej, nieuznawaniu Izraela oraz łamaniu praw kobiet. W zasadzie nawet w momencie... Czytaj więcej

Wyprawa na Saharę Czytaj więcej
Wyprawa na Saharę - relacja Wyprawa dookoła Sahary, część I

Pierwsza część relacji z podróży land roverem dookoła Sahary. Przygody trzyosobowej grupy odkrywców opisuje Cyprian Pawlaczyk. Afryka. Taki mały pomysł. Ale realizacja nie będzie taka prosta. Jest nas dwoje - ja i siostra. Nie udaje... Czytaj więcej

Wyprawy do Ameryki Południowej Czytaj więcej
Miasto Boga czy miasto handlarzy narkotyków?

Zestrzelony helikopter wojskowy, śmierć trzech policjantów i 16 kryminalistów – to bilans ostatniego weekendu w Rio de Janeiro. Kiedy mają miejsce tego typu spektakularne wydarzenia, świat przez chwilę interesuje się Brazylią, utożsamia... Czytaj więcej

Reportaże z Chin Czytaj więcej
Wielka ucieczka do tulou - Chiny

Mamy powody by używać w tym kontekście nazwy „grupa”. Grupa baz nuklearnych wydaje się być faktem. Powołując się na dane przesłane z satelity KH 22, w prowincji Fujien (Fukien) leżącej na południowym wschodzie Chin, znajduje się... Czytaj więcej

Tagi

Wenezuela, czyli Mała Wenecja (III)

relacja z wyprawy · Wenezuela · Ameryka Południowa · 24 maj 2008 (11:13)
relacja z podróży po Wenezueli relacja z podróży po Wenezueli
Fot. Jadwiga Brzękowska

Niedziela jest ostatnim dniem spędzonym w Meridzie. Rano uczestniczymy w Mszy św. w najsłynniejszej katedrze w mieście, następnie w porze obiadowej szukamy dogodnej restauracyjki, gdzie można dobrze i niedrogo zjeść. W południe odwiedzamy jeden z ciekawszych parków w Meridzie - Parque Zoológio Chorros de Millla – zoo ze wspaniałymi wodospadami i pięknymi ogrodami. Wieczór spędzamy w pubie popijając miejscowe piwko Regional, które nie posiada szczególnych walorów smakowych, ale jest słaboprocentowe i tanie, dzięki czemu raczymy się nim do woli.

Niedziela jest ostatnim dniem spędzonym w Meridzie. Rano uczestniczymy w Mszy św. w najsłynniejszej katedrze w mieście, następnie w porze obiadowej szukamy dogodnej restauracyjki, gdzie można dobrze i niedrogo zjeść. W południe odwiedzamy jeden z ciekawszych parków w Meridzie - Parque Zoológio Chorros de Millla – zoo ze wspaniałymi wodospadami i pięknymi ogrodami. Wieczór spędzamy w pubie popijając miejscowe piwko Regional, które nie posiada szczególnych walorów smakowych, ale jest słaboprocentowe i tanie, dzięki czemu raczymy się nim do woli.

Zobacz także I i II część relacji

Ciekawym doświadczeniem okazało się wypłacanie pieniędzy z bankomatu Banco de Wenezuela. Nie było mi do śmiechu, kiedy na ekranie urządzenia po wpisaniu nr PIN pojawił się komunikat „Please insert 2 last digits of your personal ID”. Kombinowałam z numerem paszportu, peselem, pinem, datą urodzenia, numerem stanika, ale nic nie poskutkowało – nie udało się zrealizować transakcji. Do tej pory nie mam pojęcia, o jakie cyfry chodziło. Dalsze podróżowanie bez pieniędzy nie wyglądało różowo. Szczęśliwie po drodze do posady natrafiamy na jeszcze jeden bankomat Banesco. Tym razem wystarcza standardowa procedura wpisania numeru PIN i udaje nam się wypłacić sumę 450000 boliwarów, tyle, że w 45 banknotach...

Dzień dziesiąty

Bladym świtem zjawiamy się na dworcu w Meridzie, skąd chcemy wyruszyć nad morze – na północ Wenezueli. Całe wybrzeże Morza Karaibskiego ma długość aż 3 tys. km. Jego wschodnia część to w większości ekskluzywne kurorty, my decydujemy się odwiedzić mniej zatłoczone, a przez to bardziej urokliwe wybrzeże zachodnie. Żeby dotrzeć do interesującego nas Morrocoy Nacional Parque musimy dostać się do Walencji, skąd należy wsiąść w busa do Chichiriviche.

powiększ obraz

Niestety, póki co nasze plany wzięły w łeb – okazało się, że autobus do Walencji mamy dopiero późnym wieczorem. W tej sytuacji zostawiamy bagaże w przechowalni i postanawiamy odwiedzić jeszcze jeden górski Park Narodowy Sierra La Culata, który znajduje się jakieś 40 minut drogi busem od miasta. Spędzamy tam 2 godziny, wędrując po górskich bezdrożach niedaleko miasteczka Culata, podziwiając rysujące się na horyzoncie strome szczyty i kwitnące łąki górskie.

Dzień jedenasty

Chichiriviche okazało się niedużym, nadmorskim, niezbyt ładnym miasteczkiem. Na czas pobytu w tej miejscowości zatrzymujemy się na kwaterze u rodziny wenezuelskiej, która ma częściowo europejskie korzenie. Nasz gospodarz Adonis :) zarabia na życie jeżdżąc po okolicy na motocyklu, szukając turystów, którym następnie wynajmuje pokoje. Wprawdzie mamy wspólną łazienkę i kuchnię z domownikami, ale pocieszamy się faktem, że od domu jest tylko 150 m do Morza Karaibskiego!

Po południu wybieramy się na plażę. Widok bardzo nas rozczarował. Piaszczyste wybrzeże jest skrajnie zaśmiecone. Wygląda na to, że można tu znaleźć wszystko – od kawałka blachy po sprzęt AGD. Gdzieniegdzie pojawia się tylko jakaś muszelka albo mały krabik. Za to woda jest bardzo ciepła, nie to, co nie zachęcające do kąpieli, chłodne wody Atlantyku. W oddali, na horyzoncie widać koralowe wysepki z palmami Parku Narodowego Morrocoy. Mamy nadzieję, że planowany na następny dzień rejs łódką po wodach Parku nie okaże się niewypałem, tak jak plażowanie w Chichiriviche.

Dzień dwunasty

Rejs wokół cayos (wysepek) rozpoczynamy przed południem. Razem z nami płynie rodzina z dziećmi z Caracas oraz dwóch młodych Hiszpanów. Cieszymy się z idealnej, słonecznej pogody.

powiększ obraz

Park Narodowy Morrocoy został utworzony by chronić namorzyny, kolonie ptaków morskich i rafy koralowe. Jest tu ok. 30 wysepek, niektóre, całkiem duże, porośnięte są palmami i namorzynami, a inne, mniejsze, pokryte białym piaskiem. Można zobaczyć tu ibisy szkarłatne, flamingi i fregaty.

Pierwszy etap wyprawy to wizyta w tzw. Jaskini Indianina, której główna część to wysoka kamienna ściana pokryta petroglifami autorstwa Indian. Patrzymy z należytym szacunkiem – ryty skalne liczą sobie setki lat i przedstawiają głównie postacie indiańskich bogów i wodzów. Adonis, który oprócz roli gospodarza pełnił też rolę przewodnika, konspiracyjnym tonem zapewnił nas, że grotę ogląda tylko nasza wycieczka i jest to atrakcja gratis. Wychodząc z jaskini natknęliśmy się na oczekującą kolejną grupę wycieczkową. Szybko zorientowałyśmy się, że Adonisa czeka błyskotliwa kariera w marketingu :).

Paradoksem w Wenezueli są wysokie kary za wszelkie zniszczenia lub „kradzieże” na terenach przyrodniczo chronionych. Podobno za uszkodzenie stalagmitów w grocie grozi więzienie. Taka polityka jest o tyle zastanawiająca, że jednocześnie prowadzi się nieracjonalną gospodarkę bogatymi złożami ropy naftowej, która powoduje znaczne zniszczenia środowiska naturalnego.

powiększ obraz

Kolejnym przystankiem była Virgin Cave, zatoczka otoczona skałami, gdzie miejscowi rybacy umieszczają różnej wielkości, niezliczone figurki Matki Boskiej, prosząc o jej opiekę na morzu. Podobno w czerwcu odbywa się tu procesja rybackich łodzi.

W końcu przychodzi czas na kąpiel w morzu. Zatrzymujemy się blisko nabrzeża jednej z wysp, gdzie mieści się spory kawałek płytkiego akwenu – „natura swimming pool”. Widać białe, piaszczyste dno. Woda jest błękitno-zielona. Świetna zabawa: pluskamy się oraz oglądamy pod wodą wodorosty.

Wreszcie docieramy do głównego celu naszego rejsu – na Cayo Sombrero. Jest to jedna z większych i bardziej popularnych wysepek. Na szczęście plaża jest czysta. Spędzamy tu kilka godzin, spacerując po plaży, zbierając muszelki i kawałki rafy koralowej, które wody morskie wyrzuciły na brzeg. Każda z nas ma obowiązkowe zdjęcie pod palmą. Obserwujemy jak się zrywa i przygotowuję do konsumpcji orzechy kokosowe. Są i tacy, którym udaje się na nas zarobić – pożyczamy plastikowe krzesło za Bs. 4000, które posłużyło nam jako stół, na którym przyrządzamy kanapki. Kanapki były niezłe, ale daleko im było do kolacji, jaka oczekiwała na nas po powrocie, złożonej z ostryg i gulaszu z rekina.

Dzień trzynasty

Praktycznie cały dzień spędzamy w podroży, żeby dotrzeć do następnego zakątka na wybrzeżu Morza Karaibskiego – Parku Narodowego Henri Pittier, nazwanego tak na pamiątkę zasłużonego dla wenezuelskiej przyrody szwajcarskiego botanika. Znowu poznajemy kilkugodzinne uroki czekania na dworcu autobusowym, tym razem w Maracay. Jest gorąco i nieprzyjemnie.

Humory poprawiają się nam, kiedy w końcu pojawia się autobus do Puerto Colombia. Kierowca spisuje dane wszystkich pasażerów, podajemy numery paszportów. Jedziemy jedną z krętych, górskich tras na wybrzeże. Szyby autobusu są w połowie zaciemnione, zapewne w celu ochrony przed silnymi promieniami słonecznymi. Droga wznosi się stromo „tarasami”, przed każdym zakrętem kierowca używa klaksonu. Trzeba się mocno trzymać, żeby nie wypaść z siedzenia. Miejscowi mają sympatyczny zwyczaj klaskania, które ma być sygnałem, że chcą, żeby autobus się zatrzymał. Kiedy my mamy wysiąść, wspierają nas głośnym klaskaniem.

Kwaterujemy się w najprzyjemniejszej do tej pory posadzie. Mamy do dyspozycji osobna łazienkę, oraz na zewnątrz sznury na bieliznę oraz kuchnię – wszystko w uroczej scenerii egzotycznej roślinności.

Dzień czternasty i piętnasty

Zwiedzamy ładne, portowe miasteczko. Podobno dawniej przybrzeżne wody kontrolowali piraci. Obserwujemy pikujące pelikany, które wyszukują zakąsek w postaci smacznych rybek. Puerto Colombia jest miejscowością typowo turystyczną, zamieszkaną w znacznej mierze, zresztą podobnie jak całe wybrzeże przez ludność pochodzenia murzyńskiego. Znajdują się tu niezliczone ilości kwater do wynajęcia, liczne restauracyjki oraz sklepikami z pamiątkami i „akcesoriami” do plażowania.

powiększ obraz

Przyjeżdża się tu głównie, żeby zakosztować uroków karaibskich wód, ale można także powędrować okolicznymi szlakami górskimi. Najwyższe pasma sięgają 2800 m n.p.m. Rosną tu zarówno lasy suche jak i wilgotne, tropikalne. My wybieramy wałęsanie się po białych piaskach Playa Grande. To ładna plaża, porośnięta gaikiem palmowym, otoczona wybrzeżem klifowym. Alternatywą jest mniejsza plaża Playa de Diario, do której droga wiedzie przez górzysty lasek, przez co jest trudniej dostępna.

Restauracje otwierane są dopiero późnym popołudniem, kiedy turyści wracają z plażowania. Wtedy też miasteczko ożywia się i rozpoczyna się „night life”. Chociaż była to kusząca perspektywa, tym razem kładziemy się grzecznie spać. Jutro trzeba wcześnie wstać – czeka nas kilkugodzinna, męcząca droga powrotna do Caracas.

W sobotę z żalem opuszczamy Wenezuelę. Postanawiamy jeszcze tu wrócić, szczególnie na południe kraju, bo ta część Wenezueli najbardziej nam się spodobała. Obiecujemy sobie, że na pewno kiedyś nakarmimy wygłodniałe piranie w delcie Orinoko, wyłowimy anakondę z błotnistego bajora i nade wszystko zdobędziemy jedyną dostępną tepui – Roraimę.

Przewodniki i mapy, których używaliśmy w trakcie wyprawy oraz przy jej planowaniu:

B. Box, South American Handbook 2005, wyd. 81, Footprint, Bath 2004.
Ameryka Południowa, seria „Przewodniki praktyczne”, Pascal, Bielsko-Biała 2005.
Podróże marzeń: Wenezuela, wyd. 1, Mediaprofit, Warszawa 2006.
Venezuela, Guyana, Suriname, French Guiana, mapa 1:2500000, Nelles Maps, Monachium 2003.


Fot. Jadwiga Brzękowska
www.kafary.pl

Przeczytałeś relację z podróży? Podobała się?
A może Ty Drogi Internauto byłeś gdzieś w Polsce, gdzieś w świecie i chciałbyś się tym pochwalić?
Nasz serwis stoi dla Ciebie otworem. Przyślij tekst, relację, dodaj swoje zdjęcia do niego, opublikujemy go na stronie mojeopinie.pl!
Prace prosimy wysyłać na adres: redakcja@mojeopinie.pl

Anna Krużel

Najnowsze z kategorii

śledzik


ocena użytkowników
rankingrankingrankingranking
średnia: 4
Komentarz użytkownika

Henryk
16 lipiec 2008 (20:27)

Piękny, rzetelny opis

W roku 1988 cztery miesiące byłem w Wenezueli. Ponieważ zakochałem się w tym kraju, z wielką przyjemnością czytam relacje osób, które tam wyjeżdżają. Pani opis jest prawdziwy, ale brakuje mi w nim informacji o cenach hoteli, żywności, przejazdów itp. Wiem, że być może relacja straciłaby przez to na wartkości, ale dzięki temu wszyscy, którzy jak ja marzą by tam pojechać, dowiedzieliby się na jak długi pobyt starczy im pieniędzy. Wbrew pozorom takich informacji (poza książką "Wenezuela" z serii "Gazety Wyborczej") nigdzie niestety nie można znaleźć. Jeszcze raz gratuluję lekkiego pióra.

Polecane tematy

Szurmiński: Tabloidy zawsze będą miały więcej...

Jaka przyszłość czeka media? Zdaniem dr. Łukasza Szurmińskiego z Uniwersytetu Warszawskiego, który brał udział w konferencji „Tabloidyzacja mediów i co dalej?”, dojdzie do... Przeczytaj więcej

Zair oczami polskiego misjonarza

Wywiad z ks. Edwardem Antolakiem, misjonarzem, przebywającym w latach osiemdziesiątych w Zairze, obecnie jest proboszczem w parafii Leńcze w Małopolsce Jak wspomina ksiądz pierwsze dni... Przeczytaj więcej

Geopolityczne skutki eksploatacji gazu łupkowego w...

Eksploatacja zasobów gazu łupkowego jest w Polsce tematem politycznym, co niesienie za sobą zagrożenie związane z wykorzystywaniem go w rywalizacji pomiędzy poszczególnymi partami... Przeczytaj więcej

MojeOpinie.pl na Facebooku
O nas · Polityka prywatności · Regulamin serwisu · Redakcja · Reklama · Kontakt
Copyright © 2007-2009 mojeopinie.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone.