Wojna sueska
    Izrael101 · Egipt49 · konflikty zbrojne96 · Wojna25
2008-11-19
Sytuacja polityczna i militarna państwa Izrael stała się w bardzo trudna pod koniec pierwszej połowy lat pięćdziesiątych. Wielka Brytania utworzyła pakt Bagdadki obejmujący Turcje, Irak, Iran i Pakistan, celem blokowania południowych granic Związku Radzieckiego. Zarówno Izrael jak i Egipt były przeciwne wzmocnieniu Iraku, ponieważ znajdowały się w konflikcie politycznym z państwem irackim.

Egipt postanowił szukać potężnych sojuszników. W 1955 roku Egipt nawiązuje za pośrednictwem Chin współpracę militarną z Moskwą, czego efektem było przekazanie na rzecz Egiptu 200 czołgów, 150 dział, 120 myśliwców typu MIG, 50 bombowców odrzutowych, 20 samolotów transportowych, 2 niszczycieli, 2 łodzi podwodnych i innego sprzętu wojskowego o łącznej kwocie 320 mln dolarów. Kair szybko zawarł traktat obronny z Syrią, Arabią Saudyjską, Jemenem i Jordanią. Izrael znalazł się w okrążeniu. Dodatkowo podpisana w roku 1950 Deklaracja Trójstronna, której sygnatariuszami były Stany Zjednoczone, Wielka Brytania i Francja, nakładała całkowite embargo na dostawy broni na Bliski Wschód. Związek Radziecki zdecydowanie zaniepokojony powstaniem paktu Bagdadzkiego politycznie i militarnie zabiegał o względy państw arabskich. Izrael musiał wybrnąć z sytuacji bez wyjścia. Nie miał żadnych sojuszników. Wrogość Moskwy i niechętny stosunek Stanów Zjednoczonych i Londynu wróżył klęskę. A odcięcie w 1953 roku możliwości żeglugi przez Cieśninę Tirańską powodowało zahamowanie gospodarki handlowej Izraela.

Od początku roku 1955 nasilały się ataki palestyńskich terrorystów ze strefy Gazy, gdzie stacjonowały siły egipskie. Izrael odpowiedział udaną akcją zbrojną, w której zginęło 38 żołnierzy egipskich. Nasilały się ataki fedainów z Zachodniego Brzegu, a na granicy syryjskiej doszło do ciężkich starć.

Jedynym państwem, do którego Izrael mógł zwrócić się o pomoc była Francja, która miała swoje interesy w strefie ogarniętej konfliktem, a Paryż zdecydowanie nie tolerował rządów Nasera. Po wizycie Szymona Peresa w Paryżu w 1956 roku francuski premier zgodził się na dostawy broni do Izraela w postaci 12 odrzutowych myśliwców typu Ouranag i 12 myśliwców typu Mystere – 4. Izrael zyskał sojusznika, natomiast niezręczne posunięcia Nasera (uznanie Chin Ludowych) przekreśliły pomoc finansową ze strony USA dla Egiptu. Naser przygotowywał się do przejęcia Kanału Sueskiego usuwając europejczyków. Kanałem Sueskim przechodził cały brytyjski handel z Azją. Stąd premier Wielkiej Brytanii rozpoczął przygotowania do wojny razem ze stroną francuską. Jednostki morskie obu państw pojawiły się w gotowości bojowej na Morzu Śródziemnym. Stany Zjednoczone obawiając się interwencji zbrojnej Moskwy optowały za rozwiązaniem sprawy w oparciu o negocjacje pokojowe. Jednak Izrael, Francja i Wielka Brytania dyskutowały już nad szczegółami akcji zbrojnej pod kryptonimem „Muszkieter”. Ze względu na trudną sytuację międzynarodową i niezdecydowanie stron, termin rozpoczęcia operacji przekładano kilkukrotnie. Negocjacje między Izraelem i Francją były tajne nie wiedział o nich nawet Londyn. Gwarancją bezpieczeństwa dla Izraela miało być utrzymanie przynajmniej neutralnych stosunków z Wielka Brytanią za pomocą Francji i francuska pomoc w dozbrojeniu Izraelskiej armii. W tym samym czasie zaostrzył się konflikt na granicy Izraela i Jordanii. W odwetowych atakach izraelska armia zastrzeliła 39 Jordańczyków. Mimo zawartego sojuszu Londyn zagroził Izraelowi, że w tym konkretnym przypadku opowie się po stronie Jordanii. We wrześniu 1956 roku zostało utworzone Stowarzyszenie Użytkowników Kanału Sueskiego. Miało ono rozstrzygnąć sprawy związane z żeglugą sueską jednak Naser nie zgodził się na jakiekolwiek ingerencje z zewnątrz. W efekcie Stany zjednoczone, Wielka Brytania i Francja zaproponowały rezolucję potwierdzającą egipską suwerenność, ale zażądały gwarancji swobody żeglugi i wpłacania opłat za korzystanie z kanału do nowo powstałego Stowarzyszenia. Rezolucję zawetowała Moskwa. Tym samym stało się jasne czyim sojusznikiem na Bliskim Wschodzie jest Egipt.

29 października 1956 roku doszło zawarcia tajnego traktatu w Sevres. Jego treść miała nigdy nie ujrzeć światła dziennego. Izrael miał zaatakować jako pierwszy, natomiast Londyn i Paryż miały wystąpić z apelem do obu stron walczących, by cofnęły się o 10 mil od Kanału. Gdyby Egipt odrzucił apel lotnictwo Francji i Wielkiej Brytanii po 36 godzinach miało przypuścić atak na wybrane cele w Egipcie. Londyn zobowiązał Ben Gubiona do złożenia obietnicy, że Izrael nie zaatakuje Jordanii. Francja obiecała w tajemnicy przed Londynem chronić przestrzeń morską i powietrzną Izraela i poprzeć jego sprawę ONZ. Operacja „Kadesz” mogła się rozpocząć.

29 października 1956 roku wojska izraelskie przeprowadziły powietrzny desant na przełęczy Mitla. Tamtędy biegła jedyna droga przecinająca półwysep Synaj . Manewr ten zabezpieczył przejazd 202 brygadzie płk Ariela Szarona, która miała dotrzeć do kanału Sueskiego a następnie do Cieśniny Tirańskiej. Armia egipska nie była dobrze przygotowana na atak Izraela. Naser pewien swej militarnej przewagi jaką zapewniły mu dostawy radzieckiego sprzętu chciał przestraszyć jednostki izraelskie. Rozmieścił swoje wojsko na samej granicy co dawało słabszą kontrolę terenu. Główne siły egipskie musiały strzec Kanału, więc nie były wstanie wziąć udziału w operacji przeciwko wojskom izraelskim. Brygada Ariela Szarona bez przeszkód przełamała słabą obronę i przesuwała się w stronę przełęczy Mitli. 30 października rządy Francji i Wielkiej Brytanii zgodnie z planem wydały Izraelowi i Egiptowi ultimatum mówiące o natychmiastowym wstrzymaniu działań wojennych i zatrzymaniu obu armii o 10 mil od Kanału Sueskiego. Egipt miał dodatkowo zgodzić się na tymczasowe wkroczenie wojsk angielsko francuskich do Port Saidu, Ismaili i Suezu. Jeżeli strony zaangażowane w konflikcie nie przyjęłyby ultimatum w ciągu 12 godzin Londyn i Paryż miały rozpocząć atak. Izrael wraz z rozpoczęciem działań zbrojnych wprowadził godzinę policyjna w strefie Gazy co doprowadziło do bezsensownej masakry ludności cywilnej w Kfar Kasem. Ten akt bezprawia został potępiony przez władze izraelskie, a sprawcy mordu zostali skazani.


Komentarzy: 5

Kot Który Mówi
19 listopada 2008 (23:46)
Chyba wojna Suezka
Albo wojna o kanał Suezki. Poza tym tekst cokolwiek nudny. Jak fragment z encyklopedii, albo podręcznika do historii.

Gzygzałka Banzałka
20 listopada 2008 (10:07)
g
A daj spokój, tekstu nie czytałem, ale jeśli Kocie jesteś na bakier z fonetyką to się nie wypowiadaj:D

Anastazy
20 listopada 2008 (10:19)
na pewno wojna sueska
no nudny...? A co byś Kocie napisał, może inaczej czy ma sens takie pisanie w ogóle, to znaczy pisanie tekstów z historii?

Kot Który Mówi
20 listopada 2008 (12:06)
Pisanie takiego tekstu ma sens..
jeśli ma się do napisania coś nowego, ciekawego, albo mało znanego. Inaczej nie ma sensu pisanie nowego tekstu. Gdyby znalazły się tu jakieś mało znany fakty, jakiś ciekawy fragment operacji, coś, co zainteresuje. A tu mam tekst szybki, powierzchowny i nawet w wikipedii jest to opisane bardziej szczegółowo. Wygląda jak kawałek jakiejś większej całości, np. historii konfliktów Arabsko-Izraelskich. Jak już koniecznie ten rejon, to można było np. opisać wojnę Yom Kippur – jak Egipcjanie zaatakowali niespodziewanie. Zaskoczyli Żydów „rozmywając” wały na brzegu Kanału Sueskiego pompami i desantując czołgi. To był ciekawy pomysł, ciekawa wojna ze zwrotami akcji, akcjami komandosów itp. W końcu to nie portal historyczny. ps. przyznaję się, faktycznie Sueski jest poprawnie, choć wydawało mi sie inaczej. Dal tego pisałem "chyba". Bo chyba każdy moze się czasem pomylić?

Tomek
20 listopada 2008 (14:17)
dla szanownych internautów
Tu autor tekstu. Witam serdecznie Panie, bądź Panów którzy napisali już swoje komentarze. Tekst jest cyklem dotyczącym wszystkich kofliktów zbrojnych Izraela po roku 1948. Wcześniej pojawiły się już teksty o rezolucji ONZ i wojnie o niepodległość. Następny tekst będzie faktycznie dotyczył wojny sześciodniowej. Zdecydowanie wojna SUESKA nie jest przykladem dramatycznych zwrotów akcjii, bądź działań sił specjalnych. Rozegrała się głównie w na arenie politycznej, natomiast działania zbrojne trwały chwilę i była to gra do jednej bramki. Mimo braku wartkiej akcji zaręczam, że tekst jest dobrze napisany merytorycznie, a Wikipedia to wyjątkowo słabe źródło informacji dla historyka. Tekst, który napisałem nie ma charakteru popularnonaukowergo, dlatego może być nudny dla przeciętnego odbiorcy. Postaram się, aby wojna Yom Kippur była opisana ciekawiej. Proszę jednak pamiętać, że autor realizuje tylko pewne zamówienia i nie ma zamiaru napisać tu książki tylko nakreślić pewien problem. Pozdrawiam.
  • Dodaj komentarz
  • Tytuł
  • Treść
  • Pseudonim
  • Przepisz kod obrazka
  • Kod obrazka:
Raporty
zobacz również
Szwajcarska reduta

Rzym i Sparta stały zbrojne i wolne przez wiele wieków. Szwajcarzy zaś są bardzo zbrojni i bardzo wolni. N. Machiavelli "Książę"
[zamknij]W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb. Korzystanie z witryny bez zmiany ustawień dotyczących cookies oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu końcowym. Możecie Państwo dokonać w każdym czasie zmiany ustawień dotyczących cookies. Więcej szczegółów w naszej "Polityce Prywatności".