Do świadomości społecznej może zostać wtłoczone wiele różnych opinii i przesłań z tamtego okresu, natury politycznej, społecznej. Ale chyba najważniejsze było to, że w sierpniu 1980 roku Polacy zrobili najważniejszy krok ku wolności. Nie tylko wolności państwa, ale również wolności osobistej, swoich poglądów, dążeń i marzeń. To chyba jest najważniejsze przesłanie. Korzenie tego wybuchu wolności są w Październiku '56 i w wydarzeniach grudnia 1970. Zwieńczeniem tej drogi ku wolności - suwerenności państwa i swobodzie obywateli - jest rok 1989, Okrągły Stół i wyborczy 4 czerwca. Nie da się oddzielić tych wszystkich wydarzeń i jeżeli chcemy zrozumieć, co się tak naprawdę stało w Gdańsku, w roku 1980, to musimy na to patrzeć jako na część procesu.

Należy pamiętać, że "Solidarność" to nie Lech Wałęsa, Anna Walentynowicz, Henryka Krzywonos, Krzysztof Wyszkowski, Zbigniew Bujak, ale setki tysięcy bezimiennych działaczy, robotników i inteligentów. To oni stanowili wartość tego ruchu. I to oni są prawdziwymi udziałowcami "S". Tymi, którzy mają prawo do tego, aby czuć się spadkobiercami tamtego ruchu. Nie politycy, a już na pewno nie związek zawodowy, działający obecnie i noszący historyczną nazwę i logo tego z przed 30 lat. NSZZ "Solidarność", kierowana przez Janusza Śniadka nie ma kompletnie nic wspólnego z ruchem robotniczym, a później również społecznym i opozycyjnym, który narodził się w roku 1980.

Obchody 30. rocznicy Porozumień Sierpniowych, których głównym wydarzeniem miał być uroczysty zjazd NSZZ "Solidarność", pokazały, że dzisiejszy związek jest niczym innym, niż przybudówką Prawa i Sprawiedliwości. Wydarzenia, jakie rozegrały się wczoraj w Gdyni, pokazały, że dzisiejsza organizacja jest lojalna i w pełni oddana tylko jednej sile politycznej. Z wartości, jakie reprezentował związek w roku '80 i przez całe lata osiemdziesiąte, nie zostało zupełnie nic. To co zobaczyliśmy w przekazach medialnych, nie było żadnym świętem, lecz polityczną i propagandową akcją syndykalistycznego związku zawodowego, skierowaną przeciwko rządowi. Nałożyło się na to wystąpienie Jarosława Kaczyńskiego, który również nie przyjechał do Gdyni świętować, lecz załatwić swoje polityczne i osobiste interesy i porachunki. Dobrze, że ostatnie resztki honoru związku uratowała Henryka Krzywonos. Ona jako jedyna przeciwstawiła się chamstwu i pieniactwu, jakie panowało na sali, ona jedyna potrafiła się przeciwstawić próbom manipulacji, jakich usiłował się dopuścić Jarosław Kaczyński, przedstawiając nieprawdziwy obraz wydarzeń w Stoczni Gdańskiej.

Wiele osób się dziwiło, dlaczego rząd i sam Donald Tusk nie nadali obchodom 30. rocznicy podpisania Porozumień Sierpniowych wymiaru państwowego. Miałoby to podnieść ich rangę, być także wyraźnym sygnałem dla zagranicy, przypominającym, że przemiany w Europie, upadek komunizmu nie zaczął się od upadku Muru Berlińskiego, ale od powołania polskiego ruchu obywatelskiego. Ale Tusk doskonale zdaje sobie sprawę, że prawdziwe święto będzie przykryte przez doraźne działania i spory polityczne. Że święto tamtej, prawdziwej "Solidarności" zostanie zawłaszczone przez układ polityczny Prawa i Sprawiedliwości i obecnego związku. I że ludzie, którzy tworzyli tamten ruch, 30 lat temu, zostaną pozostawieni sami sobie.

Trzeba jednak również to wyraźnie powiedzieć, że tak jak ruch i związek "Solidarności" nie były jednością 30 lat temu (o czym wspomina w swoim artykule w "Rzeczpospolitej" Waldemar Kuczyński, mówi o tym także historyk UJ, prof. Antoni Dudek), tak teraz te podziały tylko się pogłębiły i zamieniły w głębokie rowy nie do przeskoczenia. Są skłóceni ze sobą, pełni żalów, pychy, zadufania. Pewnym symbolem tego, co się stało z ludźmi Sierpnia '80 jest to, że dziś, w rocznicę podpisania porozumień ma zostać ogłoszony wyrok sądowy, w sprawie którą wytoczył Lech Wałęsa Krzysztofowi Wyszkowskiemu, o pomówienie...Wielu z nich zachowuje się konformistycznie, zapominając, że podstawową wartością tamtych dni była odwaga i solidarność. Ta prawdziwa, ludzka.