Zależności i uzależnienia Dycia

Rozstrzygnięcie jednego z najważniejszych konkursów literackich już za kilka dni. Wśród ostatecznych finalistów ubiegających się o tegoroczny laur Nike znajdujemy – co z pewnością smuci miłośników poezji – tylko jednego poetę. Tylko i aż, chciałoby się rzec, gdyż przyszło nam żyć w czasach, w których niestety poezji więcej tworzy się, niż czyta. Tylko i aż, po raz drugi, gdyż twórcy kalibru Tkaczyszyna-Dyckiego nie godzi się w żaden sposób umniejszać.

Kto miał okazję zapoznać się wcześniej z poezja Dycia, ten wie, że jego dotychczasowy dorobek żadną miarą nie mógłby być zaliczany do twórczości „lekkiej, łatwej i przyjemnej” w odbiorze. Tak też jest w przypadku nominowanego zbioru – Piosenka o zależnościach i uzależnieniach. Znajdujemy w nim dokładnie to, czego można by się po Tkaczyszynie spodziewać: tematów niełatwych, w swej problematyczności na swój sposób ponadczasowych, tęsknot, obsesji, zależności i uzależnień właśnie.

Człowiek u Dycia wciąż się miota w poszukiwaniach, w próbie odnalezienia wytchnienia, spokojnego brzegu, którego jednak sam siebie pozbawia poprzez własne rozdwojenie pomiędzy grzeszną cielesnością i szlachetnym metafizycznym mistycyzmem. Te dwa sprzeczne aspekty człowieczeństwa odnosi także w pewnym stopniu do zależności pomiędzy żywymi i umarłymi. Swoimi wersami wskrzesza, zapętla czas, odtwarza zastygłe w pamięci obrazy odeszłych, co do których nie mamy do końca pewności – czy to oni tworzą Tkaczyszyna, czy to Tkaczyszyn tworzy ich. Z tej transcendentnej zależności życie-śmierć po części wyłaniają się właśnie zatruwające uzależnienia.

Toksyczne refleksje nad rozszczepieniem oraz bolesnością doświadczania na równi życia, jak i śmierci, wyprowadzają czytelnika na bezkresne pustkowie zwątpienia, gdzie na żadnym z horyzontów nie widnieje ani bezpieczna, ani w znikomym nawet stopniu ostatnia przystań. Ta poezja ostatecznie poszukuje nie wytchnienia i pewnych odpowiedzi, lecz czegokolwiek, co byłoby w stanie choć na chwilę ugasić rozżarzoną, bezdomną (bo rozdartą między życiem i śmiercią, ruchem i zawieszeniem, myślą i uczuciem) duszę. Szukanie bliskości, intymności i więzi to antidotum – swoista rehabilitacja – na uzależnienia o imionach: tęsknota, niepewność i zagubienie.

Nagromadzenie takiego ogromu toksycznych myśli i niejednoznacznych emocji na tak niewielkim polu, jakim jest tomik poezji, sprawia, że świadomość zależności i uzależnień trafia do nas w skondensowanej, nie dającej odwrócić od siebie wzroku formie. Zmusza na spojrzenie nie tylko na, ale i wewnątrz samego siebie z pełnym krytycyzmem. Patrzenie w lustro stworzone przez tę poezję może boleć; może piec i uwierać jak nie chcąca się zagoić rana na granicy świadomości. Nigdy nie będzie to jednak rana śmiertelna – jeśli Dyciu rani, to aby wzmocnić. Jeśli z czegokolwiek obdziera – robi to, żeby ukazać co znajduje się pod śmiertelną warstwą, wnętrze. Jeśli pociąga nas w dół i zatruwa toksyczną obsesją, to by pokazać, że lekarstwo na nią jest w zasięgu każdego z nas. Właśnie ta nieznośność sprawia, że Tkaczyszyn-Dycki jednocześnie wzrusza i zadziwia, smuci i pokrzepia, gubi się i wskazuje drogę. Poezja wybitnie uzależniająca.


Gatunek: Poezje
Wydawca: Biuro Literackie, Wrocław
Wydanie: 1
ISBN: 97883-60602-31-7
Stron: 54

Adam Suchomski

• Thomas Kanger puszcza oko?
• Wiecznie żywa poezja arabska
• „Dopóki mamy twarze” C.S. Lewisa - rozważania na temat wiary i miłości
• „Ja inkwizytor - Wieże do nieba” Jacka Piekary
• Kapuściński non-fiction „Takich przyjaciół nie życzę”

Poleć tekst:

dodaj do wykop.pl

blip

facebook

wyślij link

drukuj

rss komentarze

mapa

śledzik

oceń tekst 1 2 3 4 5 6

ocena użytkowników

średnia: 5.4

Komentarze użytkowników (2) Dodaj nowy komentarz

nietak
10 październik 2009 (11:25)

o prosze

hmmmmm trafna recenzja na kilka dni przed rozstrzygnieciem nike...?? jesli autor ma jakieś wtyki w jury, to to chyba byłoby odrobinke nie fair ;;)

Marta
4 październik 2009 (21:48)

Braaawo

No i proszę, cóż za wyczucie, oto i zwycięzca tegorocznej edycji konkursu. Nagroda powędrowała w nie byle jakie ręce.

Polecane tematy

Wróg nr 1 w Japonii – deflacja

Od czasów Johna Maynarda Keynesa banki centralne na całym świecie wielokrotnie musiały walczyć z zagrożeniem zbyt wysokiej inflacji. W Europie i Stanach Zjednoczonych z pewnością...

Mniej znana strona relacji izraelsko-palestyńskich

Przyzwyczajeni jesteśmy do postrzegania relacji izraelsko-palestyńskich poprzez pryzmat konfliktu bliskowchodniego. Z mediów wyłania się czarno-biały obraz, w którym obie frakcje...

Odwilż w stosunkach indyjsko-pakistańskich

Po blisko piętnastu miesiącach od krwawych zamachów bombajskich oba nuklearne mocarstwa Azji Południowej postanowiły wrócić do trudnych rozmów pokojowych. Nagły zwrot akcji i ich...