Dołącz do naszego zespołu Dołącz do naszego zespołu Subskrybuj RSS
mojeopinie.pl Start Polityka Gospodarka Media Historia Kultura Podróże Ekologia Tydzień Subiektyw
Reportaże i relacje z podróży Warto zobaczyć
Redakcja mojeopinie.pl poleca w tej kategorii
Moja spokojna, leniwa Malaka

Mhmmf – wymruczał coś uśmiechając się sympatyczny, na wpół bezzębny malajski dziadzio, pokazując jednocześnie palcem do góry. What?!...

Stary, to tylko Afganistan (I)

- Gdzie jedziesz? Do Afganistanu? – spytał przybierając groźną minę uzbrojony po zęby irański żołnierz. – To ty żaden turysta nie...

Pociągi pod specjalnym nadzorem czyli jak podróżować po Chinach w Nowy Rok

Chiński Nowy Rok nazywany Świętem Wiosny to najważniejsze święto w chińskim kalendarzu. Rozpoczyna się właśnie rok Bawołu. Na ulicach...

Zatoka Lądującego Smoka - Wietnam foto:Aleksandra Jakuczek

Jedziemy już od dłuższego czasu ale kompletnie nic nie wskazuje na to, że za kilka chwil znajdziemy się w wychwalanym przez podróżników i... foto:Aleksandra Jakuczek

RPA 2008: podróż po kraju kontrastów

Znajomi, którzy kilka miesięcy temu powrócili z RPA, powiedzieli mi, że po wylądowaniu w Johannesburgu stwierdzę, że standard życia...

Najcześciej czytane teksty kategorii w ciągu ostatnich 30 dni
Trudne Indie

Tuż przed wyjazdem pytałem mojego znajomego, doskonale obeznanego z Indiami, o wszystkie miejsca, które zamierzałem odwiedzić. Gdy dotarłem do...

Mt Pinatubo, filipiński wulkan koreański biznes Foto: Michał Gołąb

W czerwcu 1991 roku, gdy miałem niecałe 10 lat nastąpiła erupcja wulkanu Pinatubo na Filipinach. Wydarzenie to wbiło mi się w pamięć z powodu... Foto: Michał Gołąb

Szczęśliwego Chińskiego Nowego Roku! Foto: Michał Lubina

Przylatując na Tajwan spodziewałem się cudów. Smoków. Parad. Przedstawień. Słowem - igrzysk. Niczego takiego nie zastałem. Za to spędziłem... Foto: Michał Lubina

Stopem na Kaukaz i do Iranu cz3 - Armenia Foto: Grzegorz Śmigiera

Przygoda z Armenią zaczęła się od miłej niespodzianki, bo okazało się, że wiza turystyczna staniała i kosztuje już jedynie 10, a nie 35... Foto: Grzegorz Śmigiera

Kup pan ziele - relacja z Egiptu Fotografie: Mirek Guguła

Egipt ma być krajem niesprzyjającym turystyce niezorganizowanej – ze względu na środki zapobiegania terroryzmowi nie sposób podróżować po... Fotografie: Mirek Guguła

Ostatnio komentowane
Malakka z Terzanim w tle Foto: Michał Lubina

Rok temu na urodziny dostałem cudowny prezent: książkę Tiziano Terzaniego „Powiedział mi wróżbita”. Od tamtego czasu stał się on jednym... Foto: Michał Lubina

Stopem na Kaukaz i do Iranu cz3 - Armenia Foto: Grzegorz Śmigiera

Przygoda z Armenią zaczęła się od miłej niespodzianki, bo okazało się, że wiza turystyczna staniała i kosztuje już jedynie 10, a nie 35... Foto: Grzegorz Śmigiera

Szczęśliwego Chińskiego Nowego Roku! Foto: Michał Lubina

Przylatując na Tajwan spodziewałem się cudów. Smoków. Parad. Przedstawień. Słowem - igrzysk. Niczego takiego nie zastałem. Za to spędziłem... Foto: Michał Lubina

Palestyńska gwiazdka

Ciekawe jakiej narodowości byliby pasterze, gdyby dziś bieżeli do Betlejem. A raczej – ponieważ pewnie byliby Arabami z Palestyńskich...

Stopem na Kaukaz i do Iranu cz.2

Gruzja Gruzja przywitała nas bezchmurnym niebem i gorącą temperaturą. Korzystając z tego, zaraz po przekroczeniu granicy udaliśmy się na...

Wybrane teksty

Bliski Wschód
Foto: Grzegorz Śmigiera Stopem na Kaukaz i do Iranu cz3 - Armenia

Przygoda z Armenią zaczęła się od miłej niespodzianki, bo okazało się, że wiza turystyczna staniała i kosztuje już jedynie 10, a nie 35 USD. Jedynym problemem było to, że nie mieliśmy drobnych dolarów przy sobie, więc musiałem... Czytaj więcej

Podróże po Indiach
Foto: Michał Lubina Riszikesz, z prądem Gangesu

Kąpiel w Gangesie w Riszikeszu to prawdziwa przygoda! Co prawda rzeka nie jest krystalicznie czysta – jej zamulone wody przybierają barwę najbardziej zbliżoną do brązu. Do tego jeśli rano bądź wieczorem pospaceruje się po okolicznych... Czytaj więcej

Wyprawa na Saharę
Wyprawa na Saharę - relacja Wyprawa dookoła Sahary, część I

Pierwsza część relacji z podróży land roverem dookoła Sahary. Przygody trzyosobowej grupy odkrywców opisuje Cyprian Pawlaczyk. Afryka. Taki mały pomysł. Ale realizacja nie będzie taka prosta. Jest nas dwoje - ja i siostra. Nie udaje... Czytaj więcej

Reportaże z Indochin
Więzienie nr S-21 - Kambodża

Phnom Penh (PAP/AFP,AP) - Czterdziestu lat więzienia zażądał w środę międzynarodowy prokurator William Smith dla byłego członka reżimu Czerwonych Khmerów Kainga Gueka Eava. 67-letni Kaing, znany jako "towarzysz Duch", jest od ponad... Czytaj więcej

Wyprawy do Ameryki Południowej
Miasto Boga czy miasto handlarzy narkotyków?

Zestrzelony helikopter wojskowy, śmierć trzech policjantów i 16 kryminalistów – to bilans ostatniego weekendu w Rio de Janeiro. Kiedy mają miejsce tego typu spektakularne wydarzenia, świat przez chwilę interesuje się Brazylią, utożsamia... Czytaj więcej

Reportaże z Chin
Wielka ucieczka do tulou - Chiny

Mamy powody by używać w tym kontekście nazwy „grupa”. Grupa baz nuklearnych wydaje się być faktem. Powołując się na dane przesłane z satelity KH 22, w prowincji Fujien (Fukien) leżącej na południowym wschodzie Chin, znajduje się... Czytaj więcej

Reportaże z Afryki
Gambia: ptasi raj w sercu Afryki

Kilkaset gatunków ptaków na wyciągnięcie ręki. Nikt ich nie łapie, nikt do nich strzela, nie płoszy. Fikcja? Nie to ptasi raj w samym sercu... Afryki. To Gambia. Czytaj więcej

Tagi

Wybrani autorzy

Złóż ofiarę w rytmie Kali

Azja Południowa · relacja z wyprawy · reportaże z podróży · 8 kwiecień 2009 (03:10)

Zachłannie próbuję łapać do płuc resztki otaczającego mnie powietrza. W tym miejscu jest to towar deficytowy, niemalże reglamentowany – wydaje się, że każdy otrzymuje niezbędne do przeżycia minimum. Czuć unoszące się zapachy ze znajdujących się nieopodal ulicznych straganów z jedzeniem i zimnymi napojami oraz goździkowe papierosy, bardzo często palone przez hindusów.

Jednak w tym wszystkim prym wiodą intensywne, dławiące kadzidła. Mam wrażenie, że ktoś trzyma mi je wręcz pod nosem, więc w pierwszym odruchu próbuję odgonić je rękami. Nic z tego. Na horyzoncie, w morzu ludzi, widzę tace, na których leży biały popiół, służący do smarowania głowy i skóry. To między innymi on wydziela tak intensywny zapach.

Z boku, stoi w rzędzie kilkanaście dużych, czerwonych samochodów policyjnych. Wszystkie szyby szczelnie okratowane, w środku siedzą znudzeni policjanci. Czekają. Co chwilę chłodzą się popijając zimne napoje, palą i leniwie oczekują rozkazów przez radio. Przy ponad czterdziestostopniowym upale i niesamowicie wysokiej wilgotności powietrza, wydaje się, że palenie jest niczym połykanie ognia.

Mijam wielopokoleniowe rodziny, matki z dziećmi na rękach, starszych, ledwo trzymających się na nogach ludzi, którzy często są po prostu prowadzeni do świątyni w Jaskini Batu. Znajduje się ona na obrzeżach Kuala Lumpur i jest celem wielu procesji oraz miejscem kultu. Aby dostać się do jaskini, trzeba pokonać ponad 270, wąskich i przeraźliwie zatłoczonych schodów. Ramię w ramię ze składającymi ofiarę. Tutaj odbywa się jeden z najważniejszych hinduskich festiwali – Thaipusam.

Przedzieram się przez tłum, aby dołączyć do kilkusetmetrowej procesji, kierującej się w stronę świątyni. Niektórzy niosą na głowach aluminiowe naczynia. W środku jest mleko. Inni mają do pleców przyczepione łańcuchy. To formy ofiary składanej w świątyni. Co kilka metrów, nad głowami unosi się ogromny ołtarz – kavadi. Metalowe konstrukcje, wysokie na dwa-trzy metry, z powtykanymi pawimi piórami i kolorowymi kwiatami, niesione głównie przez mężczyzn. Metalowe haczyki powbijane w plecy i klatkę piersiową pozwalają utrzymać w równowadze tę ogromną konstrukcję. Nie trudno zachwiać się i runąć.

Niosący kavadi nei zwracają uwagi na to, co dzieje się dookoło. Widzą tylko jeden cel – Jaskinia Batu. Nic więcej. Zmierzają w jej kierunku, jakby pchała ich jakaś wewnętrzna siła. Ich mętny, błądzący wzrok zdaje się mówić, że są odurzeni, że znajdują się w absolutnym transie. W zupełnie innym świecie. Co kilka kroków przysiadają na taboretach podsuwanym przez kogoś z tyłu. Ktoś inny polewa wodą twarz i plecy, z boku czyjaś ręka wkłada odpalonego, brązowego papierosa.

- Jeśli ktoś bardzo czegoś chce, musi złożyć ofiarę. – wyjaśnia mi w tłumie młody hindus z dzieckiem na rękach. – a formą tej ofiary jest umęczenie, dźwiganie symbolicznego ciężaru w postaci kavadi i modlitwa, ale też może to być ogolenie sobie głowy na łyso i posmarowanie jej popiołem.

Nie mogę uwierzyć, że człowiek mający wbite w plecy haki, nie cierpi, nie czuje bólu. No i dlaczego z ran nie leje się krew? Nigdzie nie widać ani kropli krwi! Mijają mnie ludzie z przebitymi ustami, językami, plecami. To nie są tylko małe nakłucia. Kilkunastocentymetrowa, długa szpila grubości długopisu, na końcu której znajduje się limonka, przebijają policzki młodego mężczyzny. W miejscach nakłucia ma tylko ślady białego popiołu. Ponoć on uśmierza ból. Papierosy, zwinięte w brązową bibułę też nie wyglądają, ani tym bardziej nie mają zapachu zwykłego tytoniu.

- To specjalne papierosy… - słyszę zdawkową odpowiedź mojego rozmówcy, a na jego twarzy maluje się dziwny, choć trochę zmieszany uśmiech.
Nie brnę dalej, bo widzę, że to nie ma sensu.

Krok po kroku, powoli posuwamy się do przodu. Wrzawa jest niesamowita, słońce bezlitośnie grzeje, co chwilę ktoś w tłumie krzyczy nic nie mówiące mi słowa jak mantrę, wpada w konwulsje lub po prostu zaczyna się kręcić z ogromnym ołtarzem na plecach. Kavadi Attam, bo tak nazywa się ten taniec i jest częścią obrzędu składania ofiary. Tuż obok co chwilę zjawiają się kilkuosobowe grupy bębniarzy, którzy wystukują na różnych bębnach transowe rytmy – Kali songs, do których się tańczy. Cały zespół ma taki sam strój, starannie ułożone włosy, młodzieńcze, perfekcyjnie poprzycinane zarosty, w różnych kombinacjach – a to cieniutki wąsik łączący się z bródką, a to delikatne, ale zakończone niczym szpilka baczki, czy wąski pasek ciągnący się od ucha do ucha, przecinający brodę. W uszach diamentowe kolczyki, na palcach sygnety. Taka hinduska moda.

Docieramy do schodów, najtrudniejszej części wędrówki. Nikt nie patrzy pod nogi. Nie ma jak. Intuicyjnie stawia się stopy na kolejnych stopniach. Z przodu tłum się zatrzymuje, bo ktoś z kavadi musi odpocząć, z tyłu już czuć napór, bo ci z kolei chcą jak najszybciej wejść na górę. Jak w imadle. Na schodach siedzą dwie kobiety, starsza z nich opadła z sił. Zdyszana, z trudem łapie oddech. Ktoś z tłumu podaje butelkę z wodą. Za nami dopiero kilkanaście schodów. Co kawałek rozstawione są służby porządkowe, które nakazują ciągle przemieszczać się do przodu, aby nie tamować ruchu. Nie mam już czym wycierać twarzy. Z koszulki mógłbym wycisnąć wiadro potu. W tym momencie przedarcie się przez falę ludzi jest po prostu niemożliwe. Nie ma odwrotu. Trzeba podążać ze wszystkimi.

Przykleja się do mnie irański student, muzułmanin. Jest pod ogromnym wrażeniem, tego co widzi.
- Dla ciebie to też jest pewnie szok, jesteś przecież z Polski, u was takich obrzędów raczej nie ma… - zagaduje mnie po kilku minutach rozmowy.
Raczej nie.

Młode dziewczyny, ledwo trzymające się na nogach, co chwilę słabną. Kilka dni przed festiwalem spożywa się tylko jeden, wegetariański posiłek w ciągu dnia. W dniu festiwalu, w składaniu ofiary pomagają im rodziny. W pewnej chwili, tuż przed nami mdleje jedna z nich. Bezwładnie osuwa się w ramionach starszej kobiety. Z boku natychmiast wyrasta jak spod ziemi, mężczyzna z butelką wody. To zapewne rodzice. Ojciec polewa ją wodą i wymierza kilka srogich policzków. Żeby ocucić córkę. Po kilkunastu sekundach wszyscy razem idą dalej.

Gdy docieramy do jaskini, wszyscy ustawiają w rządku do ołtarza, przy którym znajduje się symboliczny, święty popiół. Smaruje się nim głowę. Dopiero tutaj, w wyrzeźbionej przez naturę kolosalnej jaskini można poczuć ulgę i spełnienie. To ostatnia część procesji.

W jaskini ściągane są kavadi, odpinane wszystkie haki i wyciągane szpile. Po raz kolejny nie mogę uwierzyć, jak słyszę, że po tych ranach nie ma ani jednej blizny. Nie jestem w stanie tego sprawdzić. Wierzę na słowo.
Część z ofiarodawców nie jest w stanie utrzymać się na nogach. Słabną, dostają drgawek, skaczą niczym opętani. Inni po prostu kładą się na ziemi i zasypiają.

***

W trzydniowym święcie Thaipusam, upamiętniającym narodziny boga wojny Murugana, syna Shivy i Pavrati, w Kuala Lumpur, co roku bierze udział blisko milion osób z całego świata. Stolica Malezji, obok Singapuru i Indii, to najpopularniejsze miejsce odbywających się procesji. Święto zawsze wypada podczas pełni księżyca w miesiącu thai (według kalendarza tamilskiego), czyli na przełomie stycznia i lutego.

Paweł Olszański

Najnowsze z kategorii

śledzik


ocena użytkowników
rankingrankingrankingrankingranking
średnia: 5.3
Komentarz użytkownika

crullu
10 kwiecień 2009 (09:05)

ładnie :D

...

Komentarz użytkownika

Adam
8 kwiecień 2009 (10:15)

no i to jest tekst!

no i to jest tekst!

Polecane tematy

Polska drugą Argentyną? Niekoniecznie

Nie za bardzo wierzę, że Polacy bardziej od innych narodów skłonni są do narzekania. Różne zdawałoby się „polskie” przywary występują w każdym narodzie, niezależnie od... Przeczytaj więcej

Biografia umierania Dawida Rieffa

„Najpierw głęboko zaczerpnęła powietrza, potem przez czterdzieści sekund nie oddychała. Dla tych, którzy patrzą z przejęciem na ludzką śmierć, ta straszliwa pauza nie ma... Przeczytaj więcej

Jak uratować PiS

Przez dwadzieścia lat demokratycznej Polski partii odwołujących się do etosu patriotycznego i narodowego były w Polsce dziesiątki, jeżeli nie setki. Tych formacji, stronnictw, które... Przeczytaj więcej

MojeOpinie.pl na Facebooku
O nas · Polityka prywatności · Regulamin serwisu · Redakcja · Reklama · Kontakt
Copyright © 2007-2009 mojeopinie.pl. Wszystkie prawa zastrzeżone.